سياهپوشي پالت
گيسو فغفوري : اين روزها داشتن عذاب وجدان براي هر كاري كه رنگ و بويي از تفريح داشته باشد، امري عادي شده است. هنوز از روزهاي سخت و دلهرهآور آخر آبان و اوايل آذر مدت طولانياي نگذشته، هنوز از اتفاقي كه در آن روزهاي بياينترنتي رخ داد، اطلاع نداريم. فقط ميدانيم اتفاقات 98 تأثير مهمي در مسير سياسي و اجتماعي كشورمان داشته اما درباره ابعاد اين تأثيرات نميدانيم! هنوز استادان دانشگاه چندان علاقهاي ندارند تحليلهاي خود را ارائه دهند يا شايد آنها هم اطلاعات كافي براي بيان تحليل و ارائه دانستههاي خود ندارند. در اين حال و هوا رفتن به كنسرت شايد سخت باشد، درحاليكه ميداني چه تعداد زيادي حال و روزگار خوبي ندارند. اما گاهي هنر در مقاطعي بسيار تأثيرگذار بوده، توانسته است ماندگار باشد و به ثبت تاريخ اجتماعي بپردازد. هنگامي كه در كنسرت پالت نشسته بودم همين دلداريها را به خودم ميدادم. «پالت» نامي است كه در كنار خلاقيت و تفاوت از همان سالهاي اول در ذهنم گره خورده بود و حالا به اين سياهي نگاه ميكردم. صحنه خالي و اعضايي اركستري كه سياه بر تن داشتند، نه از آن نوع لباسهاي رسمي سياه كه براي اجرا در اپراي وين ميپوشند، لباس سياه روزمره، تيشرت و شلوار جين بر تن داشتند! انگار براي تمرين دور هم جمع شده بودند. كمي بعد گفته شد كه ميخواستند جشن 10سالگي پالت را بگيرند اما با توجه به اتفاقات فرصتي براي جشن نماند و شد همين دو كنسرتي كه در تالار وحدت برگزار كردند و خوشحال از اينكه در ساعت ششونيم، زماني كه براي دانشجويان مناسبتر است، توانستهاند امكان اجرا بگيرند. سياهپوشي پالت براي اجرائي كه با 10سالگي آنها همزمان شده بود، نشانه بود. روزگاري كه با مرور آهنگهاي اين مدت، به يادمان آورد چه فراز و نشيبي را پشت سر گذرانديم و ميگذرانيم. اگر كنسرت سه سال پيش همين گروه در همين مكان پر بود از رنگ و نور و حركت و روشنايي، اين بار فقط سياهي لباسها و صحنه خالي بود و تغيير نور از سبز به قرمز و ارغواني به آبي. اجرای بدون میکروفن قطعه «قاصدک» انتخاب تكراري اين گروه در هر اجراست. هنگامي كه خواننده «امید نعمتی» به سياق سه سال پيش در نزدیکترین قسمت صحنه بدون ميكروفن ايستاد و با «قاصدك هان چه خبر آوردي» شروع كرد و خواند: و هنگامي كه آهنگ «اينجا شهر من نيست» به صورت دوصدايي خوانده شد، احساس به اوج رسيد. كليپي كه از اين آهنگ منتشر شده است، ميكسي با يك خواننده آلماني بود. اما اين بار وقتي خوانده شد: «سربازی سرِ بازیِ سرسرهبازی سربازی را کشت گوسفندی سرِ بازیِ گرگم به هوا گرگی را خورد» شبيهسازياش واقعيتر بود. مهم نبود كه از ساخت اين قطعه چهار سال بيشتر گذشته بود، هيچ وقت نميدانستيم كه از صحنههاي ساده تصادفهاي روزمره يا چاقوكشي در خيابانها به اتفاقات آبان و آذر برسيم و وقتي خوانده شد: «برادرا برادرا... حتما اشتباهی شده، اینجا شهر من نیست برادرا برادرا... حتما اشتباهی شده این شهر شهر من نیست» بيشتر افراد حاضر با آن همنوايي ميكردند؛ چه با اشك چه با زمزمه. گروه پالت اين بار نه به رقص نورها احتياج داشت نه به لباس خاص و هماهنگ و... اما اين اجرايش هم در عين سياهپوشي متفاوت شد. يك خاطره براي مرور در ساليان بعد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.