|

قانون جذب

مریم رحمانیان

وسط یک کابوس زنده گیر افتاده بودیم؛ نه راه پس بود و نه راه پیش. تصمیم گرفته بودیم برای آخرین شب حضورمان در تفلیس، بعد از یک هفته مریضی سخت و خوابیدن در هتل، به سینما برویم. یکی از مال‌های بزرگ تفلیس را که کمی دورتر از شهر قرار داشت، انتخاب کردیم. تا برسیم، ساعت از نه شب گذشته بود. تنها انتخابی که داشتیم، فیلم ترسناک انگلیسی‌زبانی بود که ساعت ده‌و‌‌نیم شب پخش می‌شد. قبل از اینکه پا به کابوسمان بگذاریم، کمی در طبقات پایین‌تر، میان لباس‌ها گشتیم و پیتزای بزرگ و پرپنیری خوردیم. ساعت نزدیک به ده‌و‌نیم شده بود. خودمان را از فضای گرم و زنده و شلوغ مرکز خرید جدا کردیم و وارد سینما شدیم. تمام سالن خالی بود؛ فقط من و دختر‌خاله‌ و پسرخاله‌ام بودیم. در تاریکی مطلق، چراغ‌قوه‌ تلفن همراهم را روشن کردم و جلو رفتم. فاطمه و عماد پشت‌سرم می‌آمدند و از خالی‌بودن سالن ابراز تعجب می‌کردند. روی صندلی‌ها که نشستیم، یکی دو دقیقه بعد، چند دختر ‌و پسر جوان وارد سالن شدند و پشت‌سرمان نشستند. بعد از شروع 10 دقیقه از فیلم، پاهایم را داخل شکمم جمع کردم. مشکل این بود که برخلاف انتظارم، نه کسی از گوشه‌‌ای تاریک بیرون می‌پرید، نه جن و روح و خانه‌ تسخیر‌شده‌ای وجود داشت. همه‌ اینها را می‌شد تحمل کرد. همه‌ اینها، شیوه‌های معمول ترساندن بود اما کارگردان، ما را با تصور به‌وقوع‌پیوستن بزرگ‌ترین وحشت زندگی‌مان روبه‌رو کرده بود؛ تصور مواجهه با انسانی درست شبیه به خودمان، خود دیگرمان، خود تاریک و ‌پنهانمان به‌صورتی کاملا عینی و واقعی؛ رفتن به اعماق زمین و راهروهایی دراز و باریک با درهایی بسته، برای روبه‌رو‌شدن با آن دیگری. فیلم که تمام شد، قبل از اینکه بتوانم خودم را از روی صندلی جمع‌و‌جور کنم، همه آن چند نفری که پشت‌سرمان نشسته بودند، از سینما خارج شدند. انگار که هیچ‌وقت آنجا نبودند. دوباره ما سه‌تا مانده بودیم در سالنی سرد و خالی و تاریک با موسیقی ترسناکی که در پس‌زمینه پخش می‌شد. به طرف دری که علامت خروج داشت، حمله‌ور شدیم. در را هل دادیم و وارد راهروی درازی شدیم با درهایی بسته، مهتابی‌های نیم‌سوز و چشمک‌زن متصل به سقف و سکوت؛ سکوتی که با صدای جیغ نصفه‌ونیمه من شکسته شد. اشتباه آمده بودیم. عقب‌گرد کردم و به سمت همان‌ دری که از آن‌‌ وارد شده بودیم، دویدم. هر چه در را هل می‌دادم، باز نمی‌شد. گریه‌ام داشت درمی‌آمد که عماد از پشت‌سر رسید و در را به سمت خودش کشید. در باز شد و ما خودمان را از آن تاریکی، به تاریکی بزرگ‌تری پرتاب‌ کردیم. مرکز خرید شلوغ و شهربازی پر‌سر‌و‌صدا، خالی‌خالی شده بود. هیچ‌چیز بیشتر از یک شهربازی خالی و مسکوت ته دل آدم را خالی نمی‌کند. سعی کردیم شوخی‌های آبکی بکنیم تا به بیرون برسیم. هیچ جنبنده‌ای در محوطه‌ بیرون نبود. کمی جلو رفتیم تا تاکسی اینترنتی‌مان برسد. همین‌طور جلو می‌رفتیم که از دور دیدم چند نفر نزدیکمان می‌شوند. عینکم را از بالای سرم، سر دادم روی دماغم. به‌محض اینکه مغزم تصویر را تشخیص داد، خون در بدنم به آب ‌یخ تبدیل شد. مردی با لباس بلند و سفید، دو زن هم‌قد با برقع و چادرهای بلند سیاه به‌همراه دو کودک؛ دوقلوی همسان. انگار در همان فیلم گیر افتاده‌ بودیم. تاکسی که رسید، آن خانواده‌ هم به ما رسیدند. مرد عرب به زبان گرجی با راننده حرف زد. راننده با دست به ما اشاره کرد، چیزی گفت و سرش را تکان داد. ما خودمان را داخل ماشین انداختیم. مرد عرب صورتش را در فاصله دوسانتی‌متری پنجره نگه داشته بود و نگاهمان می‌کرد؛ نگاهش خالی بود. ماشین حرکت کرد و ما شل و وارفته روی صندلی افتادیم. راننده با چشم‌های قرمزش گه‌گاه از آینه من و فاطمه را می‌پایید و از گوشه‌ چشم عماد را ورانداز می‌کرد. شیشه‌ جلوی ماشین ترک‌های بزرگی داشت. بوی عجیبی شبیه به آهن زنگ‌زده و سرکه در ماشین می‌آمد. تلفنش زنگ خورد. انگشتش را به علامت هشدار برای سکوت روی بینی گذاشت. تماس تصویری را پاسخ داد و سعی داشت جوری زاویه تصویر را تنظیم کند که ما در قابش نباشیم. معلوم بود دارد با همسرش دعوا می‌کند. صدایش را برد بالا و بعد تماس را قطع کرد. چند کلمه زیرلب گفت که حدس‌زدن معنا و محتوایش هوش چندانی نمی‌خواست. اپلیکیشن مسیریابی‌اش را تنظیم کرده‌ بود اما هیچ استفاده‌ای از آن نمی‌کرد. هرجا باید مستقیم می‌رفت، به راست می‌پیچید. از خیابان‌های خلوت و باریک می‌رفت. من و فاطمه روی صندلی عقب تبدیل به ژله‌های لرزان شده بودیم. عماد رو به راننده آدرس را دوباره تکرار کرد. مرد گفت «یس، یس» و باز اشتباه پیچید. سه‌تایی پچ‌پچ‌کنان تصمیم گرفتیم در یکی از خیابان‌های بزرگ و اصلی پیاده‌ شویم. وقتی به جایی رسیدیم که به نظرمان برای پیاده‌شدن مناسب بود، از مرد خواستیم نگه دارد. دوباره گفت یس و به راهش ادامه داد. تقریبا مطمئن بودم که برای ابد در تفلیس گیر افتاده‌ام. هزار و یک سناریو از اتفاقاتی که فکر می‌کردم برایم می‌افتد در سرم می‌ساختم. آخر سر عماد با عصبانیت بر سر مرد که معلوم نبود چه چیزی مصرف کرده، فریاد زد و تهدید کرد؛ مرد ماشین را نگه داشت. خودمان را از ماشین بیرون کشاندیم. روی یکی از نیمکت‌های کنار پیاده‌رو وارفتیم. بعد از اینکه نفس‌های پله‌پله‌مان به حالت عادی برگشت، خندیدیم؛ بلند و دیوانه‌وار بدون توجه به مردمی که از کنارمان می‌گذشتند، شبیه آدم‌هایی که از یک کابوس زنده رسته باشند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.