|

آرزوهاي شميلا

جشنواره فيلم فجر امسال و اختتاميه‌اش پر از حاشيه بود. اين بار هم سانسور سخنان برندگان در صداوسيما اتفاق افتاد و عده‌اي هم قهر كردند. عده‌اي ديگر هم به داوري جشنواره اعتراض داشتند. در كنار شعارهاي بزرگي كه در چنين مراسم‌هايي داده مي‌شود، برخي لحظه‌ها ماندني مي‌شوند، مثل دادوبيداد مسعود ده‌نمكي وقتي براي اولين بار فيلم ساخته بود و پرويز پرستويي به عنوان مجري او را مورد عتاب قرار داد كه جايگاهش را بشناسد و شأن مراسم را رعايت كند، مثل فريادهاي حاتمي‌كيا زماني كه مي‌گفت سال‌ها اين مسير را رفته و آمده است يا وقتي جايزه نويد محمدزاده از او گرفته شد. بعضي حركات نمايشي و فرصت‌طلبي‌ها هم متداول است اما امسال آن 53 ثانيه‌اي كه از سخنان دختر بازيگر فيلم «خورشيد» ساخته مجيد مجيدي منتشر شد، مي‌تواند جزء لحظات ماندني در ذهن‌ها باشد. دختري كه بازي او و ديگر كودكان در نقش خودشان ماندگار شد، هنگامي كه از جان و دل مي‌دويدند تا وسايلشان را نجات دهند، تماشاگر بي لحظه‌اي ترديد همراهشان مي‌شد. لحظه‌اي كه او در فيلم دستگير مي‌شود و در كمپ براي نجاتش مي‌روند و او با سري افكنده و موي تراشيده به سمت ماشين معلم مي‌آيد، تماشاگر از خودش شرمنده شده و با ضربه سر (جواد عزتي) كمي از خشمش كاسته مي‌شود. حالا اين دختر و كودكان ديگر روي صحنه مهم‌ترين اتفاق سينمايي آمده‌اند تا براي بازيگري تقدير شوند. اين پنج نفر بهترين كودكان بازيگر اين چند سال بوده‌اند. ما با خود در چالش هستيم كه براي تغيير روزگارشان به اندازه كافي تلاش نكرديم. حرف‌هاي او را فراموش نمي‌كنيم. دختري افغان كه در متروي يك كشور ديگر كار مي‌كرد و حسرت صلح و آرامش را در كشورش داشت و با اشك آرزو كرد «اميدوارم روزي برسد كه در جهان هيچ كودك كاري وجود نداشته باشد». بسياري براي اين جمله او ايستادند و تشويقش كردند، براي اشك‌هاي برادرش ناراحت شدند، براي اميدوارشدن دوباره دوستشان خوشحال شدند. به ياد آوردند كه مسئوليت سختي برعهده ماست و به راحتي از كنارشان نبايد گذشت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.