|

‎پیروز معرکه

‎صادق صدقگو-دکترای مدیریت رسانه

برای «یاران خورشید» بازخوانی و یادآوری خاطرات دشت‌های تفته و یاد یاران رفته، احساس غربت در قریبی را دوچندان می‌کند. حسی از جنس حال‌و‌هوای هور که به قول عباسِ آژانس شیشه‌ای: «ساکته، دود نداره، سوز داره!». حس ناشی از حضور در عَصر و مِصری که باید بمانی و ‎ناباورانه شاهد نادیده‌هایی باشی و سکوت کنی. غمگین شوی ولی دم بر‌نیاوری. عصبانی باشی و در‌عین‌حال لبخند بزنی و امیدوار بمانی تا این غصه‌های درونی، وجودت را به چالش کشیده و در‌نهایت ایام انتظارت را به وصال مبدل کند.

اما برخی از بازماندگان کاروان حماسه و خون، برخی از این قواعد را به چالش ‌کشیده و با تدبیر خود، در مقاطعی نقض می‌کنند. به جای سکون و سکوت یا پذیرش عزلتِ تحمیلی، برانگیزاننده و جریان‌سازند که علمدار لشکر 41 ثارالله، مردی از این دست بود. بنّای نوجوانی که در 22 سالگی‌اش انقلاب اسلامی به پیروزی رسید و از پیمانکاری سازمان آب کرمان به عضویت افتخاری سپاه پاسداران درآمد؛ عضوی که با حضور اثرگذار و اقداماتش، افتخار ماندگاری نه صرفا برای این نهاد نظامی بلکه برای ملت ایران شد. «قاسم سلیمانی» سرباز بی‌ادعای وطن بود؛ یکی از جنس سایر فرزندان این مرز و بوم که در دوران دفاع مقدس جانشان را در طَبق اخلاص نهادند و عاشقانه با خدای خود معامله کردند؛ سربازی که از جبهه‌های غرب کشور تا منطقه عملیاتی جنوب، از ثامن‌الائمه، طریق‌القدس، فتح‌المبین، بیت‌المقدس، رمضان، محرم، خیبر و بدر تا کربلاها و والفجرها، در جست‌وجوی گمگشته‌ای بود، بارها مجروح شد و تا مرز شهادت پیش رفت، اما آن را نیافت. ‎چه آن‌گاه که فرماندهی لشکر 41 ثارالله کرمان را بر عهده داشت یا در مرزهای شرقی کشور با اشرار و قاچاقچیان مواد مخدر مقابله می‌کرد و چه روزهایی که در فلسطین، لبنان، عراق، سوریه و افغانستان و... به مبارزه و جهاد مشغول بود، با برنامه‌ریزی و مدیریت میدانی،‌ توانست در عرصه‌های صیانت و حراست از حریم و امنیت کشور، دفاع همه‌جانبه و هوشمندانه از کیان امت اسلام و ملت‌های مظلوم و رنج‌دیده منطقه و خاورمیانه، پیروزِ معرکه باشد. آن‌گونه که حتی تحسین دشمنانش را بر‌‌انگیخت که مئیر داگان، رئیس سابق موساد، او را چنین توصیف می‌کند: «او کسی است که من به آن می‌گویم باهوش از نظر سیاسی».1 سوز و گدازش، او را دغدغه‌مند و بی‌قرار کرده بود؛ دغدغه‌ای که با شرافت و نجابت، صداقت و انسانیت موجود در ذات انقلابی و نهاد ناآرامش توأم شده بود و از او انسانی ساخته بود که مانند بسیاری از هم‌قطارانش همچون شهید حاج‌احمد ‌کاظمی «مثل خیلی‌های دیگر نبود». شش روز مانده به سالگرد فراقش از «احمد» به فراغتی ابدی دست یافت و «ارواح طیبه شهیدان، روح مطهر قاسم سلیمانی را در آغوش گرفتند»2 و این‌گونه شایسته لطف و عنایتی شد که 14 سال پیش خود را سزاوار آن ‌دانسته بود: «دلمون میخواد خدا به ما لطف کنه و ما رو به او (شهید کاظمی) ملحق کنه و خودمون رو مستحق این عنایت خدا می‌دونیم و از خدا این ‌رو می‌خواهیم که این حق رو به ما بده و ما رو مستحق این حق بدونه».3 حاج قاسم بار دیگر پیروزِ معرکه شد؛ از سویی بالاخره گمگشته خود را یافت و پس از سال‌ها فراق و دوری، در کنار دوستان شهیدش مأوا گزید و از سوی دیگر، نحوه شهادتش (ترور) خوی سبعانه و ددمنشانه آمریکا را برای جهانیان به تصویر کشید و نقاب تزویر و فریب را از چهره این مدعیان صلح‌طلبی و مبارزه با تروریسم برداشت. کارنامه بیش از 40 سال مجاهدت، پاک‌بازی و خدمتگزاری «سردار سپهبد پاسدار شهید قاسم سلیمانی» مؤید آن است که او در انتظار مرگ سیاه ننشست و با ماندن در میانه میدان و پرهیز از حواشی، به پیشواز مرگ سرخ رفت، چرا‌که «براى او مردن در رختخواب کوچک بود».4 ریشه مقبولیت عام و وجاهت ملی او را می‌توان در ادراک عمومی از این انگیزه و فرهنگ متعالی‌ حاکم بر شخصیتش جست‌وجو کرد. شهد شیرین شهادت گوارای وجودش باد و ردای سرخ شهادت بر قامت رعنایش ارزانی‌ باد. پی‌نوشت: 1- هفته‌نامه نیویورکر 23 سپتامبر 2013 2- بخشی از پیام تسلیت رهبر معظم انقلاب به‌مناسبت شهادت حاج قاسم سلیمانی 3- بخشی از مصاحبه تلویزیونی شهید حاج قاسم سلیمانی بعد از شهادت حاج احمد کاظمی 4- صحیفه امام، ج‏9، ص: 351 : اشاره به بخشی از پیام امام خمینی(ره) به‌مناسبت شهادت حاج مهدی عراقی.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.