|

سکوت پرنده‌ها

عزت‌الله مهرآوران- بازیگر

پرده پنجره را می‌کشم؛ ساعت 7:20 شب است. چراغ‌های خیابان روشن است و آسمان زیر گرد و غبار تپیده دل‌گرفته است. منتظر می‌مانم جاوید، زباله‌گرد سابقه‌دار محله بیاید. باد نمی‌وزد و درختان ساکت و ساکن‌اند. پرنده‌ها از دلتنگی نوک به ساقه‌های درختان می‌زنند. سکوت در حنجره‌هاشان زخم انداخته و گویی در شگفتی، مات و بهت‌زده سر می‌جنبانند. جاوید می‌آید، تندی در بشکه زباله سر می‌برد، چهره‌اش سوخته و لباس سیاه و چرکین بر تن دارد. کفش‌هایش پاره است که با ریسمان بسته تا مچ پایش را سفت می‌گیرد. تا سرش را از بشکه درآورد، به پنجره نگاه می‌کند. حالا دهان می‌جنباند و حریصانه زباله‌ها را پیدا می‌کند و می‌خورد و در کیسه‌اش می‌ریزد. کیسه‌اش را پر می‌کند. پدرش فلج است و مادرش سرطان دارد. هشت خواهرند و او تنها فرزند ذکور است. 35 سال دارد اما بیشتر می‌نمايد. خواهرانش در خانه‌ها و شرکت‌ها نظافت می‌کنند، دست‌هاشان زرد و بیماری رماتیسم آنها را کج و کوله کرده است. جاوید می‌گوید: خواستگار ندارند، زیبایند اما کسی آنها را نمی‌گیرد. جاوید هم ازدواج نکرده است. کارش كه تمام می‌شود سرش را بالا می‌آورد، پنجره را می‌بیند. پایین می‌روم و کیسه غذا و لباس‌ها را به او می‌دهم. می‌گوید: برو ببین کسی از زباله‌گردها نباشد. می‌روم، صدایش می‌کنم و تندی می‌آید و می‌رود. با خودم می‌گویم: اسراف در خوردن و در کل زندگی، زباله‌دان‌ها را پر می‌کند. آپارتمان‌نشین‌ها در ضیافت‌ها پشت میز نشسته‌اند و جاوید بالای بشکه‌های زباله ضیافت شبانه‌اش را می‌گیرد. شاید لنگه‌کفشی، خوراکی، لباس، کاغذ، مقوا، ظروف یک‌بارمصرف و بطری‌های نوشابه پیدا کند و من سال‌هاست کنار پنجره می‌نشینم تا دردناک‌ترین تصویر فقر را بگریم. بارها پرسیدم: مریض نمی‌شوی؟ می‌گوید: نه! مریضی چیه؟ خجالت می‌کشم بگویم: زباله‌ها... .

از پله‌ها آمدم بالا و پرده را کشیدم تا شبی دیگر و جاویدی دیگر... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.