در سوگ مصطفی
سید محمود حسینی
خبر رحلت مصطفي اسماعيلي تکانمان داد. اول نپذيرفتيم؛ گويي هنوز او را کنار خود ميدانيم. به او عادت کرده بوديم، برايمان الگو شده بود. آخر ايمان او از جنس توحيد و عمل صالح بود. او ترازويمان بود و اين را در محضر درس امام علي(ع) فراگرفته بود، او که مولوي در وصفش ميگويد:
تو ترازوي احدخو بودهاي بل زبانه هر ترازو بودهاي همه کساني که مصطفي را ميشناختند گريستند، اما بيش از هر چيز بر خود گريستند که چرا ديگر از او بهره نميبرند. آري اينک مصطفي، همه را بدرود گفته، اما قبل از آن همه تعلقات را بدرود گفته بود. او ديگر در ميان ما نيست تا درسهاي نهجالبلاغه را براي ما بازگو کند. درر و غرر «حکمتهاي امير» را اکتشاف و به نسل جديد جامعه عرضه کند. ما براي جامعه خود هم گريستيم که مصطفي را از دست داد و براي نسلهاي آينده هم. البته براي صبر مصطفي هم که همواره دلي پرسوز داشت، اما هيچگاه شکوه نکرد، گريستيم. خدايا در اين روزگار مصطفي چقدر کم داشتيم و او را از دست داديم. ايمانش بيدي نبود که با هر بادي بلرزد. ايماني بود که در جبهههاي جهاد تعميق يافته بود. مرادش شهداي شاهد بودند که هنوز و تا آخرين دم ياد و راه آنها را فراموش نکرده بود. خدايا اين چه حکمتي است؟ چرا مصطفي از ميان ما رفت؟ شايد ميخواستي زودتر او را با دوستان شهيدش محشور کنی. شايد هم او خود از تو خواسته بود که زودتر میهمانش کني. «انما هذه الحيوه الدنيا متاع و ان الاخره هي دارالقرار» (غافر ۳۹). خدايا اين عزيز سفرکرده را در دارالقرار خود داخل و بر خوان شهدا و صالحان میهمان کن و بيحساب روزي بخش. آمين یا رب العالمين
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.