آموزش سواد حرکتی عامل رشد مهارتهای اجتماعی در کودکان
حمید محمدی . معلم
مهمترین مقطع برای شکلگیری سواد حرکتی، در مهدکودک و پیشدبستانی است. اگر سواد حرکتی در این دوره شکل بگیرد و کودک بتواند حرکت را ادراک کند، همانطور که الفبا را یاد میگیرد و کلمه را آموزش میبیند، میتواند در سواد حرکتی نیز باسواد تربیت شود. اگر کودکی به هر دلیلی از سوادآموزی باز بماند، میتواند بعدها این دوران را جبران کند اما اگر کودکی در دوران رشد خود بدون سواد حرکتی باشد، امکان جبران آن وجود ندارد.
کودکانی که سواد حرکتی ندارند از بازی، فعالیت بدنی و سرگرمی فرار میکنند. این کودکان در بازیها مشارکت داده نمیشوند و در سیکلی معیوب از فعالیتهای بدنی کنار گذاشته میشوند. ما در آینده شاهد این هستیم که جامعه به سمت فقر حرکتی میرود و این مسئله باعث میشود با سونامیاي از بیماریهای غیرواگیردار مواجه باشیم. پیامدهای کمسوادی حرکتی، عدم تحرک و بازی کودک است. امروزه در مهدکودکها و پیشدبستانیها برای کودکی که از آغوش مادر خود جدا شده، بحث بازیها و تحرک بهشدت مورد نیاز است. در غیر این صورت، کودک بهخوبی رشد نمیکند و نمیتواند تعاملات انسانی با دیگران داشته باشد. مشکلات در حوزه ارتباط با دیگران کودک را در حوزه سوادآموزی نیز با اختلال روبهرو میکند. کودک در حرکت و بازی اعتماد به نفس، وفاق و سازگاری و عزت نفس پیدا میکند و مهارتهای اجتماعی در آن رشد مییابد. کودک فقط به وسیله بازی، ارتباطات اجتماعی را تمرین میکند و توسعه میدهد. کودک در ششسالگی باید برای آموزش از طریق حرکت آماده شود. بنابراین سه سال اول زندگی کودک و دوران پیشدبستانی بهترین زمان آموزش سواد حرکتی است. اگر این آموزش صورت نگیرد و کودک مهارتهایی مثل پریدن، چرخیدن، دویدن، تعادل و... تجربه نکرده باشد، بعدها در حرکات روزمره خود نیز با مشکل روبهرو میشود. بنابراین در پیشدبستانی کودک باید برای آموزشدیدن مهارتهای اجتماعی، ملموسسازی و یادگیری ارتباطات اجتماعی حتما در معرض بازیها و فعالیتهای حرکتی قرار گیرد. بیتوجهی به این مسئله، نسل آینده را کمتوان و کمسواد حرکتی بار میآورد و این موجب گسترش بیماریهای غیرواگیر میشود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.