بيخانمانها در آمريکا بيشتر شدهاند
منيژه محامدي*- کارگردان و استاد دانشگاه
اين روزها در ايالات کاليفرنياي شمالي، شهر سانفرانسيسکو و نواحي اقيانوس آرام شاهد حضور بيخانمانهايي هستيم که تعدادشان از دو، سه سال پيش بيشتر شده و اين افراد بيشتر در چادرهايشان کنار اقيانوس که خوشآبوهواست زندگي ميکنند.
با آنکه در سطح شهر گرمخانههايي هست که ميتوانند در آنجا ساکن شوند و از غذاي رايگان برخوردار شوند و همانجا بخوابند و دوش بگيرند اما انگار تمايلي ندارند. يا اينکه عادت کردهاند در خيابانها يله باشند و براي خودشان هر جايي دوست دارند بروند و برايشان هم فرق نميکند که هوا گرم يا سرد باشد؛ آنها در خيابانها و پارکها و کنار دريا ميگردند. شايد هم تعداد بيخانمانها بيشتر از گنجايش گرمخانهها شده باشد و اينچنين آواره خيابانها و پارکها شده باشند. در سانفرانسيسکو با حداقل هزارو 500 دلار ميشود يک اتاق اجاره کرد و اين يعني اگر نتواني محلي را براي زندگيات اجاره کني يا قدرت پرداختن قسطهاي خانه خريداريشدهات را نداشته باشي، بانک خيلي زود خانهات را مصادره ميکند و به همين راحتي بيخانمان ميشوي. چنديپيش يک خانم ايراني که از دوستان هم بود، چون به بازنشستگي رسيده و بيمار هم شده بود، دچار همين مشكل شده بود اما حمايت دوستان جلوي اين فاجعه را گرفت. پديده خيابانخوابي تاريخچهاي طولاني دارد. اگر به دنبال فلسفهاي برايش باشيم ناچاري دليل شاخصي براي آن به نظر ميرسد. اگر شما به دانشگاه برکلي برويد، در آنجا از دهه 70 آدمهايي هستند که در پارک کنار اين دانشگاه زندگي ميکنند و هميشه هم همين جا بودهاند اما نقاط ديگر شهر و کنار اقيانوس در اين سالها بيخانمانهاي تازهاي را جذب خود کرده است. اکثر اين بيخانمانها يا بيمارند و از دردهايي در عذاباند، يا اغلب مواد مخدر مصرف ميکنند و آدمهايي با بدنهاي دربوداغان همگي نيازمند توجه و حمايتاند اما خودشان هم چندان به دنبال جذب اين کمکها نيستند. دولت ماهانه به اينها 800 دلار هزينه زندگي ميدهد و در خيابانها محلهايي هست که در آنجا بنيادهاي نيکوکاري صبحانه، ناهار و شام برايشان پخش ميکند. بيخانمانها آدمهاي بيخطرياند که کاري به ديگر شهروندان ندارند و بيشتر هم در لاک خود فرو شدهاند. اما از آنجا که نيازمند حمايت هستند، شهرداريها و بنيادهاي نيکوکاري در حد لازم امکاناتي را در اختيار اينها قرار ميدهند که از بيغذايي و عدم درمان در مواقع بيماري دچار عذاب نباشند. در تهران بهويژه در اطراف تئاترشهر من خيلي کم آدم آواره ديدهام. نه اينکه نباشد اما در مسير من نبودهاند و البته شنيدهام که بسياري از اينها در نقاط پايين شهر پراکندهاند و بهخصوص حالا که هوا دارد سردتر ميشود، نيازمند جاي گرمي هستند که در اين شبها هلاک نشوند و البته هرچند وقت يك بار شنيده ميشود كه تعدادي از آنها از سرما كشته ميشوند. بنيادهاي نيکوکاري و شهرداري ميتوانند در ساخت گرمخانهها و مديريت آنها بکوشند تا علاوه بر تأمين غذا و لباس گرم، اين افراد آسيبديده امكاناتي براي خواب و دوش و غذاي گرم و درمان داشته باشند. به نظرم هر قدر هم اين افراد زياد باشند بايد تحت حمايت دولت و شهرداري قرار بگيرند. *منيژه محامدي کارگردان، مترجم و استاد دانشگاه در تهران و سانفرانسيسکو به کار و زندگي مشغول است و نزديک به چند دهه است در اين دو کشور رفتوآمد داشته است. او در اين يادداشت به آخرين سفر خود در تابستان 2019 اشاره ميكند كه خبر از ازدياد بيخانمانها در ايالت كاليفرنيا ميدهد. همچنين او به مركز تهران اشاره ميكند كه نسبت به جنوب تهران بيخانمانهاي بسيار كمتري دارد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.