|

آینه

دنیای اقتصاد قواعد حکومت‌مندی در عصر اطلاعات دکتر روح‌اله اسلامی: ... در مورد بازتوزیع یارانه‌ها باید مشخص کرد که پدیدار عدالت در سیاست‌گذاری ایران چیست؟ آیا عدالت به معنای برابری همه شهروندان در بهره‌مندی از ثروت عمومی است یا فلسفه آن بر اساس مدل نخبه‌گرایی، توزیعی و رقابتی به قصد کارآفرینی تفسیر شده است؟... اگر عدالت بر اساس برابری همه شهروندان باشد نیاز به سامانه‌های اطلاعاتی و شبکه‌های آماری است تا قیمت بنزین، گاز، برق، آب و نان آزاد شود و یارانه مستقیم به‌صورت برابر به همه شهروندان تعلق گیرد. این سیاست نیاز به فلسفه، دکترین، مدل‌های اجرایی و اقدامات منظم دارد و می‌تواند به کاهش مصرف، صرفه‌جویی، جلوگیری از قاچاق و کاهش فاصله طبقاتی کمک کند. اگر فلسفه عدالت مبتنی بر نخبه‌گرایی و محافظه‌کاری است دکترین‌های استثناگرایی و عدالت توزیعی می‌تواند به کار گرفته شود. سیاست‌گذاری نیاز به اقناع عمومی شهروندان دارد و مطالعات پشتیبان نخبگان، نقد و بررسی احزاب، اصناف، نشریات و تنظیم و طراحی نمایندگان مجلس را طلب می‌کند. سیاست‌گذاری نیاز به مبانی و فنونی مانند مشروعیت نهادی، تفکیک قوا، اقناع شهروندان، سامانه‌های دولت الکترونیک و بازنمایی‌های شبکه‌ای دارد که رعایت‌نکردن هر کدام در عصر اطلاعات هزینه‌های فراوان برای کشور خلق می‌کند.

جمهوری اسلامی آمریکا، عامل بی‌ثباتی: ... سیاست‌های تهاجمی و مداخله‌جویانه آمریکا در خاورمیانه اگرچه تازگی ندارد ولی در دوره ترامپ ابعادی شگفت‌انگیز به خود گرفته و علیرغم ادعای ترامپ در مورد خروج آمریکا از سوریه، کاروان نظامی جدیدی ظرف روزهای گذشته از عراق وارد سوریه شده و برای اشغال مناطق نفت‌خیز و تاسیسات نفتی سوریه خیز برداشته‌اند. این نکته از آن جهت اهمیت دارد که ترامپ با ژست اقدام برای خروج از سوریه، به نفت و منابع نفتی سوریه عشق می‌ورزد و کاملاً وقیحانه می‌گوید از بوی نفت خوشش می‌آید! در واقع ترامپ عملاً برای غارت ثروت‌های نفتی سوریه سرگرم است و هشدار داده به هر گونه تلاش از سوی سایر طرف‌ها برای تسلط بر منابع نفتی شرق فرات به‌شدت واکنش نشان خواهد داد. این تهدید ترامپ اگرچه مخاطب خاصی را هدف نگرفته ولی ظاهراً روسیه و ارتش سوریه را مدنظر قرار داده، چرا که روسیه بارها زنجیره تریلرهای حامل نفت سوریه با مقصد ترکیه را که توسط داعش غارت می‌شدند، بمباران کرد.

اعتماد حداقل بهره‌مندي از اينترنت مجيد رضاييان: ... دسترسي روزنامه‌ها و رسانه‌ها به اينترنت را نمي‌توان يك رويكرد در برنامه‌هاي دولت دانست، بلكه براي دولت هم بديهي بود كه نمي‌توان اين ابزار كار را از رسانه‌ها گرفت و نمي‌توان اينترنت را به‌ روي روزنامه‌نگاران بست. از طرفي در شرايط اضطرار نمي‌توان با قطع اينترنت اين حداقل ابزار كار را از اهل رسانه گرفت، با اينكه شايد در روزهاي اخير رسانه‌هاي ما در پوشش ميداني وقايع ضعيف عمل كردند، اما همين حضور حداقلي آنها هم واجب و ضروري است و نمي‌توان آن را حذف كرد يا ناديده گرفت. معتقدم همان‌قدر كه قطع اينترنت مي‌تواند در گردش آزاد اطلاعات تاثيرگذار باشد، آزادي بيان مي‌تواند تاثيرات به مراتب بيشتري داشته باشد، حتي اگر دسترسي به اينترنت محدود باشد. به بركت آزادي بيان مي‌توان مطالبات مردم را شنيد و به آنها ترتيب اثر داد اما اينترنت نامحدود بدون آزادي‌ بيان صداهاي بسياري را ناشنيده خواهد گذاشت. علاوه بر اين، رسانه‌ها مي‌توانستند استراتژي اطلاع‌رساني اقناعي را پيش بگيرند نه اينكه اطلاع‌رساني كنند. دولت مي‌توانست با سرلوحه ‌قراردادن اطلاع‌رساني اقناعي و شفافيت موانع و مشكلات خود را با مردم مطرح كند، از بدعهدي‌هاي آمريكا در پايبندي به تعهداتش در برجام بگويد و مسائل اقتصادي را با مردم در ميان بگذارد و مردم و بخش خصوصي را به مشاركت بطلبد، اين كاري بود كه مي‌توانست به رسانه‌ها واگذار شود و رسانه‌ها مردم را اقناع كنند. با اين حال امكان استفاده رسانه‌ها از اينترنت حداقل تصميمي بود كه مي‌شد در قبال رسانه‌ها گرفت، تصميمي كه براي دولت هم بديهي بود و نمي‌توان آن را تجديدنظر در رويه يا برنامه‌اي از پيش‌تعيين‌شده دانست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.