|

برگزيدگان ششمين جشن نوشتار سينماي ايران معرفي شدند

در داوری آکادمیک می‌توان همه چیز را رصد کرد

گروه هنر: ‌ششمين جشن نوشتار سينماي ايران سه‌شنبه 19 آذر با حضور سينمايي‌نويسان، هنرمندان و اصحاب رسانه در سالن سيف‌الله داد خانه سينما برگزار شد. در ابتدا کامران ملکي که اجراي اين برنامه را بر عهده داشت، با تأکيد بر اينکه برگزاري اين مراسم برخلاف نامش «جشن» نيست، گفت: «شرايط اقتصادي و فرهنگي کشور به‌گونه‌اي است که نمي‌توان جشني برگزار کرد؛ بنابراين مراسمي به روال ساير «مراسم»‌هاي فرهنگي و هنري برگزار مي‌شود و قرار است به افرادي که بر اساس نظر هيئت داوران آثارشان بررسي و برگزيده شده است، جوايزي اهدا شود». در ادامه خسرو دهقان، رئيس هيئت‌مديره انجمن صنفي منتقدان و نويسندگان آثار سينمايي گفت: «بايد از تلاش‌هاي هيئت داوران جشن و دبير اين دوره جشن و آقاي جعفر گودرزي، گرداننده اصلي اين رويداد، تشکر ويژه‌اي داشته باشم. برگزاري جشن چند‌هفته‌اي به تعويق افتاد. دلايل آن براي همگي مشخص است. تسليت مي‌گويم به آقايان سعيد عقيقي و عباس ياري که هر دو برادرانشان را از دست دادند و آقاي حسين‌نژاد که مادر گرامي‌شان را از دست دادند، آقاي نصرت کريمي عزيز و در آخر فوت ناگهاني مهندس دهکردي. در کنار همه اين تسليت‌ها، يک تولد هم داريم و ياد علي معلم را گرامي مي‌داريم. خاطره او هيچ‌گاه از ذهن من پاک نمي‌شود. اين رويداد فرهنگي، سنتي است که اگر قرار باشد در سال فقط يک اتفاق در دستور کار ما قرار گيرد، قطعا برگزاري اين مراسم است. اگر در آينده از داوري محدود خارج شويم و وارد داوري آکادميک شويم و حدود 400 نفر در داوري درگير شوند، مي‌توانيم ادعا کنيم همه چيز را رصد کرده‌ايم. اين داوري که نتايج آن به‌زودي اعلام مي‌شود، نتيجه داوري است که بر طبق آثار ارسالي انجام شده است». در بخش بعدي منوچهر شاهسواري، مديرعامل خانه سينما عنوان کرد: «حتما شما بيشتر از من مي‌دانيد که به نظر مي‌رسد ما وارد دوران رکود رسانه‌هاي مکتوب شديم و امر کاغذ، قلم و نوشتن کمي اعتبار و گستردگي گذشته خودش را از دست داده و بيشتر فضا به سمت فضاي مجازي مي‌رود؛ ولي فکر مي‌کنم چاره‌اي نداريم جز اينکه به اين ماجرا برگرديم. اين يک منحني است. آنچه اعتبار جهان را ثابت کرده، خلاقيت و قلم‌هاي گران‌قدري است که آثار بسياري را به‌جا گذاشته‌اند. براي همين است که هنوز هم اگر قرار باشد به يک امر تحقيقي و پژوهشي درست در موضوعي مراجعه کنيد، حتما دوباره به سوي کتاب خواهيد رفت. فضاي اينترنت بيشتر راهنمايي‌کننده شما و شبيه نقشه راه است. ضمن اينکه با تأسف بايد گفت فضاي مجازي در کشور ما بيش از آنکه به امر گفت‌وگو و ملاحظات انساني و عاطفي بپردازد، پر از هيجانات خشونت‌آميز است و اين فضاي خشن و گاهي اوقات پر از توهين، ما را نسبت به هم دچار سوءتفاهم مي‌کند. به همين دليل است که فکر مي‌کنم انجمن منتقدان و نويسندگان سينماي ما يک وظيفه تاريخي بر عهده دارند. آن‌قدر که من اين بخش از فعاليت انجمن منتقدان را دوست دارم، بخش ديگري از فعاليتش را که اهداي جوايز به بخش‌هاي ديگر سينما است، محصول کار خلاقانه نمي‌دانم. انصافا فکر مي‌کنم جشن نوشتار سينمايي کار درجه‌يکي است و اميدوارم با ملاحظات جدي بتوان آن را در فعاليت آکادمي خانه سينما قرار داد». او ادامه داد: «نمی دانم چرا به خاطر کندن يک گل سرخ ،گاهي اوقات اره به دست مي‌گيريم! فکر مي‌کنم اگر نتوانيم با بردباري، صداقت و راستگويي در ابتدا با خودمان و بعد با ديگران عمل کنيم، راه پيش‌رويمان پردردسر خواهد بود. ». سپيده ابرآويز، دبير اين دوره از جشن نيز که به‌دليل سفر در مراسم حضور نداشت. با ارسال پيغام صوتي گفت: «صميمانه مي‌فشاريم دستي که به حرمت هنر مي‌نويسد و صادقانه ارج مي‌نهيم چشمي که تماشاکردن را مي‌شناسد. خوشحاليم که در ششمين جشن نوشتار سينماي ايران اتفاقات تازه، هواي تازه و فضاي تازه‌اي را تجربه کرديم. رسيدن بيش از 250 اثر از حدود صد نويسنده که طيف گسترده از آنها قلم‌به‌دستان جوان سينما بودند، نقطه عطفي است که شايد پيش از اين فرصتش دست نداده يا شرايطش فراهم نشده بود. داوري سالم با همراهي کساني که هريک به‌نوعي سال‌ها در عرصه قلم، سينما و نقد فعاليت داشته و دارند، نقطه عطف دوم ششمين جشن نوشتار سينماي ايران است. آثاري که بي‌هيچ نشان و ردي از نويسنده يا منبع نشر آن صرفا با کدگذاري به داوري گذاشته شدند و نتيجه همان شد که بايد مي‌شد. عدم وجود اسم‌هاي تکراري، نشريات تکراري و حتي مطالب تکراري گواه اين مدعاست. خوشحاليم که در ميان برگزيدگان اين دوره تنوع چه به‌لحاظ محتوا و چه به‌لحاظ تقسيم‌بندي وجود دارد. آثار با دقت و مرحله‌به‌مرحله بررسي، شمارش و انتخاب شدند و هيچ اثري بدون بحث و گفت‌وگو پيرامون آن برگزيده يا از دور مسابقه خارج نشد. صميمانه از همه شمايي که آثارتان را به ششمين جشن نوشتار سينماي ايران ارسال و به آن اعتماد کرديد سپاسگزارم. باشد که از ماحصل آنچه در اين دوره گذشت همچون ما راضي و خشنود باشيد و سال‌هاي پيش‌رو نيز چون امسال انجمن منتقدان و نويسندگان سينماي ايران را به تازه‌ترين، پوياترين و تأثيرگذارترين‌هايتان میهمان کنيد. در پايان جا دارد به احترام دوست و همکار تازه ازدست‌رفته‌مان، همايون خسروي‌دهکري، يک دقيقه سکوت کنيم». سپس خسرو دهقان، جواد طوسي، جعفر گودرزي، جهانگير کوثري، حميد دهقانپور براي تقدير از «مهدي خرم‌دل» روي صحنه حاضر شدند. در ادامه سعيد مروتي به‌عنوان نماينده هيئت داوران، بيانيه هيئت داوران اين دوره را قرائت کرد.منوچهر اکبرلو، محمد سليماني، منوچهر مصيري، غلامرضا موسوي و اميد معلم براي تقدير از برگزيده بخش بهترين مقاله روي صحنه حاضر شدند. تنديس و لوح سپاس اين بخش به آريا قريشي اهدا شد. در بخش ديگري از اين مراسم از هوشنگ حسيني تجليل شد. عباس ياري، حبيب اسماعيلي، اميرحسين شريفي و خانواده هوشنگ حسيني براي تجليل از او روي صحنه حاضر شدند. هوشنگ حسيني در بخشي از صحبت‌هايش ضمن تشکر از انجمن منتقدان گفت: «اگر از فوتباليست‌ها بپرسيم فوتبال را از کجا آغاز کرديد مي‌گويند از زمين‌هاي خاکي. منم بايد بگويم از دوران تحصيل همه‌چيز آغاز شد. من در دبيرستان بابک درس مي‌خواندم و هم‌کلاسی‌هايي مثل منوچهر اسماعيلي، بهروز وثوقي، فريبرز صالح، حسين معمارزاده و محمد آفرين داشتم. خوشحالم در مدتي که مشغول فعاليت بودم با چهره‌هايي مثل استاد بنان و بديع‌زاده به گفت‌وگو نشستم. بعدها نيز با چهره‌هايي چون آقاي آنتوني کويين، پازوليني و... گفت‌وگو کردم». در بخش بهترين يادداشت، مازيار اسلامي، حسين گيتي، حجت قاسم‌زاده و مهدي سجاده‌چي روي صحنه حاضر شدند و «حسام نصيري» تنديس و لوح سپاس اين بخش را دريافت کرد. در ادامه، کليپي از همايون خسروي‌دهکري پخش شد و ياد او گرامي داشته شد. جواد طوسي، جعفر گودرزي، علي علايي، علي‌اکبر ثقفي، نادره ترکماني، گلي امامي و سعيد خال، روي صحنه حاضر شدند و تنديس اين بخش به «نيلوفر نياوراني»، سردبير ماهنامه سينما-‌ادبيات اهدا شد. جواد طوسي در اين بخش در جملات کوتاهي گفت: «غريبانه مردن يک عزيز تحمل‌کردنش سخت است، مخصوصا فردي که در چنين مراسم‌هايي کنار ما بود بدون اينکه آن را به يک ريا تبديل کند. همايون بچه نازي‌آباد بود؛ سختي و مرارت را به‌قدر کافي کشيده بود، ولي مسيري که طي کرد در يک سير تکامل فرهنگي و اقتصادي باعث نشد از طبقه خودش دور بيفتد. به مناسبت‌هاي مختلف آن ريشه‌داربودن و حمايتش را از آن اقشار نشان مي‌داد. ويژگي بارز او پرنسيب‌داشتن او بود. محيطي که در مجله سينما-ادبيات ايجاد کرده بود نمونه و استثنا بود. پاتوق مناسب فرهنگي ايجاد کرده بود و هر شماره‌اي که به يک فيلم‌ساز اختصاص داشت در آن پاتوق فيلم‌هاي شاخص آن فيلم‌ساز را که عمدتا فيلم‌ساز خارجي بود، به نمايش مي‌گذاشتند و جلسات نقد و بررسي خوبي ايجاد مي‌شد. دوستانه گله‌اي از همکارانم در رسانه‌ها دارم که قرار نيست صفحه هنري يک روزنامه پرتيراژ فقط اختصاص داده شود به برند و افراد مشهور. مرگ غم‌انگيز همايون نمي‌توانست بهانه‌اي شود براي يک بغض و اداي دين در حد يک ستون يک روزنامه؟ تصميم بگيريم اين باري‌به‌هرجهت‌بودن و بي‌انگيزگي و يک تصوير هيولايي از يکديگر خلق‌کردن را کنار بگذاريم. اميدوارم عزيزاني که اينجا حلقه پررنگ مجله سينما- ادبيات هستند اين حيات را ادامه دهند». طوسي در پايان گفت: «يادي کنيم از همکاراني که الان در کنار ما نيستند؛ عليرضا شميراني، ايرج کريمي، ابوالحسن علوي‌طباطبايي، محسن سيف و ديگر عزيزاني که ياد و خاطره آنها را گرامي مي‌داريم».در بخش ديگري از مراسم، دکتر زهرا رياضي، رئیس بنياد نيکوکاري کنترل سرطان خانواده، در صحبت‌هاي کوتاهي از غربالگري رايگان سرطان براي اهالي سينما خبر داد و همين‌طور به حميدرضا مدقق به دليل تيتر مطلب او که در مخالفت با کشيدن سيگار بود، وعده اهداي جايزه داد.بخش ديگري از مراسم به تقدير از شاپور عظيمي اختصاص داشت. هوشنگ گلمکاني، خسرو دهقان، جابر قاسمعلي، دکتر حسين‌نژاد و مصطفي احمدي براي تجليل از او روي صحنه حاضر شدند.پيش از حضور عظيمي روي صحنه، قاسمعلي، دوست ديرينه او، کوتاه درباره رفتار و منش عظيمي طي 30 سال رفاقتشان صحبت کرد و هوشنگ گلمکاني با يادآوري دوستاني که در چند ماه گذشته از دست رفته‌اند، گفت: «داود روستايي مستندسازي بود که يک فيلم بلند ساخت به نام غبارنشينان که دو، سه هفته پيش فوت کردند. هما‌ن‌طور که در اين مراسم نامش فراموش شد، در مجلس تدفينش هم کمتر از 20 نفر حضور داشتند. کمتر کسي فيلم‌هاي او را ديده است، اما داستان زندگي او يک حماسه است». شاپور عظيمي نيز گفت: «خودم را لايق اين لطف نمي‌دانم و تشکر مي‌کنم. وقتي بنا شد چنين رويدادي براي من شکل بگيرد، فکر کردم که باز يکي ديگر از ديالوگ‌هاي فيلم‌هايي که خيلي دوست دارم را بگويم. من از تمام دوستاني که اين سردي من را تحمل مي‌کنند، به اين دليل که نمي‌توانم در معاشرت‌هايم خيلي آدم گرمي باشم، عذرخواهي مي‌کنم. در فيلم «چيزهايي هست که نمي‌داني» ليلا حاتمي به علي مصفا مي‌گويد: «وقتي جواب آدمو نميدي آدم بهش برمي‌خوره» و جواب مي‌دهد: «واقعا نمي‌دونم چي بگم»؛ دقيقا مثل من که نمي‌دانم اظهار لطف دوستان را بايد چطور پاسخ بدهم. بلد نيستم احساساتم را نشان بدهم و از همين تريبون از دوستاني که روزي روزگاري به‌خاطر همين برخورد ممکن است از من دلگير شده باشند عذر‌خواهي مي‌کنم». همچنين در بخش بهترين گفت‌وگو، ‌سيروس الوند، افسانه بايگان، ‌محمدعلي سجادي و محمود گبرلو جايزه بهترين گفت‌وگو را به اميد نجوان اهدا کردند. در بخش ديگري از مراسم، فرانک آرتا، رضا صائمي، مهدي حجواني، نادر مقدس و کامبوزيا پرتوي براي تقدير از برگزيده بخش ترجمه روي صحنه حاضر شدند. جايزه اين بخش به سعيد نوري اهدا شد. در پایان مراسم کيان‌ افراز، عزيزالله حاجي‌مشهدي و طهماسب صلح‌جو براي تقدير از برگزيده بخش نقد سينمايي روي صحنه آمدند. جايزه اين بخش به «اميررضا نوري پرتو» تعلق گرفت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.