|

معلوم نيست برگردد

هادي مرزبان

اول آرزو مي‌کنم که ‌اي کاش شرايط بچه‌ها و جوان‌هاي کردستان طوري بود که اصلا سراغ کولبري نمي‌رفتند و حالا اي کاش زعماي قوم به نداي اين طفلک‌ها لبيک بگويند و کمکشان کنند که از اين شرايط رها شوند، نه اينکه همچنان چند و چون داشته باشند و برايشان شرايطي را بگويند که زندگي‌شان به روال گذشته سخت و دشوار بگذرد.
الان بچه‌هاي 14 و 15 ساله‌ بايد اين شرايط دشوار را بپذيرند، اين مسيرهاي کشنده را بروند و اين‌گونه زندگي کنند و كشته هم مي‌شوند، واقعا اين شرايط خيلي ناجور است و اميدوارم اگر اينها مي‌روند چون مجبورند براي يک لقمه نان وارد اين شرايط ناجور شوند، دولت‌هايمان به آنها کمک کنند.
همه مي‌دانيم که دليل اين رفتن‌ها و تن به دشواري‌ها سپردن، همانا سفره خالي و نداشتن نان و احتياج و نيازمندي آنها براي زنده‌ماندن است و اين آدم‌ها و جوان‌ها به ناچار بايد بروند. در حالي که اگر تأمين باشند، هيچ‌کس دوست ندارد تن به کولبري بدهد. من خودم به آنجا رفته‌ام و از نزديک اين مسيرهاي صعب‌العبور را ديده‌ام... در تابستان و گرما نيز بالارفتن از اين کوه‌ها آن هم با بردوش‌گرفتن بارهاي سنگين سخت است؛ چه برسد به برف و زمستان که بسيار هولناک مي‌شود و هر کسي بايد بداند که مردن هم در اين راه ناممکن نخواهد بود.
دولت‌ها مي‌آيند و مي‌روند و در اين دو، سه دهه همواره مشکل کولبرها به دليل نداشتن معيشت و شغل سر جاي خودش باقي است. اي کاش دولت‌ها بدانند گرسنگي يعني چه؟! بدانند سفره خالي يعني چه؟! دولت‌ها بايد به کمک اين بچه‌ها بيايند و به داد اين خانواده‌ها برسند که نان شب ندارند... همه مي‌دانند در اين شرايط اينها بايد بروند و دولت‌ها بايد اين راه‌ها را هموار كنند. منظورم اين نيست که برايشان جاده بسازند، چون در اين کوه‌ها که نمي‌شود به راحتي جاده ساخت. دست‌کم اينکه مقابلشان نايستند و بگذارند اينها بروند و بيايند و مشکلي هم در اين آمدوشد نداشته باشند. اينکه سالم بروند و سالم برگردند و ديگر خانواده‌هايشان دل‌نگران بازگشت آنها نباشند، کمک بزرگي است. به هر حال مي‌دانيم که فعلا اينها کار درست و حسابي ندارند و دولت‌ها هم نخواسته‌اند برايشان کار ايجاد کنند و اگر هم بخواهند کارآفريني کنند، زمان مي‌برد و بايد تا آن زمان نوع برخوردشان با کولبران از سر لطف به مهرباني باشد. من خودم سال‌هاست که در تئاترهايم به دنبال بيان عدالت اجتماعي هستم و خواه‌ناخواه دلم براي اين دو کودک 14 و 17 ساله کباب شد؛ وقتي خبر گيرافتادنشان در برف و مرگ ناخواسته‌شان را شنيدم. اما اگر قرار باشد درباره کولبرها تئاتري کار کنم، يکي، دو سالي وقت مي‌برد چون با عجله نمي‌توانم در اين باره کار کنم و در عين حال اميدوارم تا دو سال ديگر مسئله کولبرها به راحتي حل‌وفصل شده باشد و ديگر نيازي به طرح مسئله درباره آنها نباشد؛ مگر اينکه بخواهيم فقط داستانشان را يادآوري کنيم و بگوييم چنين روزگار سختي هم براي اين گوشه از کشورمان بوده و دوره‌اش سر آمده است. در پايان فقط اميدوارم که به داد اينها برسند چون گرسنگي چيز بدي است. کسي که نان شب نداشته باشد و بچه‌هايش چشم به راه پدري باشند که برايشان نان بياورد و معلوم نيست اين آدم از راه برگردد، آن هم با دست خالي يا پر؛ تصور اين لحظات بسيار دردناک است و من دلم کباب مي‌شود از ديدن و شنيدن اين داستان‌ها.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.