مریم هاشمی قهرمان ایران در رقابتهای جهانی در گفتوگو با «شرق»:
برگشتم؛ چون محیط ووشو سالم بود
اگرچه خیلیها کیمیا علیزاده را بهواسطه مدالآوری او در بازیهای المپیک پرافتخارترین بانوی ورزش ایران قلمداد میکنند، اما نباید فراموش کرد که قهرمانیهای ارزشمند زنان ووشوکار هم کم از مدال المپیک نیست. زنانی که تا به امروز بیشترین سهم از افتخارات جهانی و آسیایی این عرصه را به نام خود زدهاند. آنها بودند که برای نخستینبار ورزش بانوان کشور را صاحب مدال جهانی کردند و حالا به جایی رسیدهاند که در دنیا هم رکورددار شدهاند. مریم هاشمی و شهربانو منصوریان دو ستارهای هستند که با کسب پنجمین مدال طلای جهان به رکوردی جاودانه دست یافتهاند. سانداکاران ایرانی این شاهکار بزرگ را بهتازگی، در جریان رقابتهای قهرمانی جهان شانگهای چین رقم زدند. سرزمینی که از آن بهعنوان مهد ووشوی دنیا و قدرت بلامنازع این رشته اسم برده میشود.
خانم هاشمی شما از تیم ملی ووشو خداحافظی کرده بودید. چه شد که بعد از یکسالونیم دوباره برگشتید و تصمیم به مبارزه گرفتید؟ من بعد از مسابقات جهانی 2017 روسیه تصمیم گرفتم از تیم ملی کنار بروم. دلیلش هم مصدومیت سنگین آشیل پایم بود. این آسیبدیدگی باعث شده بود از نظر روانی هم فشار بدی را متحمل شوم. اصلا انگار از ووشو سیر شده بودم. برای همین خداحافظی کردم؛ اما مدتی که گذشت دیدم دوری و دلتنگی از فضای تیم ملی خیلی دارد اذیتم میکند، بهطوری که حال قبلیام را فراموش کرده بودم. چون شرایط سنیام طوری بود که میتوانستم هنوز مبارزه کنم و حرف برای گفتن داشته باشم، پیش رئیس فدراسیون رفتم و از او اجازه گرفتم تا دوباره به تیم ملی برگردم. البته این را باید بگویم که اگر سیستم مدیریتی فدراسیون ووشو سالم نبود، هرگز برنمیگشتم. در ورزش ووشو محیط پاک است و شخصیتهای خوبی وجود دارند. خوشبختانه برگشتم و نتیجهاش هم مدال طلا شد. البته بازگشت شما قدری هم حاشیه داشت! بهویژه انتخابیتان با سهیلا منصوریان. بله، اما به نظر من هیچ موفقیتی بدون حاشیه به دست نمیآید. من بعد از اینکه برگشتم، در انتخابیهای زیادی شرکت کردم. صدیقه دریایی، تارا پورحسن و سهیلا منصوریان همه نفراتی بودند که من با آنها در رقابتهای انتخابی مبارزه کردم و توانستم شکستشان بدهم. همه اینها قهرمان جهان و آسیا بودند. در واقع من پنجمین مدال طلایم را از درون همین انتخابیها و در ایران به دست آوردم. درباره انتخابی آخر هم که با خانم سهیلا منصوریان مسابقه دادم باید بگویم که هیچ اختلافی بین ما دو نفر وجود ندارد. ما فقط در زمین مبارزه با هم رقیبیم و در بیرون از میدان مثل خواهریم. حاشیهها قدری موضوع انتخابی ما دو نفر را بزرگ کرد، وگرنه اتفاق خاصی نیفتاد. شناختی از ووشوکارانی که در شانگهای با آنها مبارزه کردید داشتید؟ نه، شناختی نداشتم. من بعد از اینکه برگشتم، وزنم را تغییر دادم و به 75 کیلو آمدم. وزنم پایینتر بود. برای همین شناختی از نفرات وزن 75 کیلوگرم نداشتم. مصر، روسیه، الجزایر و هند نفراتی داشتند که من با آنها در شانگهای مبارزه کردم. الان که به این رکورد جاودانه رسیدهاید به فکر خداحافظی نیستید؟ نه، اصلا. اینقدر از بابت این رکوردی که من و خانم منصوریان به آن رسیدهایم خوشحال هستم که به چیزی جز آیندهای بهتر فکر نمیکنم. حداقل تا یکی، دو سال آینده هستم و باز هم به مدال طلا فکر میکنم. اگر هم بخواهم روزی خداحافظی کنم، دیگر مثل دفعه قبل آن را رسما اعلام نمیکنم و در سکوت میروم، چون رسانهایشدن آن باعث دلتنگیام میشود و دوباره یاد همان روزها میافتم. شما در این سالها همیشه جزء نفرات اول ووشوی ایران و جهان بودهاید، پیشنهادی در زمینه لژیونرشدن نداشتید؟ چرا، چینیها به من هم پیشنهاد داده بودند که بروم برای آنها مبارزه کنم، اما من چون آدمی هستم که بهشدت به خانوادهام وابسته هستم، نمیتوانم دوری از پدر و مادرم را تحمل کنم. و حرف آخرتان... . ووشوی ایران در بخش ساندا، برای دومین سال پیاپی است که قهرمان دنیا میشود. تا پیش از این هم همیشه تیم دوم دنیا بودهایم. ما با داشتن یک تیم مدیریتی خوب در این فدراسیون به این نتایج درخشان رسیدهایم. قصد بیاحترامی به هیچکدام از رشتهها را ندارم، اما نتایج دیگر نشان میدهد که فرق یک رشته رو به صعود و یک رشته رو به نزول کجاست. امیدوارم که ارزش کار معلوم شده باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.