|

خواهيم شكست دست سيلي‌زن را

‌احمد شيرزاد- استاد دانشگاه

دو، سه روزي است كه آرام و قرار ندارم. خبر صبح جمعه شوكه‌كننده بود. آب در دهانمان خشك شد. خبر باوركردني نبود. آمريكايي‌ها حاج قاسم را ترور كردند. او، ابومهدي المهندس و چند نفر از بچه‌هاي سپاه و حشدالشعبي. مگر مي‌شود چنين حماقتي را مرتكب شده باشند؟ آخر با كدام محاسبه، با كدام سياست و با كدام معيار؟

حاج قاسم در كدام دادگاه محكوم شده بود؟ كدام جرم مشخص به او نسبت داده شده بود، حتي در دادگاه‌هاي مورد قبول خودشان؟ مگر او به غير از يك فرمانده وفادار به ميهنش نقش ديگري هم داشت؟ مگر حاج قاسم به غير از لباس مقدس سربازي رداي ديگري هم داشت؟ مگر به غير از امنيت مردم وطنش و ملت‌هاي منطقه فكر ديگري هم در سر داشت؟ و كار ديگري بر عهده گرفت؟ هرچه فكر مي‌كنم درنمي‌يابم كه چه چيز اين سرباز دلاور را تا اين حد در دل مردم ايران جاي داد؟ حاج قاسم از دوربين‌ها گريزان بود؛ دوست نداشت خبر و تصويرش از رسانه‌ها پخش شود. با وجود نقش تعيين‌كننده‌اي كه در منطقه داشت، به‌ندرت مصاحبه مي‌كرد و در محافل و مجالس رسمي خود را به ثبت مي‌رساند. سخنراني‌هايش عمدتا در جمع رزمندگان بود، آن‌چنان كه نقش طبيعي هر فرمانده‌اي است. پس چه‌چيز چنين محبوبيت خيره‌كننده‌اي را براي او دامن زده بود؟ من براي پاسخ چند كلمه را بيشتر پيدا نمي‌كنم: صداقت، صفاي دل، عشق به مردم و تلاش خستگي‌ناپذير در سخت‌ترين شرايط.‌مردم از حاج قاسم جز خدمت صادقانه نديدند. در قامت يك نظامي هرگز با لحن آمرانه و تكبرآميز با مردم صحبت نكرد، هرچند با دشمنان و تروريست‌ها قاطع و باصلابت بود، با قامتي استوار و خدشه‌ناپذير.

دور از درك مردم ايران نبود كه در فتنه عظيم تروريست‌هاي القاعده و داعش، آنچه باعث شد ما هر شب سر آرام بر بالین بگذاريم، تلاش و جان‌فشاني امثال حاج قاسم سليماني بود. او آن كرد كه هر ملت سربلند از نظاميان رشيدش انتظار دارد، دفاع از منافع ميهن، انجام مأموريت‌هاي خطير، تلاش خستگي‌ناپذير براي حفظ امنيت مردم و سرانجام باختن سر براي آن كه قطره‌اي خون از بيني هيچ بی‌گناهی نريزد. خدا لعنت كند رسانه‌ها و قلم‌به‌دستان مزدوري كه سليماني را پيش از شهادت قهرمانانه‌اش، ترور شخصيت كردند، البته نه در ايران، بلكه در ذهن ساده‌لوحان منفعت‌طلبي كه ذليلان را عزتمند و رشيدان را بي‌آبرو مي‌پندارند. مي‌گويند او عامل بي‌ثبات‌كننده منطقه است. مي‌گويند او عامل كشته‌شدن صدها آمريكايي است. مي‌گويند او نظم منطقه را به هم زده است و... سپس مي‌گويند و دوباره مي‌گويند. دوباره و صدباره می‌گويند. و آن‌قدر مي‌گويند و مي‌گويند كه خودشان باورشان مي‌شود. سپس به خود اجازه مي‌دهند كه با يك موجود عجيب ساخته‌شده در ذهن بيمارشان هر رفتاري كه مایل‌اند انجام دهند و آن‌گاه يك جنايت تاريخي شكل مي‌گيرد. از دوستان روشنفكري كه شايد بخشي از اين ادعاها را باور كرده باشند مي‌پرسم؛ مگر اين غير از همان فرايندي است كه در ذهن ماليخوليايي داعشي‌ها و القاعده‌اي‌ها و هر جنايتكاري كه خود را مدعي‌العموم بشريت مي‌داند، شكل مي‌گيرد و نتيجه‌اش يك پديده شوم است؛ ترور و آدم‌كشي. مگر آن داعشي بي‌رحمي كه گروگان‌هاي بی‌گناه را گردن مي‌زد يا آن خلبان زبان‌بسته را به آتش كشيد، غير از اين تصور مي‌كرد؟ او هم در ذهن خود از كساني هيولا ساخته بود و خود را دست عدالت خدا مي‌پنداشت. چه كسي در كجاي دنيا به دونالد ترامپ اجازه قضاوت داده است. آمريكايي‌ها در چارچوب همان فرهنگ قلدرمآبانه خودشان كدام دادگاه را براي حاج قاسم سليمانی و ابومهدي المهندس برگزار كردند؟ آنها كدام مدرك و سند را براي ادعاهاي كلي‌شان رو كرده‌اند؟ مطابق چه سند و مدركي اين ادعاي احمقانه را كه سليماني براي برنامه‌ريزي يك حمله عليه آمریکایی‌ها عازم عراق بود، بايد باور كرد؟ سال‌هاست آمريكايي‌ها در عراق حضور دارند، در همه جاي عراق و بچه‌هاي ما هم حضور دارند. چطور است كه اكنون چنين ادعاهايي مطرح مي‌شود؟ چطور‌ آن زمان كه بچه‌هاي ما به حمايت از مردم عراق سينه سپر كردند و حاج قاسم كمك كرد تا عراقي‌ها دست به دست هم دهند و روحيه‌شان را در مقابل داعشي‌هايي كه تا نزديكي بغداد آمده بودند بازيابند، چنين حرف‌هايي نبود؟ چطور وقتي كه آمريكايي‌ها با همه عده و عُده و ادعاي حمايت از حكومت رسمي عراق، در مقابل هجوم سراسري داعشي‌ها پاي در گل مانده بودند، چنين صحبت‌هايي نبود؟ كدام اقدام سازنده‌اي را آمريكايي‌ها خواستند عليه داعش انجام دهند و حاج قاسم مانع آن شد؟ كدام ضربه در عراق و سوريه به آنها نواخته شد كه دست بچه‌هاي ايران در آن در كار بوده باشد؟ ای كور باد چشماني كه به‌خاطر منافع گذرا و سياست‌هاي ضد مردمي آمريكايي‌هاي سلطه‌طلب بر واقعيت‌ها فروبسته مي‌شوند. آمريكايي‌ها ظرف همين چند روز اخير به بهانه قتل مشكوك يك پيمانكار آمريكايي، 25 عراقي مظلوم را كشتند؛ آن‌وقت چگونه مي‌توان باور كرد كه سليماني دست‌اندركار كشته‌شدن صدها آمريكايي باشد و آنها سال‌ها صبوري كرده باشند. نه مسئله اينها نيست؛ مسئله اين است كه حاج قاسم و يارانش در عراق و سوريه رقيبي توانمند براي نيروهای زمين‌گير آمريكايي بودند. جرم شهيد ما اين بود كه موفق‌تر از رقبايش عمل كرد. حضور ما را در سوريه و عراق محكوم مي‌كنند درحالي‌كه اين حضور از تمام كشورهاي ديگري كه در آن معركه داخل شدند، قانوني‌تر و رسمي‌تر بود. در سوريه چه كسي نيامد؟ همه آمدند، همه كشورهاي مدعي منطقه و خارج از منطقه؛ اما در اين ميان بچه‌هاي ما موفق‌تر از همه از غائله بيرون آمدند. آري جرم ايراني‌ها و حاج قاسم و يارانش اين بود كه موفق بودند. آمريكايي‌ها اشتباهي عظيم كردند و جنايتي فراموش‌نشدني را رقم زدند. مگر شوخي است. ژنرال يك كشور مستقل و مقتدر را در منظر جهان به شهادت برساني بدون اينكه با آن كشور يك جنگ و تخاصم رسمي را اعلام كرده باشي. اگر منطق ترامپ بخواهد منطق كل جهان باشد، ما هم محق خواهيم بود با تبليغات يك‌سويه هر مقام آمريكايي را مجرم معرفي كنيم و ترور آنها را به هر شكل مباح بپنداريم. تصور كنيم در اين دنيايي كه تخاصم‌هاي منطقه‌اي و فرامنطقه‌اي كم نيستند، هر طرف بخواهد شخصيت‌هاي عالي‌رتبه طرف مقابل را با استفاده از وسايل مختلف به قتل برساند. دنيا چه دنيايي خواهد شد؟ هندي‌ها ژنرال پاكستاني را به قتل برسانند يا برعكس، كره‌شمالي‌ها مقامات كره جنوبي را بكشند يا برعكس و ده‌ها و صدها مثال ديگر. قابل تصور نيست كه در چنين دنيايي بتوان امن زندگي كرد. به نظر مي‌رسد آمريكايي‌ها پايين‌ترين استانداردهاي اخلاقي و مدني را در اين عرصه دارد.

آنها تنها به پشتيباني توانمندي‌هاي نظامي خويش خود را محق به رفتاري مي‌دانند كه با هيچ معيار قانوني و حقوق بين‌المللی توجيه‌شدنی نيست. اكنون ما مانده‌ايم با يك تجاوز عظيم و آشكار از طرف يك قدرت مدعي تمدن و دموكراسي. حاج قاسم، شهيد زنده انقلاب بود. خبر شهادت اين عزيز ممكن بود هر زمان ديگر در گذشته و آينده به ايران برسد. كم صحنه‌هاي پرخطري نبودند كه شهيد سليماني آنجا نبوده باشد؛ اما اين نوع شهادت، به دست مستقيم آمريكايي‌ها و به فرمان يك رئيس‌جمهور گردنكش و بي‌منطق، مسئله را بسيار متفاوت و منحصربه‌فرد مي‌كند. من رويداد تاريخي مشابهي را در تاريخ همه كشورهايي كه با هم در ستيز بودند، نمي‌يابم. ما سيلي خورديم، غافلگيرانه و ناجوانمردانه هم سيلي خورديم. مغز عليل ترامپ و توهم هاليوودي زمامداران‌ آمريكا قادر به درك غرور ايراني‌ها نيست. ما اجازه نمي‌دهيم آمريكايي‌ها به هويت و شخصيتمان توهين و تجاوز كنند و بدون پاسخ از صحنه بيرون بروند. اين خون به اين راحتي شسته نمي‌شود. ده‌ها سال هم كه بگذرد اين تجاوز و تعرض بي‌منطق قابل گذشت نيست. آمريكايي‌ها به اين سادگي‌ها نمي‌توانند اين رفتار نابخردانه را جبران كنند. بغض گلويمان را گرفته است. برادرمان را به خاك و خون كشيدند. نظاميان در اغلب كشورها كم‌و‌بيش محبوب هستند و حاج قاسم از آنها بود كه فقط يك نظامي وظيفه‌شناس بود. او بخشي از هويت مغرورانه ما بود. وقتي شرافت و غرور يك خانواده مورد تعرض گردنكشان قرار مي‌گيرد، آنچه فراموش مي‌شود اختلافات خانوادگي است. حاج قاسم برادر بزرگ‌تر ما بود، برادري دوست‌داشتني و باوفا. نمي‌دانم چه گيرايي عجيبي در چهره اين بزرگ‌مرد است كه اين‌چنين آدم را مي‌گيرد. انگار تمام خطوط چهره‌اش با آدم حرف مي‌زند. من در اين چند روز بارها اشك ريختم و از فقدان او سوگوار شدم. چرا اشك نريزم؟ بگومگوهاي درون‌خانه‌اي وجود داشته و در آينده هم خواهد بود؛ اما ما ایرانیان مانند یک خانواده بزرگ پشت هم خواهیم بود، ما دستي را كه به برادر بزرگ‌ترمان سيلي زد، خواهيم شكست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.