نبايد خشونت را تحمل كرد
آنا ریل یک فعال زنان و رئیس بنیاد «کورگائو آستانه» در پایتخت قزاقستان است؛ اولین پناهگاه قربانیان خشونت خانگی و جنسی در نورسلطان كه خدمات حقوقی و روانی برای بازماندگان آسيبها نيز ارائه ميدهد. او در اين بنياد با شیوهها و تخصصهای توسعهیافته قابل انجام در چنين پناهگاههايي توانسته است رویههای استاندارد برای مراکز بحرانی در قزاقستان را اجرائي كند. امروزه این سازمان دارای شعبههایی در سراسر کشور قزاقستان است. از سال 2018، اين بنياد خدمات توانبخشی را برای زنانی که در سوریه درگیر جنگ هستند، آغاز کرده است. در سال 2017 در قزاقستان، هزارو 371 مورد تجاوز جنسی به ثبت رسیده که 98 درصد از این موارد علیه زنان انجام شده است. در واقع روزانه براي سه زن اين خشونت رخ ميدهد. او در گفتوگو با بخش زنان سازمان ملل درباره اينكه چه چیزی زنان را از گزارش چنین خشونتی باز میدارد؟ جواب ميدهد: «دلیل اصلی بياننکردن گزارش، شرم شدیدي است كه پس از اين اتفاق نصيب زنان و دختران ميشود. این امر از سوی عاملان و نزدیكان قرباني صورت ميگيرد و آنها فشار میآورند تا هر گونه روند قانونی متوقف شود. بستگان قربانیان از تمسخر عمومی وحشت دارند و اغلب ترجیح میدهند [حقیقت] را [دور از چشم مردم] نگه دارند. تمایلنداشتن قربانیان به پيگيري عدالت، به پیچیدگی روند تحقیقات نيز باز ميگردد. معمولا قربانیان تحت فشار، روند تحقیقات را به تأخیر میاندازند و اين سبب ميشود امكان استناد به مدارك پزشكي نيز از بين برود. همچنین [فقدان] اخلاق حرفهای افسران پلیس، بازرسان و پزشکاني كه معاینه انجام ميدهند نيز به افزايش زمان فرایند ميانجامد. زن قرباني خشونت باید چه مسيري را طي كند؟ اگر به طور ناگهانی چنین شرایطی رخ داد، ابتدا با شخصی که به او اعتماد دارد و کسی که میتواند او را در این فرایند همراهی کند، تماس بگیرد. دوم، لباسهایی را که حین حادثه پوشیده، نگه دارد تا شواهد باقي بماند. سوم، فورا با پلیس تماس بگیرد. قربانیان خشونت جنسی از نظر حمایت اجتماعی با چه چالشهایی روبهرو هستند؟ از دید من، هیچگونه حمایت اجتماعی برای قربانیان خشونت جنسی در کشور قزاقستان وجود ندارد. برای مثال، ما برای زنانی که مورد تجاوز جنسی قرار گرفتهاند مراکز عمومی بحران نداریم، اگرچه یک زن اغلب نياز بسياري به اينگونه مكانها دارد؛ حتي آنها در دسته دریافتکنندگان خدمات اجتماعی قرار نمیگیرند. علاوه بر این، پناهگاهها توانايي تهيه يک نوشابه را ندارند. تأمین بودجه کافی برای کار در مراکز بحران، افزايش کیفیت خدمات و افزايش کمک و پشتیبانی از هر زن نیازمندي حمايتي است كه متولي براي آن مشخص نشدهاست. در حال حاضر، قزاقستان فاقد سیستمی مناسب برای همکاری با قربانيان است و هر کاری که وجود دارد، تجربی و تکهتکه است. ما اغلب میشنویم قرباني «خود مقصر است» چگونه میتوانیم این نگرش را تغییر دهیم؟ در جامعه ما قربانیان خشونت بهشدت دچار شرم ميشوند. سرزنش قربانیان از کلیشههای پدرسالارانه موجود در جامعه ما نشئت ميگيرد و سبب گسترش آنها ميشود در حالي كه در اين روزگار بايد نقشهای اجتماعی زنان، مادران و زنان خانهدار را درک کنند. خیلی اوقات، فقط رابطه خوب بین زن و مرد به عنوان رضایت برای یک رابطه در نظر گرفته ميشود. زنان و دختراني که به عنوان قربانی تجاوز جنسی یا خشونت جنسی درگیر هستند، اغلب به عنوان بد، فریبدهنده و كساني كه وظيفهشان را بهخوبي انجام ندادهاند توصیف میشوند. يه ياد دارم چطور از سخنان مادري با دخترش شوكه شدم: «من فقط سعي كردم براي خودم زندگی شخصی باثباتي داشته باشم اما تو همهچیز را خراب کردی...»؛ دختري كه از سوی ناپدرياش مورد تجاوز قرار گرفته بود و بار ديگر با سخنان مادرش تحقير ميشد. نقطه شروع برای تغییر این نگرش پیشگیری است؛ برنامههای جامع و سیستمهايي كه باید در سطح کشور برنامهريزي شود. ما به ایجاد آگاهی بیشتر در جامعه نیاز داریم تا فرهنگ تحمل صرف را در برابر خشونت پرورش دهیم. ما از سنین پایین به برنامههای آموزش برای پسران احتیاج داریم و باید وابستگی اقتصادی زنان به مردان را ریشهکن کنیم، به اين ترتيب چرخه شرارت خشونتآمیز را از بین میبریم. هرکدام از ما به عنوان شهروند برای کاهش خشونت علیه زنان چه کاری میتوانیم انجام دهیم؟ اول و مهمتر از همه، نباید خشونت را تحمل کرد و نباید در سکوت مورد تجاوز قرار گرفت. ما باید از هرگونه خشونت در خانوادهها، در میان دوستان و در جوامع خود جلوگیری کنیم. اگر از من بپرسید چرا با همه این زنان نیازمند همکاری میکنم، به این دلیل است که من بهسادگی نمیتوانم به واقعیت نگاه کنم یا آن را بپذیرم. خشونت علیه زنان قابل تحمل نیست. این باید تغییر کند!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.