آینه
دنیای اقتصاد فرصت ارزی اصلاح بنزین برای محاسبه درآمدی که از صادرات بنزین در پی اجرای طرح سهمیهبندی میتواند برای کشور بهدست آید، دو سناریو وجود دارد. در سناریوی نخست میتوان انتظار داشت با جلوگیری از رشد مصرف بنزین در کشور، ۱۵ میلیون لیتر در روز از این فراورده صرفهجویی شده و به صادرات اختصاص یابد. طبق آنچه پیش از این وزیر نفت ایران اعلام کرده بود، روزانه بیش از ۱۵ میلیون لیتر اضافه تولید بنزین در کشور وجود دارد. در سناریوی دوم نیز با درنظرگرفتن کاهش ۱۰درصدی در میزان مصرف فعلی که حدود ۹۴ میلیون لیتر در روز اعلام شده، میتوان انتظار داشت حدود ۱۰ میلیون لیتر بنزین به ۱۵ میلیون لیتر مازاد تولید یادشده افزوده شود. بنابراین چنانچه پیشبینی مدیرعامل شرکت ملی پخش فراوردههای نفتی محقق شود، با توجه به تولید حدود ۱۱۰ میلیون لیتری بنزین در کشور میتوان انتظار داشت مجموعا روزانه ۲۵ میلیون لیتر مازاد مصرف بنزین در کشور ایجاد شود که فرصتی طلایی برای صادرات این فراورده استراتژیک بهشمار میرود. این میزان صادرات میتواند چیزی بین ۵/۱ تا ۵/۳ میلیارد دلار در سال برای کشور درآمد به همراه داشته باشد.
کیهان حقی که خوب ادا نشد کسانی که از عدم مدیریت مصرف بنزین و بربادرفتن سرمایه و ثروت ملی سود میبرند، حرامخواران داخلی اراذل و اشرار را برای برپایی آشوب و بلوا اجاره میکنند و دشمنان بیرونی، حمایت سیاسی و تبلیغاتی و مدیریت کلان آشوب را بر عهده میگیرند. طی دو روز اخیر بسیاری از مقامات رسمی آمریکا ازجمله مایک پمپئو، وزیر خارجه این کشور، با صراحت از آشوبگران حمایت کرده و ضمن تحریف ماجرا از مخالفت با افزایش قیمت بنزین به مخالفت با صنایع موشکی و حضور مقتدرانه ایران در منطقه، آشوبگران را به ادامه آشوب و حتی آتشزدن اموال عمومی تشویق کردهاند!... بخشی از مردم و تودههای عمدتا محروم کشور نیز در شمار معترضان هستند. این طیف نهفقط اهل آشوب و خسارت به اموال عمومی نیستند، بلکه افراد انقلابی و مؤمنی هستند که با آشوبگران مرزبندی مشخصی نیز دارند. نگرانی این طیف که با توجه به برخی از شواهد و سوابق بیعلت هم نیست، از آنجاست که معتقدند افزایش قیمت بنزین فقط در محدوده بنزین باقی نمیماند بلکه مانند برخی از موارد قبلی، موج تورمی جدیدی ایجاد کرده و افزایش قیمت سایر کالا و خدمات را نیز به دنبال دارد! آنها این پدیده پلشت را مخصوصا در دولتهای یازدهم و دوازدهم بارها دیده و لمس کردهاند و شاهد بودهاند که دولت و برخی دیگر از مسئولان و مراکز ذیربط در مقابل این پدیدههای خسارتآفرین و گرانی افسارگسیخته واکنش مؤثری نشان نداده و با بیتوجهی از کنار آن گذشتهاند... .
اعتماد اعتراضات متحولشده عباس عبدي: تفاوت اعتراضات اخير و گذشته چيست؟ بهتر است از اتفاقات اوايل دهه ۷۰ آغاز كنيم. ريشه اعتراضات سياسي و اقتصادي و البته با اهداف محدود و اقتضايي بود. شركتكنندگان مردم عادي و بعضا حاشيهنشين بودند. اعتراضات به خشونت انجاميد. ولي جمع شد؛ چون آنان از هر نظر محدود بودند. بخشي از آنان ازجمله در شيراز كاملا شناخته شده بودند ولي انتساب سياسي و جرياني نداشتند. تير ۷۸ اعتراضات بعدي است. همه معترضان شناختهشده بودند. اسم و رسم داشتند. مسئوليتپذير بودند. بدون خشونت و خواهان استيفاي حق بودند. اين اتفاق در دوره آزادي مطبوعات و بهار احزاب و اصلاحات رخ داد. مدنيترين اعتراضات بود. ولي به رسميت شناخته نشد و پاسخ مناسبي دريافت نكرد. 10 سال بعد اعتراضات ۸۸ بود كه دوره چهارساله اول احمدينژاد را پشت سر گذاشته بود ولي هنوز احزاب و شخصيتها در ميدان بودند و درست يا نادرست تا مدتها اعتراضات كنترل شده بود و بعد از خروج نيروهاي شناسنامهدار است كه جريان تند و فضا وارد فاز امنيتي ميشود. بيشتر عوارض اجتماعي ريشه در اين تحول دارد. توضيح آن را بايد جداگانه تقديم كنم. هشت سال بعد مصادف با اعتراضات ۹۶ است. نيروهاي سياسي بعد از ۸۸ به محاق رفتند و مطبوعات و رسانههاي داخلي آزادي عمل كافي نداشتند ولي در عوض رسانههاي غيررسمي ميدانداري ميكردند. اينبار عده قابل توجهي وارد عرصه شدند، جرقه را تندروهاي اصولگرا در مشهد زدند، ولي آتش را در خرمن جامعه ايراني انداختند. تعداد حاضران در صحنه زياد نبود ولي مردم منفعل بودند. خيليها آن رفتار را نقد كردند و به سرعت ورق برگشت. ولي در نهايت مسئولان صاحب قدرت، درس لازم را نگرفتند. ابتدا نشان دادند كه آماده درسگيري هستند ولي خيلي زود فراموش كردند. انسان را به ياد آن آيه قرآن به اين مضمون انداختند كه «اين مردم چون در دريا با امواج خطر مواجه ميشوند، در آن حال تنها خدا را به اخلاص كامل ميخوانند و چون از خطر دريا به ساحل نجاتشان رساند باز خدا را فراموش كرده و شرك ميورزند».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.