|

تسليتي كه گفته نشد

سامان موحدی‌راد : کنفرانس خبری روز یکشنبه رئیس‌جمهور نکات فراوانی داشت که می‌تواند مبنای تحلیل‌های گوناگونی قرار بگیرد؛ به‌ویژه اینکه در آستانه انتخابات هم قرار داریم و حرف‌های سیاسی رئیس‌جمهور خریدار زیادی دارد و چنان‌که دیدیم صفحات روزنامه‌های روز دوشنبه را به تسخیر خود درآورد و تصویر نخست بسیاری از نیم‌تاهای اول شد. تحلیل‌هایی که از یک فرمول یکسان پیروی می‌کند و سخنان رئیس‌جمهور را در یک ظرف سیاسی و بازی جناح‌ها و در راستای رسیدن به صندلی‌های قدرت بررسي می‌کند. اما اگر از این فضای رایج کمی فاصله بگیریم و از دریچه نگاه شهروندی ساکن ایران که از‌قضا به رئیس‌جمهور‌شدن حسن روحانی رأی داده و برای آن در دو بهار گذشته که الان به اندازه‌ قرنی فاصله به نظر می‌آید، تلاش کرده است نگاه کنیم، چه می‌بینیم؟ جز حرف‌های ناامید‌کننده رئیس‌جمهور درباره علت همان یک‌بار تلاشش براي استعفا که پشت‌کردن به رأی مردمی چون من بود و کنار‌گذاشتن حرف‌های سیاسی، تنها چیزی که از نشست خبری روز یکشنبه در ذهن من نقش بسته، آن خنده‌هایی است که حین حرف‌زدن درباره ماجرای سقوط هواپیمای اوکراینی بر لب‌های رئیس‌جمهور نقش بست؛ خنده‌هایی که هیچ نسبتی با رنج و اندوهی که دی‌ماه امسال بخش زیادی از ایرانی‌ها تحمل کردند، نداشت. حداقل دو خبرنگار به‌صورت مستقیم از حسن روحانی درباره ماجرای سقوط هواپیمای اوکراینی، زمان مطلع‌شدن دولت‌مردان از ماجرا و سرانجام حادثه پرسیدند و عجیب این بود که جواب رئیس‌جمهور علاوه‌بر بدیهیاتی که تاکنون بیان شده بود، یک لبخند آزاردهنده هم به همراه داشت. خیلی عجیب است که شما بخواهید درباره مرگ 176 انسان حرف بزنید و همراهش لبخند هم بزنید. یک روز مانده به چهلمین روز درگذشت همان 176 نفر، هنوز تلاشی برای پاسخ‌گویی در حد و اندازه این مصیبت از‌سوی کسی انجام نشده است. تأکید بیش‌از‌حد همه روی عذرخواهی صورت‌گرفته در روزهای ابتدایی انگار پایانی است بر همه سؤال‌هایی که در این 40 روز افکار عمومی در ایران را به خود مشغول کرده است. بزرگ‌ترین فقدانی که ما به عنوان شهروند در این مسئله با آن مواجه هستیم همین بی‌اهمیت‌بودن حق شهروندی‌مان است. آن هم در مقابل کسی که خودش را صاحب منشور حقوق شهروندی در ایران می‌داند و قانون او را حافظ قانون اساسی قلمداد کرده است. اینکه چرا بعد از گذشت 40 روز حتی یک مراسم آبرومند در ایران برای جان‌باختگان برگزار نشده، چرا تلاشی برای تسلی این درد صورت نگرفته و چرا جان شهروندان تا آن حد بی‌اهمیت انگاشته شده است، فقط بخشی از پرسش‌هایی است که ذهن‌ها را به خود درگیر کرده است. و حالا پاسخ این پرسش‌ها تنها جوابی تکراری همراه با لبخند است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.