اعتراض یا آتشافروزی
علی ظفرزاده*
حوادث روزهای گذشته را از هر طرف که نگاه کنیم، مایه تأسف، تأثر و تأمل است. اشرار خسارتهای سنگینی به زیرساختها و اماکن عمومیای وارد کردند که همه خدمات حیاتی و روزمره به مردم ارائه میدادند. تخریب و تحریق بانکها، پمپبنزینها، ایستگاههای اتوبوس، مراکز آموزشی و اموال مردم و فروشگاهها به دست آشوبگران در پوشش معترضان، یادآور حمله مغولان به سرزمینهای تصرفشده است. مسببان این وحشیگریها را نمیتوان به معترضان نسبت داد؛ جز آنکه بپذیریم عدهای مزدور و مأمور اجانب، مترصد چنین فرصتهایی هستند تا در زمان مقتضی در لایههای نارضایتی مردم و ندانمکاری مسئولان رخنه کنند و با آمادگی قبلی، بر هیزم نارضایتی آتش تهیه بریزند. دستهای پیدا و پنهان سرویسها و عوامل اجانب در این آشوب و آتشافروزی مشهود و قابل اثبات است. ضمن اینکه همه جریانهای سیاسی و غیرسیاسی، اعتراض مدنی و مسالمتآمیز را به رسمیت میشناسند و در شرایطی تذکر و اعتراض را موجب اصلاح امور و بهبود اوضاع و احوال کشور به شمار میآورند. هیچ شخص یا گروهی که دل در گروی توسعه و پیشرفت کشور دارد، موافق رفتار خشونتآمیز و خسارتزای جانی و مالی و حیثیتی به کشور نیست و آن را محکوم میکند. کالبدشکافی و آسیبشناسی چنین پدیدههایی بر عهده جامعهشناسان، روانشناسان و کارشناسان حوزه امنیت و اطلاعات است تا ریشهها و پیوندهای درونی و بیرونی و حامیان لجستیکی و تبلیغاتی و لیدرهای مخربان را شناسایی و با ادله به مردم معرفی کرده و با آنها برخورد کنند. اهمیت موضوع در این است که سردستههای آشوبگران، تعدادی اندک و خاص هستند و از هیجانات و عصبانیت جوانان معترض سوءاستفاده میکنند؛ بنابراین هرگز نمیتوان نسبت آشوبطلبی را به همه مردم معترض اطلاق کرد؛ چراکه اگر تفکیک بین مردم معترض و اشرار قائل نشویم، آب به آسیاب دشمن ریختهایم و به سیاهیلشکر آنان افزودهایم. این خطای تاکتیکی در نحوه نرخگذاری بنزین و زمانبندی اعلام آن است که اعتراض مردم را در سراسر کشور برانگیخت و فرصت را برای دشمنان مترصد فراهم کرد.
بدیهی است اگر بهدرستی، بهموقع، نرمافزارانه و پیشگیرانه با پدیدههای اجتماعی برخورد نشود، مواجهه صرفا خشن، ریشههای بحران را از بین نمیبرد؛ بلکه آسیبهای اجتماعی را باید با اقناع و رفع عوامل بهوجودآورنده آن مرتفع کرد. در شرایطی که منطقه در آتش اغتشاشات میسوزد و عراق، لبنان، سوریه، یمن، عربستان و دیگران درگیر ناامنی و درگیریهای خیابانی هستند، خیلی باید حواسمان جمع باشد؛ کمااینکه آقای اردوغان چندی پیش اعلام کرد خبرهایی دارم که شورشهای بغداد و لبنان به تهران کشیده میشود. مدیران عالیمقام اگر از فشارهای سنگین معیشتی، بیکاری و گرانی بر مردم آگاهاند، چرا در اوضاع بحرانی منطقه و بعد از چند سال بیتوجهی به این امر مهم و کلیدی در اقتصاد ایران، در این برهه حساس یاد نرخ بنزین افتاده و ناگهان در نیمهشب سهمیهبندی و نرخ جدید اینچنینی را اعلام و همه را شگفتزده و حیران میکنند. مگر در برنامه چهارم توسعه مقرر نشده بود نرخ فراوردههای سوختی با شرایطی سالانه 20 درصد افزایش یابد تا به تعادل برسد؟ در مجلس هفتم آنهایی که به گمان خودشان عیدی به مردم دادند و قانون را اجرا نکردند و محبوبیت خریدند، حالا باید پاسخگو باشند و همچنین دولتمردانی که شعار اقتصاد مقاومتی سر میدهند و سالها از کنار نرخ حاملهای انرژی بهسادگی عبور کردند، میتوانستند در دوره مدیریتشان بهتدریج تعدیل قیمت کنند تا مجبور نباشند قیمتها را در شرایط نامساعد و به شیوه نادرست، دستکاری و اعلام نابهنگام کنند؛ اینها در پیشگاه ملت چه پاسخی دارند؟ ضمن اینکه باید اعتراض، نقد و انتقاد را به رسمیت شناخت و به متقاضیان شناسنامهدار اجازه راهپیمایی داد و مکان مشخصی را برای این کار در نظر گرفت و به شیوههای مدنی و مسالمتآمیز، مطالبات مردم را هدایت کرد و بهطور مستمر با نهادهای مدنی، صنفی، سیاسی، احزاب و شخصیتهای مورد وثوق مردم و اقوام و نحلههای فکری، مذهبی و فرهنگی گفتوگو و تعامل کرد و در صداوسیما و نهادهای حاکمیتی جایی برای آنها در نظر گرفت و نقشی به آنان سپرد. *دبیرکل جمعیت تولیدگرایان ایران
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.