محبت تنیده در جان انسانها
عبدالرضا ناصرمقدسی. متخصص مغز و اعصاب
دانشجو بودم که با دو نفر از دوستانم برای اولین بار راهی قرهکلیسا شدم. گرچه هدف ما گردش کامل در شمال غرب ایران بود اما من از همان ابتدا فقط میخواستم سفری معنوی به قرهکلیسا داشته باشم. از اینرو در کولهپشتی خود انجیل قدیمی و چاپ سنگیام را گذاشتم و در بین راه بعد از مدتها برای باری دیگر شروع به خواندن اناجیل اربعه کردم. در آن بحبوحه درس و کشیک و بیمار و بیماری نیاز به آرامش و آسایش ذهنی داشتم. قرهکلیسا که مدفن یکی از حواریون حضرت عیسی است، در نزدیکی شهر چالدران قرار دارد. این کلیسا به دلیل رنگ سیاه سنگهای بهکاررفته در بخشی از بنایش به قرهکلیسا شهرت یافته است. در آن عصر تابستانی برای ساعتها روی صندلیهای کلیسا نشستم و به فکر فرو رفتم. در طول زندگانیام از اماکن مقدس بسیاری دیدن کردهام؛ از مساجد بزرگ و شکوهمند، آتشکدهها و اماکن مقدس زرتشتیان، کنیسهها، مقابر پیامبران، معابد بودایی و تائوئی و کنفوسیوسی و در نهایت کلیساها. هر یک برای من نمودی از آن بینهایت مقدس است که در عمق وجود انسان و کیهان در جریان است؛ عمق مقدس و معنویای که به جهان معنایی میبخشد؛ معنایی که دلیل زندگانی ماست. با هر یک از این بناها و اماکن مقدس خاطرات بسیاری دارم و حالا در آستانه تولد عیسای ناصری، در روزهایی که فکر میکنم جهان بیشازپیش به چنین منادیانی نیازمند است، میخواهم از خاطرات خود از این پیامبر مهر و محبت بنویسم. مادرم در مدرسه ارامنه درس میداد و من که کودکی پنج یا ششساله بودم، همراه او به این مدرسه میرفتم. تنها کلیسای شهر ما درون این مدرسه بود و من ساعتها در این مدرسه و این کلیسا بازی میکردم. هر از چندی هم روی صندلیهای کلیسا مینشستم و به دعاهای هموطنان مسیحی گوش میدادم. مادرم به من یاد داده بود که عیسی از پیامبران بسیار بزرگ و ستودنی خداست.
پس میتوان به او نیز تمسک جست و من در آن فضای کودکانهام با تمسک به او روزهای یکشنبه شمعی روشن میکردم و دعایی به زبان کودکانه میخواندم؛ تجربهای که هنوز که هنوز است، در ذهن و روان من جاری و تأثیرگذار است. از همان سالهای نوجوانی شروع به خواندن انجیل کردم. همزمان نیز به کلاسهای تفسیر قرآن میرفتم. در سالهای بعد گرچه کتابهای مقدس بسیاری از ادیان مختلف را خواندم ولی این دو کتاب در رشد ذهنی من تأثیر بسزایی گذاشتند. من در هوای این دو کتاب نفس کشیدم و بالیدم و آنچه آموختم مهر و محبتی بود که از ندای الهی به سوی بشریت جریان مییافت. سالها پیش در سرزمین مقدس درگیریای بین مبارزان فلسطینی با نیروهای اسرائیلی در گرفت. مبارزان مسلمان فلسطینی به کلیسای مهد در بیتلحم محل تولد حضرت عیسی پناه بردند. نیروهای اسرائیلی در پشت درِ کلیسا ماندند و وارد نشدند. روحانیان مسیحی از این مبارزان زخمی و تیرخورده استقبال کردند. یکی از این مبارزان جانش را از دست داد و سایر همرزمانش درون کلیسا بر بالین وی قرآن خواندند. انگار سه دین بزرگ زیر سایه مهر و محبت به یکدلی رسیده بودند. آرزو دارم روزی از کلیسای مهد دیدن کنم. میگویند درِ آن کوتاه است زیرا برای ورود باید به علامت تواضع خم و وارد شد. همه در برابر مهر و محبت خم شدند و فشار افکار عمومی آنقدر بر دولت اسرائیل زیاد شد که اجازه داد مبارزان مسلمان فلسطینی از آن کلیسا خارج و به کشور دیگری بروند. جان آدمی در مکتب مهر و محبت ارزش بسیاری دارد. تولد حضرت عیسی و آغاز سال جديد بر همه پیروان مهر و محبت مبارکباد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.