|

پاسخ پيمان معادي به معترضان «درخت گردو»

گروه هنر: بعد از اهداي جايزه «بهترين کارگرداني» به محمد‌حسين مهدويان و همين‌طور جايزه «بهترين بازيگر» به پيمان معادي براي فيلم «‌درخت گردو» در سي‌و‌هشتمين جشنواره فيلم فجر هجمه‌هايي از‌سوي سينماگران به اين دو سينماگر شد که روز گذشته پيمان معادي در صفحه شخصي اينستاگرام خود خطاب به مهدويان مطلبي نوشت که بدين شرح است: «‎حسين‌جان! با تأخير زياد مبارک باشه جايزه بهترين كارگردانيت. اين عكس رو ديدم و ياد گپ‌وگفتامون افتادم. يادته بهت مي‌گفتم که بعضيا مدل‌شون كلن اين‌طوريه؟! کاري‌شونم نمي‌شه کرد! اون ضرب‌المثله رو براي همونا ساختن که توصيه مي‌کرد نه سرمو بشکن، نه توي جيبم گردو بذار! حكايت ماست. حالا تو به‌جاي گردو بذار «درختِ گردو» كه روايتِ تصويري خودته، يا اصلن «ناگهان درخت» صفى يزدانيان يا حتي «درخت زندگى» ترنس ماليک. درخت، درخته ديگه و واقعن چه خلقتي قشنگ‌تر از درخت؟! ياد عباس کيارستمي ميفتم که عاشق دارودرخت بود. ياد تک‌درخت و هفت‌چنارش... ياد «طعم گيلاس» وقتي که مي‌پرسيد: «نااميد شدي؟» و بعد وسط اون‌همه نااميدي باز يه درخت اميد مي‌کاشت توي فيلم. مي‌گم درخت و ياد تبرِ بي‌خبر از همه‌جا ميفتم که فقط بهش حکم مي‌دن: «تيشه بزن! از ريشه بزن!» كارى هم نداشته باش كه امثال فريدون مشيري گفتن: «من اينجا ريشه در خاکم...» شما فقط بزن! حسين‌جان! يادته روز اول توي دفتر فيلم گفتم مهم‌ترين دليلم كه قبول کردم توي اين فيلم بازي کنم چيه؟ خب من به ريشه فکر مي‌کنم. به اينکه ريشه‌ها خشک نشه يا دست‌کم از اينى كه هست خشک‌تر نشه. ترجيح مي‌دم يه جوونه اميد بمونه براي جووناي نااميد. اينكه قصه‌اى بگيم از جفايى كه به مردم اين سرزمين شده و جهان سكوت كرده در برابرش. قصه‌اي كه حتي بيشتر مردم خودمون ازش بي‌خبرن! من بابت حضور در جشن و شادي و فرش قرمز عذرخواهى کردم، واسه خاطر جوونايي که ريشه در خاک ما داشتن و ابر‌شدن وسط آسمون تهرون. من خودم رو از شركت در يک جشن خصوصى محروم کردم وسط عزاي عمومي و... ازت ممنونم بابت اظهار لطفت به من هنگام دريافت سيمرغم. ولى اينكه به‌قول تو در تمام‌مدت جشنواره در كنار فيلم خودمون بودم و تمام‌قد ازش حمايت كردم، كمترين وظيفه منِ بازيگر هست، تا تلاش كنم هر چه بيشتر صداى بي‌صداى «قادر مولان‌پور» رو به گوش مردم برسونيم. اصلن مگه تو گپ‌و‌گفتامون هميشه همين‌ها رو نمي‌گفتيم؟! به اون دوستانى هم كه دارن اين روزا ناشيانه تلاش مي‌كنن حواس‌پرتي درست كنن بگو «داداش! داري اشتباه مي‌زني!» كدوم تحريم؟! تحريم فيلمم؟! تحريم اون‌همه زحمت و تلاش؟! بهشون بگو شما كه خودتون الهه تحريم هستين، شما ديگه چرا؟! فاجعه بمباران شيميايي سردشت و فاجعه سقوط هواپيماي اوکرايني، هر دوش اشک منو درمياره. من که گريه‌هامو تحريم نکرده بودم، خنده‌هامو تحريم کردم. داورها هم لطف داشتن و اين نقش‌آفرينى رو شايسته اين جايزه باارزش دونستن. ولى جايزه اول من كماكان همون تشويق مردم توى سالن‌ها بود. همين كه قصه اين ظلم رو شنيدن و اشک ريختن. مي‌دوني خيليا حواس‌شون نيست که سايه مي‌گه: «اي عشق! همه بهانه از توست» حالا حکايت منه و اين‌همه شکايت و راهِ دور و آهِ دير و ضربه شمشير دوست و دشمن. جشنواره، سيمرغ، سينما، فيلم، درخت... همه بهانه‌ست. ما دوست داريم عشق قدرت بگيره که ثبت بشه بر جريده عالم، اون دوامي که حافظ ازش حرف مي‌زد. حسين‌ عزيز! منم مثل خيلياى ديگه حالم خوب نبود. هنوز هم که چهل روز گذشته، بازم حال هيشکي خوب نشده. هفته بعد يه فيلم ديگه در جشنواره برلين دارم. اونجا هم نمي‌رم و عذرخواهي كردم. خود جشنواره هم كه براى همدردى با مردم، خوشى‌هاى بي‌وقتش رو حذف کرد و افتتاحيه نگرفت و هزينه اون ريخت‌وپاش رو شادباش کرد براى مردم عزيز سيستان‌وبلوچستان. فرش قرمز‌ها حذف شدند و شعار جشنواره شد: با سينما كنار هم! حسين‌جان! حرف زياده... زياده‌حرفي نيست. بازم موفقيت فيلم و سيمرغت مبارک. دمت گرم، هم براى حرف‌هاى خوبت هم بابت اينكه جايزه‌ات رو به همسرت تقديم كردى. هيچ‌چيز در دنيا مهم‌‌تر از خانواده نيست و كسى كه به خانواده‌اش اهميت ميده مثل همون درخت تنومندى ميشه كه ريشه زيادى در خاك داره! ‎راستش! من به‌قول خودت هيچ‌وقت به حواشي فکر نمي‌کنم. به تو هم مي‌گم زياد اهميت نده به اينکه ديگران چه قضاوتي دارن، از کاري که به‌خاطر قلبت انجام مي‌دى. مسعود کيميايي توي فيلم «اعتراض» مي‌گفت: «ما کاري به حکم نداريم. حکم رو کاغذ مال محکمه‌س...» صائب تبريزي هم که ديگه حسن‌ختام ماجراست: ‎به من دورويي مردم چه مي‌تواند کرد؟/‎که با دورنگي ليل و نهار ساخته‌ام».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.