|

انگري‌برد در تهران

عبدالحميد زندويان

بالاخره مي‌گذشت تا روزي باز هم از روزهاي خدا، يک نفر آمد و با روي خوش انگري‌بردي (بازي انگري‌برد را که انجام داده‌ايد؟) گفت اين چيه که درست کرديد؟ گفتيم:چي؟ يک‌دفعه عين بمب منفجر شد و من فکر کردم که صدام زنده شده و دوباره حمله کرده! و فکر کردم که جنگ کهکشاني شروع شده است!

عاقبت بعد از چانه‌زدن‌هاي زياد گفتيم: درست مي‌شود، درست مي‌کنيم! در يک لحظه به خود گفتم: خيلي پول مي‌دهيد و خيلي هم جان‌فشاني مي‌خواهيد! البته يکي از عيب‌هاي بزرگ من بلند فکرکردن است. (بيشتر جان‌فشاني‌ها را هم کارگران روزمزد انجام مي‌دهند). اما داستان از آنجا بدتر شد که طايفه زيراب‌زن‌ها! و نان‌برها که همه‌جا هستند ظاهر شدند و شروع کردند عين مرغ‌هاي کرچ! قدقدکردن! که‌ اي واي اين را بايد بگذاريم جزء نخاله‌ها. چرا؟ اگر شما فهميديد، من هم فهميدم. ناگفته نماند اين مهم نه‌تنها در شرکت‌هاي پيمانکاري، بلکه در سازمان‌هاي دولتي و عريض‌وطويل هم وجود دارد. داستان زيراب‌زني قصه متداول سيستم اداري و سازماني در ايران است؛ يعني چون تقسيم کار بر اساس تخصص نبوده و عده زيادي برمبناي پارتي‌بازي و بهره‌گيري از روش پارتي و گاهي‌اوقات پول، داراي شغل و منصبي شده‌اند، بيم ازدست‌دادن شغلشان را دارند، بنابراین زيراب‌زني مي‌کنند و باقي قضايا. البته چون ما از نظر باستاني و ريشه‌اي از دو قوم مادها و پارس‌ها هستيم، بنابراين بدون پول و پارتي نمي‌توانيم اقدامي کنيم. اما مني که ايراني‌الاصل هستم، دست روي زانوي خود گذاشته و توکل به يگانه هستي عالم کرده‌ام و يا علي گفته‌ام. علي يارتان باشد. هنوز عرقم خشک نشده بود که خبر آمد آقا مرخصي و برو تسويه‌حساب کن! پرسش اين بود که چرا؟ لابد چون زياد حرف مي‌زدي و خيلي در کارت دقيق بودي، اما هيچ‌کس؛ يعني ارگان بالاتر که شامل شهرداري باشد، از شرکت پيمانکاري نمي‌پرسد که آيا حقوق و دستمزد کارگران را به شکل دقيق و درست داده‌ايد يا اينکه بخش‌هاي بازرسي وزارت کار و سازمان تأمين اجتماعي و مانند آن زحمت به خودشان نمي‌دهند که بازرسي را بفرستند که بر وضع شاغلان و فرضا بيمه آنها دقت کند. شايد شرکت‌هاي بي‌مقداري! که در عسلويه هستند قدر نيستند يا اين بامقداران قدرند که قوانين کار را دور مي‌زنند و بازرسان اداره کار و بيمه، جرئت نزديک‌شدن به آنها را ندارند يا شايد دست‌هايي پشت پرده است که من خبر ندارم!؟ جالب‌تر از همه اينکه هيچ نوع نقشه نهايي که اجرا شده توسط سازمان‌هاي مهم زير‌ساختاري مثل شرکت برق، سازمان آب، اداره گاز و شرکت مخابرات در شهرداري‌ها موجود نيست و چرا؟ مگر براي حفاري‌ها نبايد مجوز از شهرداري گرفت؟ و قرار نيست کارمندي مادام‌العمر در يک قسمت کار کند. او يا بازنشسته مي‌شود يا به هر دليلي جابه‌جا مي‌شود. در عصر تکنولوژي، نقشه‌هاي زيرساختاري و زيربنايي که اساس هر شهر مدرني است بايد در دسترس باشد. مگر خطوط آب، برق و گاز شهري، امنيتي است که در دسترس شهرداري‌ها نيست؟ شايد... البته اگر بخواهيم ادعا کنيم کشور پيشرفته‌اي هستيم و کمترين مشکلات را داريم، بايد به جزئي‌ترين مسائل شهرداري و زيرساختارهاي آن دقت کافي و وافي داشته باشيم. شايد از ديد مسئولان اينها مهم نباشد که البته هست. روان‌شناسي جامعه به مهندس اين را القا مي‌کند که وجدان کاري داشته باشد، هرچند متأسفانه جامعه مهندسي در ديد عموم جامعه به دودرباز و کلاش مشهور شده است. اين را به‌جد مي‌گويم. همان ناظري که عصباني مي‌شود و بر سر پيمانکار دادوبيداد مي‌کند، حتي در مناطق محروم شهري اين تصور نشود که با پيمانکار دشمني دارد، بلکه احساس مسئوليت مؤلفي مي‌کند که کار به بهترين شکل ممکن و با کيفيت لازم انجام پذيرد. و اما پيمانکار به دنبال منافع خود هست، اما نه به قيمت بي‌کيفيت کارکردن. کيفيت همواره بايد مقدم بر کميت باشد و کيفيت را فداي کميت نکنيم؛ نه‌اينکه به کميت اهميت ندهيم، اما اين دو مهم؛ يعني کيفيت و کميت همواره بايد موازي هم باشند نه متقاطع هم. اين شعار همه جامعه بايد باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.