|

دي‌ان‌اي و احیای دایناسورها

دي‌ان‌اي‌ها مولکول‌های سرسختی هستند و می‌توانند برای مدت‌زمانی طولانی در حیوانات و گیاهان فسیل‌شده باقی بمانند. ‌برای اثبات استقامت این مولکول‌ها گروهی بین‌المللی از دانشمندان تصمیم گرفتند سرعت پوسیدگی این مولکول را (مدت‌زمانی که طول می‌کشد نیمی از پیوند‌های آن گسسته شوند) تعیین کنند. دانشمندان برای تعیین این موضوع، ابتدا دي‌ان‌اي موجود در ۱۵۸ استخوان پا متعلق به گونه‌ای پرنده منقرض‌شده به نام «موآ» را استخراج کرده و تعداد آنها را محاسبه کردند. سپس با استفاده از تکنیک تاریخ‌نگاری کربنی سن استخوان‌ها را محاسبه کردند که از ۶۵۰ سال تا هفت‌هزار سال قدمت داشتند. با استفاده از این داده‌ها دانشمندان توانستند نیمه عمر این مولکول‌های وراثتی را محاسبه کنند: حدود ۵۲۱ سال. بااین‌همه این سرعت برای انسان به اندازه‌ای کند نیست که بتواند از حشره‌ای فسیل‌شده درون کهربا خون استخراج کرده و دایناسور‌ها را شبیه‌سازی کند. مورتن النتوفت، از دانشمندان موزه طبیعی کپنهاگ که روی این پروژه کار می‌کند، درباره این ادعا که دانشمندان می‌توانند از فسیل‌های چندمیلیون‌ساله دي‌ان‌اي استخراج کنند، می‌گوید تحقیقات جدید مانند کوبیدن میخ آخر روی تابوت شبیه‌سازی گونه‌های منقرض‌شده باستانی است. دانشمندان تخمین می‌زنند حتی در ایدئال‌ترین شرایط محافظت نیز پیوند‌های دي‌ان‌اي طی 6.8 میلیون سال از هم گسسته خواهند شد. جوان‌ترین فسیل دایناسوری موجود ۶۵ میلیون سال قدمت دارد و از آنجایی که دانشمندان برای شبیه‌سازی به رشته‌های بلندی از دي‌ان‌اي نیاز دارند، ازاین‌رو قدیمی‌ترین دي‌ان‌اي قابل‌استفاده برای انجام شبیه‌سازی باید حداکثر دو میلیون سال قدمت داشته باشد. جوان‌ترین دي‌ان‌اي که تاکنون از جانداری کشف شده، ۵۰۰ هزار سال سن دارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.