|

نوبرانه

عذرا فراهاني

چند شب پیش خبری جالب شنیدم. پدري می‌خواهد دختر 24ساله‌اش را به‌زور به خانه شوهر بفرستد. دختر جوان با اشک و ناله می‌گوید: دوستش ندارم ولی پدر می‌گوید؛ بعدا علاقه‌مند می‌شوی. دختر می‌گوید: از او بدم می‌آید.

پدر می‌گوید ببین از محاسن او همین را بگویم که با 31 سال سن تاکنون حتی برای یک بار هم دستش به دختری نخورده است. من شوخی و جدی می‌پرم وسط می‌گویم حاج‌آقا پسرها که 16- 17سالگی مرد می‌شوند. اگر پسری تا به این سن دستش به دختری نخورده، پس حتما مریض است. حاج‌آقا چشمانش گرد شده و با خنده‌ای عصبی رو به زنش کرده و می‌گوید: حاج‌خانم یک چایی برای ایشان بیاور. چقدر خوشحالم که پدر من هیچ‌وقت این‌گونه فکر نکرد. مادر پریسا: پسره زنگ زده گفته می‌خواهم خودم را بکشم. من: خوب برود خودش را هلاک کند. مگر بچه‌بازی است. پس‌فردا هم ممکن است پریسا چیزی از او بخواهد و بعد تهدید کند می‌روم خودم را می‌کشم. وقتی کسی با 31 سال سن با پاسخ منفی روبه‌رو می‌شود و تهدید به خودکشی می‌کند، یعنی آدم ضعیفی است و نمی‌توان روی او حساب باز کرد. همسرم به حاج‌آقا می‌گوید: واقعا گفته می‌خواهم خودم را بکشم. حاج‌آقا: بله همسرم: چطور ممکنه طرف طی سه روز عاشق بشه و تصمیم به خودکشی بگیره. این به‌خدا مریضه. مگر آدم به خاطر یک رابطه ساده سه‌روزه خودش رو می‌کشه. یواشکی از پریسا می‌پرسم چرا دوست نداری با او ازدواج کنی؟ -از قد و قواره‌اش بدم می‌آید. می‌گوید تو هم برای خرج خانه باید کار کنی. من: پریسا نکند کس دیگری را دوست داری؟ -نه به خدا. شب اول خواستگاری پدرم برای ما صیغه محرمیت خواند تا راحت‌تر هم را ببینیم. طی سه‌روزی که در عقد او بودم، با دیدن کارها و رفتارهایش هر لحظه بیشتر از او بدم می‌آمد. «اومده تو خونمون لم داده می‌گه ببینم راستی تو از چی من خوشت اومده؟! نه قیافه دارم، نه قد دارم و نه کار درستی!». - راستی کارش چیه؟ -بی‌کار و جیره‌خوار بابا. دوباره صدای جیغم بلند می‌شود و رو به حاج‌آقا کرده و می‌گویم حاج‌آقا دو روز دیگه دخترت با مدرک فوق‌لیسانس حقوق و معدل بالای هیجده به جمع قضات می‌پیوندد آن‌وقت شما می‌خواهید او را به دامن یک بی‌کارالدوله بیندازید. حاج‌آقا: اون که خیلی مهم نیست. خودم براش کار درست می‌کنم. من با عصبانیت: 31 سالش است و بی‌کار. یعنی بی‌عرضه. تا حالا چه غلطی می‌کرده؟

پریسا: می‌گه تو ناراحت نباش. من اگر شده می‌روم شیشه ماشین می‌شویم. من: پريسا می‌خواهی زن شیشه‌شوی بشوی. پریسا: خیر از او بدم می‌‌آید. از همان روز اول که گفت حق طلاق را هم به تو می‌دهم، از او بدم آمد. همسرم: آمده خواستگاری، حرف از طلاق می‌زند و بعد صدای قهقهه همسرم بلند می‌شود. من: وضع مالی‌شون چطوره؟ کجا می‌نشینند؟ خوب نیست. تو یه محله ضعیف مستأجرند. من با جیغ: حاج‌آقا با دخترت داری چه‌کار می‌کنی؟ یارو نه خوشگله، نه قد داره، نه پول داره، نه کار داره، حالا هم که می‌خواهد خودکشی کنه، به کدام‌یک از این ویژگی‌ها دلخوش کردی و می‌خواهی دخترت را به او بسپاری؟ -زن حاج‌آقا‌: من فکر کنم حاج‌آقا دهنش بسته شده باید برای این رفع بلا صدقه بدهیم. من بر و بر به زن حاج‌آقا نگاه می‌کنم و می‌گویم: برای چنین خواستگاری با این ویژگی‌های حیرت‌آور نباید صدقه داد. زن حاج‌آقا: پس باید چه‌کار کرد. به‌خدا می‌خواهیم دخترمان را نزد یک روان‌پزشک ببریم. او در این چند روز غمباد گرفته است و دارد دق می‌کند. من: صدقه نمی‌خواهد، روان‌پزشک و روان‌شناس هم نمی‌خواهد. کافی است درِ خانه را ببندید و آن را به روی هر کس نگشایید. من دوباره رو به حاج‌آقا کرده و می‌گویم: از شما تعجب می‌کنم. از شما بعید است. دستی‌دستی دخترتان را به سمت ازدواج با کسی سوق می‌دهید که نه تنها به او علاقه‌ای ندارد، بلکه آن پسر اصلا شرایط لازم را برای ازدواج هم ندارد. حاج‌آقا که برای چندمین بار عصبانیت مرا دیده و کمی آرام‌تر به نظر می‌رسد، می‌گوید: من که بد فرزندم را نمی‌خواهم. از طرفی هم نمی‌توان به مردم توهین کرد و همان ابتدا گفت نه. بروید من دختر نمی‌دهم. بالاخره باید می‌آمدند و حالا که دخترم او را نپسندید، می‌گویم دخترم او را نمی‌خواهد. من با تعجب: یعنی توپ را به زمین دخترتان می‌اندازید. همسرم می‌خندد و می‌گوید: چنین توپی اشکال ندارد. فعلا شرش کم شود تا پریسا نفسی بکشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.