|

شيوه نوبرانه حمايت از بيت‌المال

گیتی صفرزاده

موضوع جهانی‌سازی یا بومی‌سازی از آن ماجراهای مفصل و پربحثی است که حرف‌زدن درباره‌اش نه در حد دانش من است، نه در حوصله شما و نه در یک ستون نیم‌بند روزنامه‌ای می‌گنجد. اما با اینکه کوچک‌تر از آن هستم که فلان و بیسار اما به عنوان یک مشاهده‌گر در کنار جوی آب گذر عمر می‌توانم ناسازگاری‌هایی که داخل جوی آب روان است را ببینم و البته طاقت نیاورم و بنویسم. راستش در داخل این جوی روان انواع و اقسام خودروهای ملی را می‌بینم که روان هستند. اصلا من خودم یکی از طرفداران پشتیبانی از امور ملی هستم، برای همین چند سال پیش به همسرم خیلی اصرار کردم یک خودروی ملی بخریم، با وجود اینکه قیمتش نسبت به بازار جهانی خودرو چند برابر یک خودروی معمولی است و با اینکه به نسبت درآمد ما پرداخت چنین مبلغی برای خرید یک خودرو که مهم‌ترین وظیفه‌اش همان کاری است که یابوها هم در روستاها انجام می‌دهند، توجیه عقلانی ندارد، اما چه حرکتی بهتر از این برای حمایت از صنعت داخلی و کارگر ایرانی و تولید ملی؟ همسرم که به اندازه من به بومی‌سازی اعتقادی ندارد، تحقیقات مفصلی انجام داد و ضمن نشان‌دادن آماری از میزان ناامنی و عدم ایستایی خودروی ملی در جاده‌ها که باعث بروز تصادف می‌شود و همه نواقص خودروی ملی از زمان تحویل از درِ کارخانه، قانعم کرد فعلا بی‌خیال حمایت از این‌گونه بومی‌سازی شویم و با یک درجه تخفیف خودروی خارجی مونتاژ داخلی را خریداری کنیم. احتمالا اگر در بخش صنعت، اشتغال کارگر ایرانی و سرپاماندن یک کارخانه آن‌قدر مهم است، پس لابد در بخش فرهنگی هم این ماجرا اهمیتی ویژه‌ دارد. فرض کنید شما به جای کارخانه تولید خودرو یک مجموعه فرهنگی ساخته‌اید. این مجموعه که البته به شکل یک مرکز ملی اداره می‌شود، پس از سال‌ها کار و تلاش افراد مختلف به شکلی در آمده است که خودش هم کتاب تولید می‌کند، هم به چاپ می‌رساند، هم پخش می‌کند و هم به فروش می‌رساند. چه چیزی بهتر از این که یک فعالیت فرهنگی، این‌طور سرپا باشد و مجموعه‌ای افراد بومی را از نویسنده گرفته تا کارگر چاپخانه به کار فرهنگی مشغول کند. حالا شما یک روز از خواب بیدار می‌شوید و می‌بینید چاپخانه آن مرکز را تعطیل کرده‌اند؛ یحتمل با این توجیه که در این اوضاع اقتصادی گردش مالی خوبی نداشته است. بد به دلتان راه نمی‌دهید، می‌گویید باز هم دمشان گرم که به فکر بوده‌اند بودجه بیت‌المال به هدر نرود، لابد حالا همه آن دستگاه‌های چاپ و کارگران مربوطه را دست یک بخش خصوصی می‌دهند که هم چیزی تلف نشود، هم بخش خصوصی با شیوه کار خودش درآمدزایی کند. در همین خیال‌های خوش هستید که می‌فهمید دستگاه‌های چاپ به فروش رفته‌اند، کارگران از کار بی‌کار شده‌اند و مسئولیت چاپ کتاب‌های آن مرکز به یک مرکز دولتی دیگر سپرده شده است. عجبا، این یکی مدل از بومی‌سازی و خودکفایی مدیران وطنی از قضیه خودرو شگفت‌انگیزتر است. از همان کنار جوی روان این شیوه نوبرانه‌ حمایت از چرخه کار ملی را به کارگران بی‌کارشده‌ چاپخانه کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان تهنیت عرض می‌کنم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.