|

قصه‌های سیدبار؛ مهربانی بازگردد

مینا کامران*

روزی که در پویش ایران من تصمیم گرفتیم مدرسه‌ای متفاوت بسازیم، هیچ فکرش را نمی‌کردیم در کنار ساخت مدرسه این‌همه اتفاقات جانبی بیفتد؛ حاشیه‌هایی که حتی مهم‌تر و هیجان‌انگیزتر از متن شدند.فکر نمی‌کردیم کمتر از دو سال «بانوک»، به‌عنوان برند شناخته‌شده در حوزه سوزن‌دوزی بلوچ معروف شود و سر زبان‌ها بیفتد. فکر نمی‌کردیم تب این‌ کار سایر مؤسسات و انجمن‌ها را هم بگیرد و در روش ساخت مدرسه تأثیرگذار باشد و دیگران نیز به فکر فروروند که می‌شود به‌گونه‌ای دیگر هم مدرسه ساخت. حتی اصلا فکرش را نمی‌کردیم که روستاهای دیگر سیستان‌و‌بلوچستان تحت‌تأثیر روستای سیدبار جدگال به فکر اشتغال‌زایی و توانمندسازی اقتصادی اجتماعی بیفتند. مدرسه‌ای که روزهای آخر ساختش در حال سپری‌شدن است و به‌عنوان مدرسه توسعه پایدار تا کمتر از دو ماه دیگر آماده حضور دانش‌آموزان می‌شود، صدمین مدرسه پویش ایران من است. حسن‌ختام فاز اول فعالیت‌های پویش ایران من مدرسه‌ای است که بهتر بگویم فقط یک مدرسه نیست، کانون توسعه روستایی است؛ جایی که کودکان، جوان‌ها و بزرگ‌ترها تمرین مشارکت می‌کنند، مسائل و مشکلات روستا در آنجا به شور گذاشته می‌شود و با هم‌فکری و همت جوان‌ها برای حل‌کردنش اقدامات عملی انجام می‌دهند. یکی از اتاق‌های مدرسه کارگاه سوزن‌دوزی زنان روستاست؛ جایی که زنان و دختران جوان ساعاتی از محیط خانه جدا شوند و به‌صورت حرفه‌ای کار کنند و با پولی که به دست می‌آورند، به بهبود کیفیت زندگی خود کمک کنند. یکی دیگر از اتاق‌ها قرار است اقامتگاه بومگردی روستا شود؛ جایی برای میهمانانی که می‌خواهند از نزدیک با اقدامات توسعه‌ای که در روستا اتفاق افتاد، آشنا شوند، از معماری متفاوت مدرسه دیدن کنند، زنان هنرمند و با پشتکار روستا را از نزدیک ببینند و نقشی بلوچی به یادگار بر لباس‌هایشان سوزن‌دوزی کنند. مدرسه کتابخانه مجهز و زیبایی هم دارد که فقط برای دانش‌آموزان مدرسه نیست بلکه در آن به روی همه اهالی اهل کتاب و فرهنگ روستا و روستاهای اطراف منطقه باز است. کلاس‌های درس مدرسه نیز با میز و نیمکت‌های متفاوت و رنگی، فضایی شاد و راحت برای کودکانی است که تاکنون در مدرسه بی‌در‌و‌پنجره در گرمای شدید درس می‌خواندند. پنجره‌های بزرگ مدرسه جایی است که حواس بچه‌ها اندکی از درس‌ومشق کنده می‌شود و فرصت رؤیابافی به آنها می‌دهد. همه اینها برای این است که تجربه متفاوتی از مدرسه داشته باشند، امیدوار بزرگ شوند و توانمند. این روزها هم کودکان روستا سراسر شوق‌اند و منتظر؛ چراکه قرار است عکس‌هایی را که خودشان در تابستان از روستا گرفتند، در قالب نمایشگاهی در خانه هنرمندان تهران به نمایش بگذارند و از فروش عکس‌ها به تجهیز مدرسه‌شان کمک کنند. این عکس‌ها که هنر خود بچه‌هاست، تصویری واقعی از زندگی خود کودکان بلوچ است. دوربین‌هایی که پویش ایران من تهیه کرد و به بچه‌ها سپرد و پس از آموزش‌های اولیه از آنها خواست از روستا و چیزهایی که در روستا دوست دارند عکاسی کنند. حالا آنها می‌خواهند نشان دهند عکس‌های بچه‌ها و یادگاری‌هایشان سهم بزرگی در ساخت مدرسه دارند و این مدرسه ساخت دست شاگردانش است. نمایشگاه قصه‌های سیدبار تا پنجم آذر در خانه هنرمندان تهران، گالری تابستان برقرار است و کودکان روستای سیدبار از همه شما که مهری بر دل دارید، دعوت به تماشای این عکس‌ها می‌کنند. *تسهیلگر توسعه روستایی

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.