|

آینه

دنیای اقتصاد
پاس گل به سیاست‌گذاران
علی فرحبخش: دولت‌هایی که هم می‌خواهند نرخ بازدهی پس‌انداز در بانک‌ها را پایین نگه دارند و هم منابع لازم برای سرمایه‌گذاری را تجهیز کنند و در آخر دولت‌هایی که به قوانین بین‌المللی پولشویی بی‌اعتنا هستند و از سوی دیگر مایلند در تبادلات مالی بین‌بانکی آنها در جهان خدشه‌ای وارد نشود. اینکه دولت‌ها در این دوراهی‌های سخت قادر به تصمیم‌گیری و جهت‌یابی نیستند، به دلایل متعددی مربوط است. همه این تصمیمات سخت نیازمند مقبولیت سیاست‌گذار و دریافت چراغ سبز از سوی افکار عمومی است. این شواهد تداعی‌کننده نقشی است که «هملت» در نمایش‌نامه معروف ویلیام شکسپیر بازی می‌کرد. فردی که مرتب با بحران‌ها و دردسرهای مختلف مواجه می‌شود و در برابر همه آنها دچار شک و تردید می‌شود و از اتخاذ تصمیم قاطع می‌پرهیزد. چندی‌پیش فکر می‌کردم اگر ۲۰۰ سال دیگر نتیجه‌ها و نبیره‌هایم مرا از قبر بیرون آورند و مورد خطابم قرار دهند که تو که به نظر خودت دانش‌آموخته اقتصاد هستی، چگونه اقتصادی را به ما تحویل داده‌ای، منابع کشور را تهی کردی و در عوض بدهی‌های مختلف از جمله به بانک‌ها، به بانک مرکزی، به صندوق‌های تأمین اجتماعی و به پیمانکاران مختلف را برای ما به ارث گذاشتی، چگونه می‌توانم پاسخ محکمه‌پسندی برای آنان تدارک ببینم. پاسخ همان است که در مثال فوتبالی ذکر آن رفت. ما پاس گل را به مهاجمان دادیم، ولی آنان بدون آنکه ارزش آن را بدانند، توپ را به آسمان کوبیدند. این همان عبارتی است که وکلای مدافع هنگام اعلام وکالت به موکلان خود با صدای رسا اعلام می‌کنند «ما مأمور به وظیفه‌ایم، نه مأمور به نتیجه».
ایران
درباره یک بخشنامه
بخشنامه ریاست محترم قوه قضائیه به دادگستری‌های کشور مبنی بر اینکه: «مسئولیت صدور مجوز و تنظیم مقررات صوت و تصویر فراگیر در فضای مجازی و نظارت بر آن منحصرا برعهده سازمان صداوسیما است.» با این پاسخ از سوی ریاست‌جمهوری مواجه شد که مرجع آن را شورای عالی فضای مجازی دانسته است. به علاوه فیلم سینمایی یا موسیقی که صوت و تصویر فراگیر است آیا مجوز تولید اینها هم باید در اختیار صداوسیما باشد؟ بنابراین واضح است که اگر صدور چنین بخشنامه‌ای قانونی هم بود، باز هم متن آن ویژگی قانون را ندارد. چراکه یکی از ویژگی‌های قانون وضوح آن است. نباید ایهام و ابهام داشته باشد که موجب سردرگمی مردم می‌شود و قضات را به اشتباه وادار می‌کند. ولی مهم‌ترین اشکالی که درباره این بخشنامه وجود دارد منطق آن است. حتی فرض کنیم که بتوان تصور کرد که هر ضبط صوت یا تصویری باید با مجوز صداوسیما انجام شود، آیا این کار عملی است؟ در دنیای کنونی که میلیون‌ها نفر دستگاه ضبط فیلم دارند و میلیون‌ها نفر امکان انتشار آن را دارند این چه ضابطه‌ای قانونی است که قضات و مأموران را تکلیف مالایطاق می‌کند؟!!
کیهان
دیوانگی و فاز بدتر از آن
محمد ایمانی: سراب اعتماد و رفاقت با شیطان بزرگ، نه با ترور شهید سلیمانی یا خروج ترامپ از برجام، بلکه در دولت اوباما با تحریم‌های ویزایی، تهدید طرف‌های همکاری ایران و تمهید تحریم‌های کاتسا و آیسا به پایان رسید. اما آقای روحانی و ظریف گویا نمی‌خواهند چشم بگشایند و ببینند سرگرم رؤیااندیشی در بحبوحه جنگ همه‌جانبه دشمن بوده‌اند. اما چرا؟ انصاف و عقلانیت به این بود که آقای ظریف به ‌اشپیگل بگوید در بیست ماه گذشته، ما جز دروغ SPV و INSTEX و فریبکاری و پشت‌هم‌اندازی‌های فرانسه و آلمان و انگلیس، چیز دیگری ندیدیم و دیگر حاضر نیستیم وقت تلف کنیم یا وعده دروغ به مردم خود بدهیم. مذاکره با آمریکا نیز که از سوی روحانی دیوانگی نامیده شده بود. به اقتضای اصل بدیهی مدیریت، دولت و وزارت خارجه نه اکنون، بلکه از همان هنگام انعقاد برجام، می‌بایست نقشه جایگزین (پلن «B») را پیش‌بینی می‌کردند تا دشمن تصور نکند مرتکب هر خباثتی شود، طرف مقابلش به میز مذاکره چسبیده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.