زندگي بهتر، رفاه بيشتر
امانالله قراییمقدم . جامعهشناس
از ابتدای قرن بیستم، نگاهها درباره كمتوانان و ناتوانان عوض شد و نظريهپردازان به اين عقيده رسيدند كه جامعه در برابر آنها مسئول است و باید از آنها به بهترین نحو ممکن نگهداری شود.
در اين روزگار نيز علاوهبر اختراعاتي كه براي بهبود شرايط ناتوانان ميشود، كشورهاي جهان فعاليتهاي مستمري را براي افزايش سطح زندگي اين افراد آغاز كردهاند، چنانچه باید مجلس همواره برای زندگی اینان قوانینی را وضع کند و دولتها مجری این قوانین باشند و دادگستریها بر اجرای این قوانین نظارت کنند و دادگر آنان باشند. در ایران نیز شاهد شكلگيري مراکزی هستیم که تحت نظارت شهرداریها و سازمان بهزیستی فعاليت ميكنند. باید بدانیم که بنابر افزایش جمعیت بر تعداد معلولان نیز افزوده شده است و ما شاهدیم که در بسیاری از شهرستانها که هنوز به ازدواجهای خانوادگی اصرار میورزند، به لحاظ ژنتیکی بر تعداد این معلولیتها هم افزوده میشود. البته حوادث رانندگی و آتشسوزی و جنگ و حوادث طبیعی مانند زلزله، سیل و ... نیز باعث افزايش تعداد معلولان خواهد شد. باید به تعداد مراکز نگهداری افزوده شود و از آنسو نیز برنامهها و تدابیر درستی برای زندگی بهتر و رفاهشان در جامعه لحاظ شود. يادم هست در سالهای دانشجویی - سال 45 و 44-در مامازند ورامین یک مرکز بزرگ نگهداری برای معلولان راهاندازی و در آنجا همهچیز برایشان در نظر گرفته شده بود؛ از خوابگاه، مدرسه و درمانگاه و هرآنچه که هر کسی نیاز دارد و به بهترین شکل از آنها نگهداری میشد. جاي خالي چنين مراكزي در سطح كشور كاملا مشهود است و آماري از افزايش تعداد اين مراكز نيز به طور دقيق در دسترس نيست. رفاهمندی اين افراد بايد آنقدر زیاد باشد که بتوانند استعدادها و خلاقیتهای خود را آشکار کنند، همه باید تحت پوشش سازمانها و نهادهای ذیربط باشند؛ آنها نيز جزئي از جامعه هستند و جامعه و مديران و مسئولان جامعه حق ندارند آنها را از روند زندگي در جامعه و شهر خط بزنند و مخفي كنند. روال مرسوم اين است كه بايد در ایستگاههای اتوبوس، مترو و ... برای رفتوآمد و استفاده از وسایل حملونقل شهری امکانات لازم را در نظر گرفت؛ نكتهاي كه به نظر ميرسد در فضاي شهري تهران بهعنوان پايتخت نيز چندان اين آسودگي فراهم نشده است. براي برخي از آنان براي رفتن به دانشگاه امكانات و خودرويی در نظر گرفتهاند، اما انگار برای همهشان اين امكان فراهم نيست که حتي در شهر هم به راحتی رفتوآمد داشته باشند. مردم همواره حامی معلولان بودهاند، چون مردم ایران باورهای دینی و مذهبی در اين زمينه دارند، البته میشود همه این کمکها به شکل سازمانیافتهتری دريافت شود. در نهايت بايد تلاش شود كه نیازهای مرتبط برآورده شود؛ احساس آسودگیخاطر کنند و براي حضورشان در جامعه شيوههاي نوين اجرا شود و براي همکاری و بهرهمندی از توان و استعدادهایشان برنامهريزي شود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.