|

داستان من و «ام‌آرآي»

بابك زماني=نورولوژيست

مدتي است بين بنده و جناب ايشان كدورتي پديد آمده. بيخود نيست جناب ايشان خطابشان مي‌كنم، انگار كه آدمي باشند! آدم كه هيچ، منزلت اين دستگاه بدتركيب با آن تونل وحشتش خيلي بالاتر از اينها رفته است. كدورت ما اتفاقا ريشه ديرينه ندارد.

كمتر از 30 سال پيش بود كه بيماري را آن‌قدر در بخش نگه داشتم تا ايشان در مملكت راه‌اندازي شوند و ايشان هم انصافا در تشخيص آن بيمار خيلي كمك كردند. چشم‌مان به تشخيصي روشن شد كه تا آن زمان مثل يك رؤيا بود. انصافا همين الان هم در برخي بيماري‌ها كه تعدادشان زياد نيست، لامصب با تكنيك‌هاي مدرن خودش تصاويري پيش چشم ما مي‌گذارد كه دهان آدم باز مي‌ماند. مثلا وقتي كه از زمان طلايي چهار، پنج ساعت در درمان سكته مغزي حاد گذشته و خون مغز كم شده است، ولي هنوز سلول‌هاي مغز نمرده‌اند او اين را تشخيص مي‌دهد و مي‌گويد «تا ٢٤ ساعت نشده مي‌توانيد لخته عامل سكته را خارج كنيد». شايد به همين دلايل از ابتدا هم رفتارشان پر ناز و ادا بود. اول كار كه رفتند در يك شهرستان دور راه‌اندازي شدند! حالا هم كه مدت‌هاست سر هر كوچه شعبه‌اي از ايشان تأسيس شده است، آن تكنيك‌هايي را كه گفتم هوش از سر مي‌برد براي كشور ما كه نياورده، حتي يك نظر هم چشم‌مان به جمال آن روش‌ها نيفتاده است؛ براي همان كشور زادگاه خودش نگه داشته است. اين هم يك دليل ديگر كه چشم ديدن ايشان را ندارم، منظورم همين تصاوير ساده‌اي است كه اكثرا هم بيخودي درخواست مي‌كنيم و حوصله سر مي‌برند. البته بنده و ايشان مثل خيلي از زوج‌هاي ديگر، زندگي بدون يكديگر را هم نمي‌توانيم! ايشان چشم ديدن بنده را آن هم در حالي كه دارم با بهترين كيفيت كار مي‌كنم، ندارد. من گوش مي‌دهم و مي‌شنوم. جناب ايشان با آن همه يد‌بيضا نمي‌تواند! من حرف مي‌زنم، سؤال مي‌كنم، به سؤالات جهت مي‌دهم، معاينه مي‌كنم، ارزش معاينات را مي‌شناسم، قطعات شرح‌حال و معاينه را كنار هم مي‌چينم، فكر مي‌كنم، تصميم مي‌گيرم و وقتي به درصدي از اطمينان در تشخيص مي‌رسم، در بيماري كه روبه‌رويم نشسته است، درنگ مي‌كنم. اگر تشخيص مهمي در كار باشد، تصميم مي‌گيرم تا چه حد در ابتدا او را در جريان بگذارم و همه واقعيت را كي و چكونه برملا كنم؟ تصميم مي‌گيرم كدام زبان را براي ارتباط با بيمار، بسته به سطح فرهنگ و روحيه او برگزينم. اما جناب ايشان در شرايط فعلي حتي پاكتشان چسب هم ندارد! چه روزها و چه شب‌هايي كه خيل زيادي از مردم به واسطه خواندن گزارشي در پاكت سر باز -البته با كمك ديكشنري- تا صبح خوابشان نبرد و چه جان‌هاي فراواني كه از آن لكه‌هاي نوراني گزارش‌شده و از احتمال سكته و ام‌اس و... بي‌قرار شدند. بله ايشان چشم ديدن مرا ندارند. چون اگر همه مردم آنچه را گفته شد بدانند، حنايشان ديگر همان رنگي را كه الان دارد نخواهد داشت. به‌علاوه بر اساس تشخيص من فقط از بخش كوچكي از مغز يا گردن يا كمر ام‌آر‌آي انجام خواهد شد، تازه آن هم اگر لازم باشد! من هم چشم ديدن ايشان را ندارم چرا كه در اذهان عموم بي‌آنكه لياقتش باشد، دارد اداي من را درمي‌آورد. در بسياري مواقع وقتي كسي از در وارد مي‌شود قبل از آنكه اين نسخه‌نويس حقير را روي آن صندلي نيمه‌شكسته ببيند و با او گفت‌وگو كند، بسته بزرگي از جناب ايشان را روي ميز مي‌گذارد كه بارها و بارها از قسمت‌هاي مختلف سيستم اعصاب انجام شده و وقتي مي‌پرسم «در خدمتم بفرماييد»، با دست اشاره مي‌كند كه «همه را آوردم بفرماييد ديگه». بسياري از مواقع هم بيماري در زابل يا بندر انزلي است و معلوم است كه يك بيماري پيچيده مغزي -از همان‌ها كه همه وجودت را مي‌طلبد- دارد. خودش نيامده، اما دلسوز ايشان چند تا از جناب مستطاب ام‌آرآي را آورده روي ميز گذاشته و به اصرار، خواهان نظر شماست. به ام‌آرآي نگاه مي‌كنيد. مثل اكثر بيماري‌هاي مغز با ام‌آرآي بقيه مردم فرقي نمي‌كند يا تغييراتي غيراختصاصي نشان مي‌دهد. راستي اگر شما چنين رقيب پرمدعا و كم‌مايه‌اي داشته باشيد، چشم ديدنش را داريد؟ رقيب پرمدعايي كه شما را فقط در حد خواننده گزارشش تقليل داده است؛ مثل هوو، جاري يا چه مي‌دانم باجناقي كه همه فك و فاميل و در و همسايه قبول كرده‌اند شما فقط راننده‌اش هستيد و هيچ كار ديگري در اين دنيا نداريد! والله.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.