کودکی
تبعیضی که تبدیل به خشم میشود ایلنا: پیماننامه جهانی حقوق کودک در نوامبر ۱۹۸۹ مورد پذیرش مجمع عمومی سازمان ملل متحد قرار گرفت تا به عنوان یک کنوانسیون بینالمللی حقوق مختلف کودکان را تأمین و کشورها را وادار به اجرای آن کند. کشورهایی که به این کنوانسیون بپیوندند، شکایتهای مرتبط با این پیماننامه را به کمیته حقوق کودک ارجاع میدهند. کمیته حقوق کودک ملل متحد شامل ۱۰ کارشناس است كه وظیفه ارائه پیشنهادات به کشورها را دارد. ایران در سال ۷۲ به این پیماننامه پیوست و نزدیک به ۲۵ سال است که موظف شده مفاد این پیماننامه را اجرا کند. البته موارد متعددی از نقض حقوق کودکان در دنیا وجود دارد که هنوز این کنوانسیون نتوانسته آنها را ملزم به رعایت کامل حقوق کودکان کند. از بین حقوق مغفولمانده کودکان، کودکآزاری جنسی، کار کودک و در نتیجه احساس تبعیض کودکان است. تمام کشورهای دنیا به جز سومالی و آمریکا پیماننامههای جهانی حقوق کودک را پذیرفتند. بعد از جنگ جهانی دوم بحث حقوق کودکان مطرح شد که تا امروز جامعترین سند در این خصوص بوده است. در حوزه اجتماعی نیز کودک یک مفهوم متغیر است. در کودکی یکسری آموزههای جنسیتی به کودکان داده میشود؛ مثلا «مرد که گریه نمیکند» یا یکسری آموزهها درخصوص کار خانگی به دختربچهها داده میشود. همه اینها را باید در مفهوم کودک در نظر گرفت و پیماننامه حقوق کودک تا حدی این مسئله را در نظر گرفته است. یکی از مهمترین مسائل در قالب مواد مختلف پیماننامه بحث خشونت علیه کودکان است. این خشونت یک وجه فردی دارد که به آن کودکآزاری گفته میشود و یک وجه جمعیتر و اجتماعیتر هم دارد که آن هم خشونت سیستماتیکی است که علیه کودکان تولید و بازتولید میشود. از بدترین اشکال کار کودک، زبالهگردی است. ازدواج کودکان نیز یک نوع خشونت است که خشونت جنسی هم در آن نهفته است. در پیماننامه جهانی حقوق کودک درباره مسئله آموزش و توانمندسازی کودکان صحبت شده است؛ اینکه کودکان مطابق با شئونات جمعی و نگاه برابرطلبانه و مساویطلبانه برخوردار از حقوق مساوی اقلیتهای مختلف باشند. حق کودک برای تحصیل و آرامش یک مسئله مهم است. با توجه به آمار موجود کودکان خارج از چرخه تحصیل حدود یک میلیون برآورد میشوند. بخشی هم که وارد مدارس میشوند دچار این بحران هستند. مدارس غیرانتفاعی بسیار گران هستند؛ مانند مدارسی که تا صد میلیون تومان در سال از بچهها میگیرند. این مسئله حس جامعهپذیری و نوعدوستی به صورت عام در کودکان را ضعیف میکند. خشمی که کودک فقیر نسبت به کودکان ثروتمند دارد، موجب تمایز و تعارض اجتماعی میشود و بخشی از حقوق کودک در جامعهای که در آن نابرابری وجود دارد، از بین میرود. نظام آموزشی ما این حس را منتقل میکند. بخشی از این مسئله نیز در چرخه آموزش به صورت عام وجود دارد. بخش زیادی از خشونت علیه کودکان پنهان است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.