عیاری: «خانه پدری» نماد و سمبل ایران و ایرانی نیست
فیلم سینمایی «خانه پدری» به کارگردانی کیانوش عیاری بعد از سه بار توقیف، اجازه یافت که برای دو هفته در سینماهای سراسر کشور اکران شود. خبرگزاری ایلنا قبل از توقیف مجدد فیلم خانه پدری با دستور دادستانی، گفتوگویی با کیانوش عیاری انجام داده است. عیاری در این گفتوگو درباره مخالفتهایی که درباره اکران این فیلم صورت گرفته است، گفت: «در این مدت متوجه شدم که مخالفان این تیم چهار دسته هستند. گروهی این فیلم را با یک نگاه سینمایی و هنری ارزیابی میکنند و آن را دوست ندارند که امری طبیعی است و کسی نمیتواند ایراد بگیرد که چرا گروهی این فیلم را دوست ندارند. گروهی دیگر فیلم خانه پدری را اثری مضر برای جامعه میدانند اما تجربه اکران فیلمهای توقیفشده قبلی سایر فیلمسازان نشان داد که چنین حرفی خیلی درست نیست. گروهی دیگر افرادی هستند که به همه مسائل نگاه سیاسی دارند و به این فیلم نیز نگاهی سیاسی دارند. گروهی دیگر مخالفت جدی با فیلم ندارند و حتی شاید آن را دوست داشته باشند اما معتقدند و به خود من نیز گفتهاند که تحمل فضای سنگین فیلم و بعضی صحنههای آن آزاردهنده است. در این میان گروهی از مخالفانی که نگران چیز دیگری بهجز هنر و مردم هستند، از نظر من نگرانبودن برای مردم معنیاش این نیست که بهجای مردم تصمیمگیری کنند، بلکه مردم حق دارند خودشان تصمیم بگیرند که فیلمی را ببینند و دوست داشته باشند یا خیر». او ادامه داد: «این سؤال بارها از من پرسیده شده است. زمانی که فیلم در جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد کسی به من گفت آیا اینجا ایران است و کدام منطقه است که مردم به زبان فارسی با هم صحبت میکنند؟ من چه همان زمان و چه امروز اعلام کردم این فیلم در ایران ساخته شده و داستان آن در ایران رخ داده است و پنهانکردن اتفاقاتی که در این فیلم رخ داده، بهصورت واقعی امکانپذیر نیست. حدود سالهای 1353 و 1354 در یکی از شهرهای جنوبی کشور یک دختر زندانی قرار است بعد از پایان محکومیتش از زندان آزاد شود، اما به زندانبان التماس میکند که او را در زندان نگه دارد، زیرا معتقد بوده است که پدر و برادرش، عمو و خانواده او قصد کشتنش را دارند. زندانبان به او میگوید نمیتواند او را در زندان نگه دارد و براساس قانون او را آزاد میکند. خانواده وی نیز به استقبال او میآیند و ابتدا با او خوب برخورد میکنند اما چند روز بعد جنازه وی در یکی از رودها پیدا میشود. مورد دوم اینکه چند سال بعد از پایان فیلمبرداری خانه پدری در شهرک غرب کاملا اتفاقی مشابه در آنچه در فیلم خانه پدری بود، رخ داد. پدر خانوادهای متمول همه اعضای فامیل و خانواده را جمع میکند که حدود 17 نفر میشوند. پدر در جمع اعضای فامیل اعلام میکند که دختر جوانش که تازه طلاق گرفته است، کارهای نامربوط زیادی انجام میدهد و آبروی خانواده را برده است و با او باید چه کار کنیم و در آن جمع تصمیم میگیرند که برای حفظ آبروی خانواده، دختر باید کشته شود و مجری قتل نیز پسرعموی دختر میشود؛ بنابراین چه ما فیلمی مانند خانه پدری بسازیم و چه نسازیم این اتفاقات در جامعه وجود دارد اما فیلم میتواند جامعه را آگاه کند». او درباره صحنه آغازین فیلم که در این چند سال جنجالهایی بر سر سانسور آن بود نیز گفت: «اگر صحنه آغازین فیلم خانه پدری قوی و محکم نبود، تماشاگر هیچ انگیزهای برای تعقیب فیلم تا انتهای آن نداشت. آن صحنه باعث میشود تماشاگر متوجه بوی مرگی که در آن زیرزمین جاری شده، باشد. البته بوی مرگ بوی خوبی نیست اما ما از این مسئله استفاده فنی کردیم. خود من هرگز موافق نشاندادن خشونت بیجهت و عریان نبودم. مگر آنکه پیشبرد داستان و فیلم به آن خشونت نیاز داشته باشد و خانه پدری جزء معدود فیلمهایی است که به این مسئله نیاز داشت؛ مثلا خود من نمیدانم چرا باید در برخی فیلمهای سینمایی بدون آنکه نیاز باشد، صحنه تزریق آمپول با سرنگ با جزئیات کاملا نشان داده شود. گروهی میگویند اجازه نمایش به فیلم خانه پدری بهنوعی استفاده انتخاباتی و ابزاری دولت در آستانه انتخابات است و خواستند با نشاندادن این فیلم دل گروهی از هواداران خود را به دست بیاورند. من گوشهای نشستهام و به قول معروف نون و ماستم را میخورم و از نظر من بسیار ناجوانمردانه است که بگوییم خودم را دستاویزی قرار دادهام تا به جریانی سیاسی کمک کنم؛ اما حتی اگر بدون آنکه من بخواهم این مسئله باعث شود مردم فیلم را ببینند و اجازه نمایش پیدا کند، خوب است. از سوی دیگر اگر طیف دیگری بر سر کار بیایند، با این گروهی که امروز بر سر کارند تفاوت 180 درجهای که نخواهند داشت و دشمنان قسمخورده هم نیستند».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.