ورود امام به روایت هاشمی و یزدی
روز پنجشنبه، 12 بهمن، بزرگترین استقبال تاریخ در تهران برگزار شد و قریب به شش میلیون نفر در فرودگاه و مسیر حرکت از امام خمینی استقبال کردند؛ بهطوریکه طول جمعیت استقبالکننده به 33 کیلومتر رسیده بود. مرحوم صادق طباطبایی، سخنگوی دولت موقت و از نزدیکان و همراهان امام، درباره پرواز انقلاب گفته بود: «در آسمان ایران بلندگو اعلام کرد که وارد فضای ایران شدهایم. بعدها معلوم شد که بین سران ارتش اختلاف نظر وجود داشته که هواپیما را به نقطه دیگری ببرند یا نبرند و پایین بیاورند یا نه. وقتی هواپیما وارد آسمان تهران شد و در امتداد خیابان آزادی پرواز کرد، اقیانوس عظیم مردم دیده میشد. به نظرم هواپیما یک بار قصد آمدن کرد؛ اما فرودش عملی نشد. علت آن را به خاطر ندارم؛ بنابراین دوری زد و مجددا پایین آمد و نشست. وقتی هواپیما در فرودگاه مهرآباد بر زمین نشست و در جایگاه خود مستقر شد، دورتادور آن را نیروهای انتظامی و پلیس محاصره کردند؛ ولی اعلام شد برای حفظ امنیت است. صادق قطبزاده یک لحظه رفت پایین و تشری زد که از دور هواپیما متفرق شوند. یک ربع تا 20 دقیقه بعد آقای پسندیده و آقای مطهری آمدند داخل هواپیما. صحنه دیدار امام و آقای پسندیده خیلی شیرین و جذاب بود. متأسفانه دوربین آنجا نبود که آن لحظات را ثبت کند. وقتی وارد سالن فرودگاه شدم، با اولین کسی که برخورد کردم، آقای مهندس فریدون سحابی بود که همدیگر را در آغوش گرفتیم. درحالیکه مشغول صحبت با ایشان بودم، پشت سرم صدای دلنواز مرحوم آیتالله طالقانی را شنیدم. وقتی ایشان را دیدم، بغضم یکباره ترکید». مرحوم دکتر ابراهیم یزدی، عضو شورای انقلاب و وزیر خارجه دولت موقت، در خاطرات خود درباره روز 12 بهمن 1357 چنین مینویسد: «هنگامی که در صبح روز 12 بهمن هواپیما در فرودگاه تهران به زمین نشست، ابتدا آقایان پسندیده و مطهری برای دیدن آقای خمینی به درون هواپیما آمدند و خیرمقدم گفتند؛ سپس آقای خمینی به همراه حاج احمدآقا و آقایان پسندیده و مطهری از پلههای هواپیما پایین آمدند. بعضی از دوستان همراه در هواپیما اصرار داشتند که حتما پشت سر آقای خمینی از پلههای هواپیما پایین بیایند؛ اما من اصراری نداشتم که حتما همراه آنان پیاده شوم. وقتی همه پیاده شدند، من پیاده شدم و هنگامی به سالن عمومی رسیدم که جمعیت پیشوازکنندگان دور آقای خمینی را گرفته بودند و سرود «ای امام» خوانده میشد. وقتی از پلههای سالن مسافران پایین رفتم، پدر و برادرانم را کنار دوستان دیدم. بعد از سلاموعلیک و دیدهبوسی با آنان و سپس با مهندس بازرگان و دکتر سحابی، آقای طالقانی را دیدم که در کنار سکوی وسط فرودگاه نشسته و به دیوار تکیه داده است. از آنچه دیدم، تعجب کردم و ناراحت شدم. آقای خمینی بیتردید رهبر بلامنازع انقلاب بود؛ اما آقایان طالقانی، منتظری، مهندس بازرگان و دکتر سحابی رهبران جنبش در داخل ایران بودند». مرحوم آیتالله اکبر هاشمیرفسنجانی در جلد اول کتاب دوران مبارزه درباره آن روز اینگونه مینویسد: «لحظههایی بسیار سنگین و سخت و پردلهره بود که بسیار با کندی میگذشت و قلب ما با نگرانی میتپید. من از طراحان مراسم استقبال بودم. اولا هیچ وسیلهای برای حفاظت از هواپیمای حامل امام در فضا و در حین فرود نداشتیم و ثانیا پس از ورود امام هم در مسیر هر احتمالی وجود داشت. انتظامات شهر که از هر نظر در دست ما نبود؛ هرچند که نیروی زیادی در اختیار داشتیم؛ اما آنها فرودگاه، خیابانها و همهجا را از یک جنبه در اختیار داشتند و زمینههای زیادی برای هرگونه کاری داشتند. بهسهولت میتوانستند به امام ضربهای بزنند. ما هم تلاش زیادی کرده بودیم تا نیروهای انتظامات وابسته به ستاد استقبال، همهجا حضور داشته باشند؛ بهویژه در فرودگاه و جاهای حساس. به همین دلیل بود که ما به خودمان اجازه نمیدادیم که لحظهای غافل باشیم و حتی به شدیدترین نیازهای عاطفی خود هم در آن لحظهها هیچ توجهی نداشتیم. من با آنهمه عشق و علاقه به امام، در فرودگاه با امام ملاقات نکردم و این شاید برای همه عجیب باشد. امام وارد شدند. آمدند پایین و به سمت جایگاهی که برایشان تعیین شده بود، رفتند و سخنرانی کوتاهی کردند. در تمام این مدت، ما از فاصلهای نسبتا دور پشت سر استقبالکنندگان، فقط به کارهایمان در راستای کنترل اوضاع و پیشگیری از بههمریختن نظم مشغول بودیم. فقط از دور چهره امام را دیدم».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.