|

پول بزرگ‌ترين مسئله‌ام!

رامين ناصرنصير. بازیگر

در کودکي بسيار خيال‌پرداز بودم و برخي چيزها ذهنم را جوري درگير مي‌کرد که گاه سال‌ها طول مي‌کشيد جوابي برايشان پيدا كنم. مدام سؤال مي‌کردم و حس مي‌کردم بيشتر بايد درباره‌اش بدانم.

زماني که هفت، هشت سالم بود، خبري شنيدم که مي‌گفت: جمعيت زمين آن‌قدر زياد مي‌شود که بخشي از مردم بايد به سياره‌هاي ديگر سفر کنند و بخشي هم روي زمين زندگي مي‌کنند و در عين حال تکنولوژي هم خيلي پيشرفت خواهد کرد و من از همه مي‌پرسيدم آيا ما از آن دسته‌اي هستيم که بايد به سياره‌هاي ديگر برويم يا روي زمين مي‌مانيم؟ دوروبري‌ها اذيت مي‌شدند؛ اما خودم دوست داشتم بدانم چه اتفاقي برايمان خواهد افتاد. يکي ديگر از گرفتاري‌ها و مسئله‌ام پول بود که هنوز هم ريشه‌اش را پيدا نکردم! هر وقت پولي پيدا مي‌کردم دغدغه‌ام اين بود که چه بايد بکنم؟ يک بار اسکناس 10توماني پيدا کردم و آن موقع کلاس چهارم دبستان بودم و اين پول برايم خيلي زياد بود، آرزوي خاصي هم نداشتم. در آن لحظه تنها آرزويم آتش‌بازي بود آن هم چون آتش‌بازي ممنوع بود. رفتم مغازه يک بسته کبريت خريدم پنج‌زار ولي فروشنده کلي پول خرد کف دستم گذاشت. من هم سر راهم تا مدرسه هر چه که قابل اشتعال بود مثل برگ و کاغذ آتش زدم... وقتي دم در مدرسه رسيدم، مانده بودم با بقيه پول‌ها چه کنم؟ به شکل احمقانه‌اي، هر چه پول خرد داشتم اين‌ور و آن‌ور انداختم، جوي آب، زير درخت و مواظب هم بودم که کسي دوروبر نباشد، همه آنها را گم و گور کردم و خوشحال شدم که ديگر پولي در دستم باقي نمانده و به مدرسه رفتم. يک بار هم يک دسته اسکناس پيدا کردم، گم‌و‌گورکردن اين همه پول خارج از توش و توانم بود. مانده بودم چه کار کنم؟ چه کار نکنم؟! روي پله خانه‌اي نشستم و گريه کردم. خانمي که از آنجا مي‌گذشت با ديدن من سمتم آمد و پرسيد: خانه‌ات را گم کرده‌اي؟ مادرت را گم کرده‌اي؟ و من هم گفتم: نه! گفت: خب چه شده؟ گفتم: اين پول‌ها را پيدا کرده‌ام و نمي‌دانم با آنها چه کار کنم؟ خانم هم گفت همه مشکلت همين‌هاست؟ خب اينها را به من بده. من هم پول‌ها را به او دادم و يکباره خوشحال شدم! اين خيال‌پردازي‌ها با کتاب‌خواندن‌هاي برادر بزرگ‌ترم بيشتر شد. در آن زمان دنياي داستان‌ها برايم جدي‌تر از خود واقعيت مي‌شد و همين کتاب‌ها باعث عذاب آدم‌هاي دوروبرم بود. يکي از آن کتاب‌ها شازده‌کوچولو بود و بعدها يک مجموعه داستان براساس شاهنامه فردوسي کانون پرورش فکري کودکان و نوجوانان. اين کتاب به نثر بود و قصه‌هاي کودکانه پر از تصويرگري بود، براي همين مرا به خيال‌پردازي وامي‌داشت و برايم اين قصه‌ها فضاي متفاوتي داشت. همچنين قصه‌هاي صمد بهرنگي مانند ماهي سياه کوچولو و اولدوز و کلاغ‌ها که سال‌ها ذهنم را به خود مشغول مي‌کرد. بعدها خودم مجموعه تن‌تن و ميلو را مي‌خواندم. برادرم چون همه کتاب‌ها را با صداسازي و بازي‌کردن نقش‌ها مي‌خواند، باعث شد خودم هم بعدها همين‌طور موقع کتاب‌خواندن، نقش‌ها را با صداهاي مختلف بازي و تيپ‌سازي کنم. بعدها که بزرگ‌تر شدم، فيلمي که اسپيلبرگ براساس تن‌تن ساخت تمام رؤياهاي کودکي‌ام را بر باد داد و انگار داشت به من خيانت مي‌کرد. همين خيال‌پردازي‌ها از کودکي دامن‌گيرم بود تا اينکه يک بار نمايش «يک جفت کفش براي زهرا» کار بهرام شاه‌محمدلو را ديدم که در زمان خودش بسيار تأثيرگذار بود و من نمي‌دانستم چه کار بايد بکنم! يک تابستان در همان نوجواني به مدرسه هنر و ادبيات زير نظر صداوسيما رفتم و يک دوره بازيگري را گذراندم اما مهم‌تر از آن در 16سالگي بود که در اداره تئاتر زير نظر بزرگان تئاتر کلاس‌هاي خوب و تأثيرگذاري را پشت سر گذاشتم، در اين کلاس‌ها اکبر زنجانپور بازيگري، دکتر صادقي‌ها تئوري‌ها، رضا کرم‌رضايي، داود آريا و... درس مي‌دادند. در ادامه براي هنرجوياني که بهتر بودند، دوره‌اي شکل دادند و از ما براي کارهاي اداره تئاتر استفاده کردند و همين باعث شد در گروه کرم‌رضايي و در پشت صحنه کار کنم و با فضاي تئاتر آشنا شوم و بعد هم در نمايش مسلم بن‌عقيل کار محمود عزيزي بازي کردم. دو، سه سال بعد که خواستم بروم دانشگاه، فکر کردم که ديگر تئاتر برايم چيزي ندارد و در دانشکده سينماتئاتر، سينما خواندم اما از همان موقع هم بيشتر با تئاتري‌ها دوستي و همکاري کردم و آشنايي من با محمدحسن معجوني، کوروش نريماني، نادر برهاني‌مرند، سيامک صفري و... از همان دانشکده شکل گرفت و همين دوستي‌ها باعث شد آنهايي که با من همکلاس نبودند فکر كنند من دارم تئاتر مي‌خوانم و بعدها هم خيلي‌ها تصور مي‌کردند من تئاتر خوانده‌ام و از اينکه سينما خوانده‌ام بي‌خبرند. به هر تقدير، اينکه تئاتري شده‌ام در همان خيال‌پردازي‌ها و بازي‌هاي کودکانه ريشه دارد. هنوز هم انگار دچار همان حس و حال کودکي هستم!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.