جنگ با تاريكى
حمید باباوند
«شناى پروانه» از آن داستانهاى عجيبوغريب سينماست؛ چيزى شبيه زندگى. پيشرو و ناباور. «محمد كارت» دستش را خيلى دير پيش مخاطب باز مىكند و درست از آن لحظهاى كه او را ناگزير به تماشاى ناجوانمردانهترين لايه سخت زندگى مىكند، ديگر دست از سرش برنمىدارد و حوادث يكى پس از ديگرى بر سرش آوار مىشوند. بازى جواد عزتى، امير آقايى و همهوهمه كمابيش دور از انتظار نيست، اما حضور كوتاه «علىرضا داوودنژاد» به شكل عجيبى چشمگير و خاص است. بخش عمده «شناى پروانه» به جدال «حجت» در تاريكى مىگذرد. حجت قهرمان نيست، در نگاه اول حتى قرار نيست شخصيت اصلى داستان باشد، اما بخش عمدهاى از فيلم به او اختصاص پيدا مىكند و در نهايت بيننده درمىيابد كه بايد از اول نگاهش را به او مىدوخت و نه ديگران. حجت در بخش اصلى و طولانى فيلم با افراد بىنامونشان مىجنگد، در دنياى تاريكى. در دنياى تاريكى، نشانهها حتى بدون نور كافى هم قابل تشخيص هستند، تنها كافى است كمى دقت كنيم تا به بیراهه نرويم؛ بیراهههايى كه داستان را جلو مىبرند، اما به آن عمق نمىدهند. بیراهههايى كه بايد طى شوند تا معلوم شود راه گمشده كجاست. اين بیراههها سرعت داستان را مىگيرند؛ بیراهههايى كه جاى خردهداستانها را گرفتهاند. اگر اهل شنا باشيد، مىدانيد كه «شناى پروانه» زيبا و پرسروصداست، با كلى آب كه به اطراف مىپاشد. فيلم شناى پروانه هم مثل همان است. پرحاشيه و پرسروصدا و زيبا اما نهچندان پرسرعت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.