جسور در انديشه و عمل
فيروزه صابر
پرگشودن اعظم طالقاني، بانوي مدافع حقوق بشر و به طور خاص حقوق زنان، جدا از ناگهانيبودن، بهدليل چندوجهيبودن فعاليتهاي وي در عرصههاي مختلف سياسي، اجتماعي و لايههاي حزبگرايي، تشکلگرايي مدني، آموزش، توانمندسازي زنان و انتشار مجله، ناباورانه و هر مسير که ميروي، خاليبودنش بس محسوس است. روح و جسمش در همه اين راهها گام ميزد.
عنصر مهم در زيست فردي و اجتماعي او جسارت همراه با صبوري و نستوهي همراه با مداومت بود. در همه عرصهها و در مسير ايفاي نقش خود، رهرو راهي بود که تابوشکني هم ميکرد. در عرصه سياسي براي اثبات مفهوم رجل و برابري جنسيتي، هر بار کانديداي رياستجمهوري شد. او در تحقيقات قرآني خود، دريافت واژه رجل در بسياري موارد به شخصيتها، نخبگان و کساني که در جامعه از استعدادهاي بخصوصي برخوردار هستند، دلالت ميکند. با آنکه سابقه مبارزاتي طولاني داشت و حزب ساخت و نشريات سياسي منتشر ميکرد، در عرصه اجتماعي هم برخلاف بسياري از سياسيون که صرفا بر همين محور تکيه دارند، وارد شد. نقشآفريني وي در عرصه اجتماعي نه به قصد رکود عرصه سياسي که بر حسب باور و اعتقاد و ضرورت تأثيرگذارياش بود. در هر دو عرصه سياسي و اجتماعي در شرايطي که تهديدها و بازدارندگيها، بسياري را از ميدان بهدر ميبرد، او با همه حذفشدنها و محرومشدنها، نيرويي شگرف صرف حفظ و پايدارياش ميکرد و نهادهايش را پابرجا نگه داشت. در کانون خانواده، فرزند توانياب خود را نه تنها با همه مشغله نزد خود نگهداري ميکرد گو اينکه وظيفه مادري است، اما همچون بسياري که اينچنين فرزنداني را بهدور از مردم در خلوت خانه حبس ميکنند، با خود به همه محافل و میهمانيهاي دوستانه و گردشهاي شبانه ميبرد و از وجود صادقش شوق داشت و صادقش در پناه او آرامش. و بالاخره در ايفاي نقش خود اگر ياري نبود، بهتنهايي پا در ميدان مينهاد و يکهتاز يا زبان به اعتراض ميگشود يا قلم نقد بر کاغذ ميچکاند. فقط بر يک خط، سير نميکرد؛ همچون نيلوفر آبي با گلبرگهاي بيشمار بود. مهمتر آن بود که شکل و اثرش هم به محتوايش وزن ميداد. اين همه نه به قصد اثبات وجود بود، نه نمايش، نه روکمکردن بود و نه کسب امتياز، نه بهرخکشيدن بود و نه شعارگونگي و رفتارهاي مصنوعي که در رفتارهاي متداول سالهاي اخير اين رگهها فراوان است. بسياري از اين مسير آورده و سهم اختيار ميکنند، اما او بيصدا و کمصدا با همه داشتههايش پيشرو بود. حتي ياران و نزديکانش با فاصلههاي زماني نسبت به اقدامات او پي ميبردند. نه به فرزند سيدمحمود طالقاني بودن مينازيد، هر چند که در مکتبش انس با قرآن داشت و بس آموخته بود، نه براي سابقه مبارزاتي خود سهمي در قدرت انتظار داشت و نه از نردبان دستاوردهايش براي کسب امکانات فردي بالا رفت. هميشه پرکار و همواره اميدوار بود. هر آن درصدد جذب ديگران براي کاري بود و بسياري از ما در ميرفتيم. دلايل متعدد بود، اما او هم برايش شکفتن جمعي بس مهم بود. هميشه بهيادماندني خواهد بود. زير بارند درختان که تعلق دارند اي خوشا سرو که از بار غم آزاد آمد
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.