|

بازگشت و دگرگونی

شرق: «وقتی به گذرگاه شنی که آن‌سوی خانه بود، رسیدند، شروع به دویدن کردند. دیگر لازم نبود مری را به زور بکشد. او آن‌قدر از طوفان ترسیده بود که اعتراضی نمی‌کرد. باران کج می‌بارید و از برخورد نور با قطرات باران، سایه‌های سبز در آسمان دیده می‌شد. ریچل دروازه زنگ‌زده مزرعه همسایه را دید که بر اثر طوفان کنده شده بود و در جاده کنار آن‌ها این‌طرف و آن‌طرف می‌شد؛ انگار که در رودخانه‌ای از گردوخاک شناور باشد. می‌دانست گردباد پشت سرشان است و سریع‌تر از آن‌ها در حرکت است و می‌دانست قبل از رسیدن به زیرزمین خانه، گردباد به آن‌ها می‌رسد». آنچه آمد سطرهایی بود از رمان «خواهران همینگوی» نوشته آنی انگلند نوبلین که با ترجمه نیما فرحی در نشر ثالث منتشر شده است. رمان چنان‌که در توضیح پشت جلد ترجمه فارسی آن آمده است «روایت زندگی چهار خواهر است که هر یک راز مگویی دارند. خواهران پس از سال‌ها دوری از یکدیگر به خانه کودکی‌هایشان بازگشته‌اند و پیش‌رویشان معمایی است که پاسخش آینده آن‌ها را زیرورو خواهد کرد». رمان از گذشته دور آغاز می‌شود. در آغاز رمان ریچل همینگوی، مادر چهار دختر، در جست‌وجوی دختر کوچکش مری به سمت جنگلی می‌رود که خلوتگاه مری است. ریچل همینگوی می‌داند که اتفاقی در راه است: «ریچل همینگوی همین‌طور که در طول گذرگاه شنی‌ای که او را از خانه‌اش دور می‌کرد به سرعت قدم برمی‌داشت، به ابرهایی که بالای سرش جمع می‌شد، نگاه کرد. هیچ صدایی نمی‌آمد. خیلی ساکت بود. حتی پرنده‌ها روی شاخه‌های بالای سرش جیک‌جیک نمی‌کردند. اگر نمی‌دانست چه فصلی است شاید حدس می‌زد زمستان است، درحالی‌که یک روز معتدل بهاری بود. او می‌دانست چه اتفاقی در راه است». ریچل به جست‌وجوی مری به جنگل می‌رود. مری را پیدا می‌کند. در همین حین توفانی مهیب درمی‌گیرد. توفانی زیروروکننده که چه‌بسا با آنچه در ادامه رمان قرار است زندگی چهار خواهر را زیرورو کند نیز رابطه‌ای استعاری داشته باشد. بخش‌های بعدی رمان از دید سه خواهر، فایفر و مارتا و هَدلی، روایت می‌شود، البته نه به صورت اول‌شخص بلکه به صورت سوم‌شخص محدود. «خواهران همینگوی» چنان‌که در بخشی دیگر از توضیح پشت جلد ترجمه فارسی این رمان آمده «زندگی آمریکایی امروزی است». در این رمان می‌بینیم که چگونه جمع‌شدن خواهرها در خانه دوران کودکی‌شان خاطراتی از گذشته را چنان پیش چشمشان می‌آورد که یادآوری این خاطرات بر زندگی اکنون آنها تأثیر می‌گذارد. بازگشت به گذشته برای این خواهرها با کشف رازهایی همراه است که پیش از این از چشمشان پنهان بوده است و این یادآوری‌ها و کشف‌ها گویی می‌رود که زندگی آنها را به دو بخش پیش و پس از بازگشت به خانه کودکی تقسیم کند. این بازگشت گویی قرار است زندگی آنها را دستخوش دگرگونی جدی کند. آنچه در ادامه می‌آید سطرهای دیگری است از این رمان: «همه آن‌ها در این خانه بزرگ شده بودند؛ در این مزرعه که هکتار در هکتار وسعت داشت. این زمین‌ها نسل‌ها متعلق به خانواده مادرشان بود و آن‌ها با پدر و مادرشان آن‌جا زندگی کرده بودند و بعد در یک ماه اوت که فایفر شش سال داشت، پدرشان از دنیا رفت. فایفر ماجرای فوت پدرش را این‌طور در خاطر داشت که روز قبل، پدرش خوب بود اما فردای آن روز از دنیا رفت. پدر کشاورز و دوست‌داشتنی او با موهای بلوند و ژولیده، ناگهان رفت. البته حالا می‌دانست که پدرشان مدت‌ها بود که مریض بوده؛ ماه‌ها بلکه یک سال تمام قبل از مرگش مریض بوده. او سرطان داشت؛ اول لوزالمعده و بعد سرطان به کبدش سرایت کرده بوده و سپس به بقیه جاها و بعد یک شب مادرشان او را به بیمارستان می‌برد تا برای همیشه با او وداع کنند. فایفر ترسیده بود. مردی که در بیمارستان روی تخت مقابلش بود، رنگ‌پریده و استخوانی و بدتر از همه کچل بود. فایفر فقط یک‌بار پدرش را با صورت اصلاح‌شده دیده بود، آن هم وقتی که صبح روز یکشنبه برای رفتن به کلیسا صورتش را اصلاح کرده بود. پدر با صورت تراشیده از پله‌های خانه پایین آمد و به سمت وانتی که داشتند، رفت. فایفر که بیرون از خانه بود، به طور اتفاقی متوجه شد مردی که به سمتش می‌آید، باید پدر باشد اما شبیه پدر نیست در نتیجه شروع می‌کند به گریه‌کردن. مرد او را بغل می‌کند و به فایفر می‌گوید که پدرش است؛ پدر واقعی او و آن‌وقت به او قول می‌دهد که دیگر هرگز صورتش را اصلاح نکند و هرگز هم نکرد تا آن‌ وقت شب که در بیمارستان بستری شد».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.