اتفاقي كه غمگين كرد
محمود امامي
صبح زود روزي كه قرار بود فرداي آن روز ما حركت كنيم، ريرا زودتر از معمول از خواب برخاست. شعف فوقالعادهاي داشت، با دستهاي كوچكش لباسها و اسباببازيهايش را در چمداني نهاد كه كنار اتاق گذاشته بوديم، كفشهايش را داخل يك كيسه نايلوني گذاشت و در گوشه چمدان جا داد؛ اما يك جفت كفش قرمزش را كه روي آن چند گل دوخته بودند و ميخواست در سفر پا كند، با دقت كنار اتاق گذاشت. مرتب از من ميپرسيد مامان فردا اين ساعت پيش بابا هستيم؟ به او جواب دادم كه دخترم فردا صبح زود كه حركت كنيم، بعدازظهر به كانادا ميرويم. هنوز خورشيد در آسمان خواهد بود كه ميرسيم. گفت: بابا دنبالمون ميآيد؟ گفتم حتما بابا بيتابانه منتظر ورود تو و من است و حتما به فرودگاه ميآيد كه ما را به خانه ببرد. چند دقيقه بعد باز گفت كي ميرويم، گفتم نيمهشب از خانه ميرويم تا هواپيمايمان را در ساعت پنج صبح سوار شويم. آن روز ریرا از شدت هيجان و خوشحالي از اينكه بهزودي پدرش را ميبيند، آرام و قرار نداشت. نيمههاي شب بود كه خوابش برد، اما خيلي زود بيدار شد مبادا از پرواز جا بماند. كفشهاي قرمزش را كه در گوشه اتاق گذاشته بود پوشيد و خيلي زودتر از ما آماده رفتن شد. در راه فرودگاه چند بار پرسيد مامان ما كي پيش بابا ميرسيم، من همان جواب را به او دادم كه فردا بعدازظهر پيش بابا هستيم. با شنيدن پاسخ من صورت كوچكش شكوفا شد. گويي يك شربت گوارا به كامش ريختهام. همینطور سرش را به اينطرف و آنطرف ميكشيد؛ مثل اينكه بهدنبال گمشدهاي ميگشت. كودك از شدت شادي و شعف آرام و قرار نداشت و ميخواست هرچه زودتر به آغوش پدر برسد. در فرودگاه و در انتظار پرواز مرتب روي صندلي سالن مینشست و بلند ميشد و بيتابِ حركت بود. كيف كوچك پشتياش را يك لحظه از خود جدا نميكرد مبادا جا بماند. گوشش به صداي بلندگوي سالن فرودگاه بود كه پرواز را اعلام كند. مرتب ميگفت پس كي ميرويم. پرواز يك ساعت تأخير داشت؛ اين يك ساعت تأخير به او بيش از يك روز، يك ماه و يك سال گذشت تا بالاخره بلندگو مسافران را صدا زد. باز پرسيد بابا الان در فرودگاه است؟ جواب دام كه نه پيش از آنكه ما برسيم، از اطلاعات فرودگاه ساعت ورود ما را ميپرسد و به پيشوازمان ميآيد. كودك بيقرار و بيتاب بود. وقتي سوار هواپيما شديم، گفت مامان من كنار پنجره بنشينم تا وقتي رسيديم، بابا را از آن بالا ببينم. كنار پنجره نشست اما هنوز هوا تاريك بود و تنها چراغهاي فرودگاه روشن بود؛ گفت مامان وقتي برسيم ميتوانم از پنجره هواپيما بابا را ببينم. گفتم دخترم بابا در سالن است و نميشود او را از پنجره هواپيما ديد. جاي خود را محكم كرد، كمربند نجات او را با كمك خودش سفت كردم. با اينكه تمام روز را بيدار مانده بود، خواب به چشمش نميآمد؛ ولي من ميديدم كه دو چشمش از بیخوابی نيمبسته است. باز پرسيد حالا بابا كجاست؟ گفتم در آنجا شب است و بابا حتما خوابيده؛ گفت وقتي برسيم بيدار ميشود؟ گفتم البته، او منتظر توست، شايد هم از خوشحالي كه ميخواهد تو را ببيند، خوابش نبرد. غرور بيمانندي را در چشمان نيمبستهاش خواندم، خود را مغرور و سربلند احساس ميكرد كه بابا بهخاطر ديدن او خوابش نميبرد. هواپيما غرش كرد و از جا كنده شد، چشمان ریرا از خوشحالي همچون دو گل نرگس شكفته شد. داشتيم به همديگر نگاه ميكرديم كه يكباره صداي مهيبي برخاست و من يك لحظه ریرا را ديدم كه لباسش آتش گرفته و چون پروانه در آسمان چرخ ميزند، ديگر چيزي نديدم، فقط يادم ميآيد كه فرياد زدم ریرا ریرا... صدايي از بالاي ابرها به گوشم رسيد كه گفت: «پيش ماست پيش ماست»؛ اين صداي آسماني فرشتگان بود كه ریرا را در آغوش كشيده بودند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.