|

چقاشی‌های کاوه یاری در کیش

دمیدن جان آدمی در فلز...

شرق: سیزدهم آبان نمایشگاه چقاشی‌های کاوه با عنوان «رقص چکش روی فلز»، در گالری میکای کیش افتتاح می‌شود. چقاشی هنری‌ است که هنرمند با استفاده از یک چکش ساده، به‌ فلز بی‌جان زندگی می‌بخشد و آن را به‌ یک کار هنری رازآمیز و روح‌افزا تبدیل می‌کند. او لایه‌های فلز را همسان مادری که با عشق از فرزندش نگهداری می‌کند، شکل می‌دهد، هستی بی‌جنبش آن را به قالب درمی‌آورد و تندیسی شگفت و زنده می‌آفریند. نگاهی نزدیک به این تناسخ دلربا، دوستداران هنر و بینندگان رهگذر را به حس عمیقی از زیبایی هدایت می‌کند... . به قول جهانبخش نورایی، اين كار مثل دمیدن جان آدمی در فلز است: «مشاهده این آفرینه‌ها، هربار این حس خوشایند را در انسان به‌ وجود می‌آورد که در عصر مدرن آهن و فولاد که وجود قهارش را در روح و روان و اخلاق ما تزریق کرده، هنوز هم هنرمندانی هستند که می‌کوشند متقابلا روح و روان انسان را در فلز بدمند». بازیگر هنرمند، رضا كيانيان هم نوشته: «نقش‌برجسته‌های كاوه، آدمی را با خود به اساطير می‌برد». کاوه درباره هنر چقاشی می‌گوید: «تحصیلات من در رشته فلزکاری است. سال‌ها پیش زمانی که کودک بودم، از همان کلاس‌های اول و دوم مدرسه، پدرم در بازار اراک یک کارگاه حلبی‌سازی داشت. برای مدارس بخاری‌های نفتی تولید می‌کرد، همراه با سطل و آفتابه و وسایل مختلف فلزی. تابستان‌ها که مدرسه‌ها تعطیل می‌شدند، من و برادرم را همراه خودش به‌ کارگاهش می‌برد. اتفاقا عموی مرحومم هم کارش فلزکاری، جوش‌کاری و آهنگری بود. یک کارگاه آهنگری هم دقیقا روبه‌روی مغازه پدرم واقع شده بود. توی بازار به ‌فاصله خیلی کمی، راسته مسگرها هم بود؛ یعنی از آن راسته گوشَت پر می‌شد از صدای پتک و چکش. متأسفانه این‌روزها تمامی آن کارگاه‌های کوچک جمع شده و تبدیل به ‌مغازه‌هایی شده برای فروش انواع پلاستیک و بنجل‌های چینی. حسابش را بکنید، از دوران کودکی تا امروز که این کارها به نمایشگاه آمده، مهم‌ترین موسیقی زندگی من صدای خوردن چکش روی فلز بوده است. کاوه درباره ساخت چقاشی‌هایش می‌گوید: «از همان زمان کودکی، عادت داشتم عصرها قبل از تعطیل‌شدن کارگاه آهنگریِ روبه‌روی مغازه پدرم، در لابه‌لای آهن‌خورده‌های باطله دنبال تکه‌هایی از آهن بگردم که با تخیل من دارای شکلی از یک موجود زنده بود یا می‌شد با چکش‌کاری، سروشکلی به آن داد. اینها را با ضایعات مغازه پدرم ترکیب می‌کردم و یک چیزی از آن درست می‌کردم. خلاصه که اسباب‌بازی‌های دوران کودکی و نوجوانی من شده بود این آهن‌پاره‌ها. چندسال بعد پدرم حرفه‌اش را تغییر داد، وسایل کارگاهش را جمع کرد، بخشی را فروخت، بخشی ‌از چکش‌ها و قیچی‌های آهن‌بری‌اش هم سر از خانه درآوردند و شدند اسباب‌بازی‌های من و مایه جنگ و دعوا در خانه! همسایه‌ها از سروصدا عصبانی می‌شدند و اعتراض می‌کردند و کتک‌های مفصلی نوش‌جان می‌کردم! البته من بیدی نبودم که از این بادها بلرزم و جا بزنم! شاید به‌خاطر اینکه غیر از چکش و سندان به ‌اسباب‌بازی دیگری علاقه نداشتم، و غیر از تکه فلز چیز دیگری در دست نبود! علاقه‌مندان به هنرهای مدرن و رازآلود، دیداری خواهند داشت از چقاشی‌های هنرمند معاصر، کاوه یاری، در نگارخانه میکا. عنوان نمایشگاه هست «رقص چکش روی فلز». ممکن است بپرسید چقاشی چیست؟ به ‌قول فرهاد توحیدی، نویسنده فیلم‌نامه، «این نگاه نو، لطيف و عميق برگرفته از اسطوره‌هاست. اصلا فكرش را هم نمی‌كردم تا اين حد غافلگير و شگفت‌زده شوم. يكی از مزخرف‌ترين عوارض آدم‌بزرگ‌ها ازدست‌دادن حس شگفتی و تمجيد است. كاوه‌جان ممنون كه من را پرتاب كردی به عوالم كودكی». ابداع عنوان چقاشی اولين غافلگيری و كارهای کاوه غیرمنتظره است؛ هنری‌ که با استفاده از یک چکش ساده، به‌ فلز بی‌جان زندگی می‌بخشد و آن را به‌ یک کار هنری رازآمیز و روح‌افزا تبدیل می‌کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.