آینه
دنیای اقتصاد حال ناخوش 7 شاخص مسکن وضعیت ناخوش هفت شاخص کلیدی بازار مسکن با هدف آسیبشناسی سیاستها تصویر شد. حسین عبدهتبریزی با ارائه نتایج یک مطالعه درباره اوضاع بازار ملک در جمع گروهی از کارشناسان و جمعی از سیاستگذاران اعلام کرد: بازار مسکن ایران در مقایسه با ۹۴ کشور به لحاظ دو شاخص «استطاعت خرید خانه» و «طول انتظار برای صاحبخانهشدن»، به ترتیب در جایگاه ۶۷ و ۹۰ قرار دارد. این بازار همچنین به لحاظ هزینه مسکن خانوار، جمعیت اجارهنشین و کارکرد بازار زمین، با شرایط مطلوب فاصله زیادی دارد. هرچند آمارها از بازار ملک -تعداد واحدها و مقایسه آن با تعداد خانوار- ظاهر مناسب را نمایش میدهد، اما عملکرد متغیرها نامناسب است. یافتهها درباره راههای خروج اضطراری بازار مسکن از شرایط فعلی، مجموعهای از سیاستهای صحیح همچون «گسترش دسترسی به تأمین مالی خرید مسکن در استطاعت» و «بهرسمیتشناختن سکونتگاههای غیررسمی» را معرفی میکند. در این مسیر لازم است سیاستگذار و متولی بخش مسکن در دولت، زاویه دید خود را از جهت سنتی و در عین حال غلط تغییر دهد و به جای آنکه در نقش بخش خصوصی سرگرم خانهسازی شود، شرایط ورود بخشخصوصی به این بازار را تسهیل کند. در این نشست، شرط تنظیم بازار مسکن، اصلاح سیاستهای پولی و مالی عنوان شد.
جوان چههاست در سر این قطره محالاندیش! غلامرضا صادقیان: پس از انتشار نوشتهای در نقد انتشار عکس دو خواننده کشور در فضای یک مکان تجاری به عنوان حامی مالی آلبوم مشترک آنان، همین دو خواننده در دو متن جداگانه و نیز برخی دیگر از جمله روزنامه سازندگی و مسعود بهنود در صفحه «هفته فرهنگ و هنر» بیبیسی فارسی و نیز برخی افراد «پراکنده» دیگر به آن متن واکنش نشان دادند که البته، چون هیچ یک از این واکنشها به اصل موضوع نبود و آشفتگیهای خودش را داشت، لازم است توضیحاتی داده شود. اول به بهنود اشاره میکنم که نمودش کمتر از دیگران بود. بهنود در گزارش این هفته خود از فرهنگ و هنر ایران بدون آنکه در متن گزارش به موضوع آلبوم و نقدی که بر آن شده بود، اشارهای بکند، صرفا در مقدمه گزارش و فقط در یک جمله با تحریفی که شاید نشانه سخافت و فراموشی است، نوشته است: «با اعلام آگهی کنسرت سلاطین آواز، اصولگرایان، خرابیهای جنوب شهر را محل مناسب برای کنسرت اعلام داشتند!». این نهایت تحریف و دروغپردازی است و البته از او و بیبیسی جز این هم انتظار نیست. بهنود نمیداند که جنوب شهر تهران دیگر مثل گذشتهها و مثل زمان شاه که او همچنان تشنهلب آن ایام است، خرابه نیست. از نظر او جنوبشهریها فقط باید کار کنند و مالیات بدهند تا شمالشهریها کار نکنند و ثروت بیندوزند و مالیات ندهند و کنسرت برگزار کنند. جنوبشهریها باید دنبالکننده اینستاگرام شمالشهریها باشند و بلیت کنسرت شمالشهریها را در بازار آزاد خریداری کنند. از نظر بهنود جنوب شهر خرابه است و جنوبشهریها فقط باید انقلاب کنند!
ایران از چرنوبیل تا خانه پدری؛ کتمان واقعیت! طیبه سیاوشیشاهعنایتی: کسانی که از توقیف فیلمها دفاع میکنند، باعث برانگیختن استقبال عمومی از فیلمهای توقیفی در سالهای اخیر شدهاند. نبود قانون شفاف و صریح در حوزه کپیرایت و حق مؤلف و وجود سایتها و فضاهای مجازی در حوزه فیلم و سریال، باعث شده تا روند توقیف فیلمها در خارج از ایران با داخل ایران کاملا متفاوت باشد. چون در ایران، با توقیف یک فیلم، دهها راه فرار به وجود میآید تا به توزیع غیرقانونی آن فیلم، تسریع ببخشد و در نتیجه توقیف فیلم با شکست مواجه خواهد شد. همانطور که توقیف باعث دیدهنشدن فیلمهای «مرگ یزدگرد»، «باشو، غریبه کوچک»، «حاجی واشنگتن»، «آفساید» و سنتوری و... نشد. این اتفاق، در مورد «خانه پدری» نیز رخ خواهد داد، اگر نگذاریم روایتهای مختلف از خشونت علیه زنان در عرصه سینما، دیده و شنیده شود. بنابراین مخالفان که با سوءاستفاده از وابستگی به برخی از کانونهای قدرت، از سازمانهای دولتی و قضایی درخواست داشتند تا اکران عمومی این فیلم با توقف روبهرو شود، هدفی جز ایجاد یأس اجتماعی ندارند. همچنین با بررسی ادعاهای مخالفان نمایش عمومی فیلم، متوجه خواهیم شد که ادعای «سیاهنمایی» و «وجود صحنههای خشن»، چیزی فراتر از یک «دستاویز» برای توقیف فیلم نیست. چراکه مخالفان اکران این فیلم، از جرگه موافقان نمایش اعدام در ملأ عام بوده و تا همین چند سال پیش که حتی در پارک خانه هنرمندان، نمایش اعدام برپا میشد، هرگز نقدی از آنان درخصوص ترویج خشونت نشنیدیم! ثانیا «سیاهنمایی»، کلیدواژهای نیست که بتوان جنایتها و خشونتهای مندرج در فیلم را با آن کتمان و انکار کرد. چراکه ما، حتی امروز نیز با این خشونتها طرف هستیم و حتی کارگردان این فیلم در مصاحبهای میگوید ایده فیلمنامه را از قتل دختری در اهواز توسط پدر، برادر و عموهایش در دهه 50 شمسی گرفته است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.