صدايي كه نبوديم
گیتی صفرزاده
هفته قبل همسرم گفت یک مرکز توسعه گردشگری برای حضور در یک جلسه عمومی دعوتمان کرده است. با اینکه حدس میزدم این جلسه عمومی یک جلسه معرفي و به دنبالش فروش خدمات هتل و تور باشد اما از آنجا که حس کنجکاوی و امید به یافتن چیزهای جدیدتر هنوز فعالترین حس موجودم است، پیشنهاد همسر را لبیک گفتم و در روز موعود راهی هتل برگزاری جلسه شدیم. حدسم درست بود و یکساعتی شنوندهِ صحبتهای مجری مراسم برای آشنایی با گروهی شدیم که طبق گفتههای خودشان (و راست و ناراستش هم پای خودشان!) هم باعث ساخت هتلهای جدید و نوآورانه در ایران شده بودند، هم امکانات سفر آسان را فراهم کرده، هم به رونق گردشگری خارجی کمک کرده بودند و هم در کارآفرینی برای جوانان این مرز و بوم نقشی ایفا کرده بودند. اگر اینهمه «بود» که در جمله قبلی آوردم اعصابتان را بههم نریخته باشد، این را هم اضافه میکنم که جمله این فعالیتها را خوشبختانه همچنان ادامه میدهند و با مهارت و نظم خوبی حاضران در جلسه را به تعداد زیادی مشتری و مسافر نقد تبدیل کردند. اما جدا از کل ماجرا جملهای در سخنان مجری مراسم (که مشاور مدیرعامل شرکت هم بود) توجهم را جلب کرد. ایشان همانطور که داشت ما جماعت حاضر را به سفر تشویق میکرد و برای ایجاد شور و رغبت بیشتر تصاویری از هتلهای خودشان در نقاط مختلف ایران را نشان میداد، ضمن اشاره به یک بنای قدیمی که به هتل تبدیل شده بود، گفت سازه این بنا هزار سال قدمت دارد، آن وقت بعضیها چنین جایی را رها میکنند و برای سفر به هتل کشوری میروند که کل طول عمر آن کشور به 60 سال هم نمیرسد.
الحق والانصاف جمله دلنشینی بود. یک لحظه حسی از غرور وطندوستانه سراپای وجودم را فرا گرفت. با خودم فکر کردم آن مردم بیانصافی که قدر فرهنگ و هنر و داشتههای خودشان را نمیدانند، کجا هستند و ناخودآگاه در ذهنم آدمهای دوست و آشنای اطرافم را مرور کردم. یادم افتاد در همان هفته یکی از دوستانم بعد از یک سال انتظار، تئاتری را که کار کرده و قبل از این جایزه جهانی برده، به روی صحنه تئاتر شهر برده است. یک آشنای دیگر به یادم آمد که در آن هفته دست تنها و با هزینه شخصی یک جلسه در یکی از خانههای قدیمی شهر درباره مسائل شهری برگزار کرد. یاد گروه فرهنگی دیگری افتادم که سایت معرفی کتاب به پا کردهاند و چند روز قبل یک جلسه برای گفتوگوی ناشران و مخاطبان به راه انداختند. در خاطرم ناشر آشنایی آمد که باز هم در همان هفته انبارش را به کتابفروشی و کافه تبدیل کرد و مراسم رونمایی برای مؤلف جوانش گرفت. یاد همه این کارهای خوب افتادم و با خودم گفتم وای بر من که مردمم را از این کارهای خوب مطلع نکردهام تا این ادامهدهندگان فرهنگ و تلاش هزارساله را رها نکنند و سراغ نورسیدهها نروند. دست به گوشی شدم تا مطلبی بنویسم، اطلاعرسانی کنم، خبر بدهم که... یادم افتاد نت ندارم. گوشی را دوباره داخل جیبم گذاشتم و در خیالم آن کشور 60ساله را دیدم که صدای 60ساله مردمش از داخل نت در همه جهان پخش میشد. صدای مجری مراسم در گوشم پیچید: شما صدای ما باشید و بگویید چه کارهایی برای کشورمان کردهایم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.