|

از دورها خبر آمد، از دیرها...

رؤیا افشار. بازیگر

خورشید ریشه کرده در زمین، اصلا خود خورشید آمد روی زمین، توبره‌ای خاک را گود کرد؛ دنباله‌اش را فرو کرد در دل خاک و بعد با بال‌های بزرگ، خیلی بزرگ... نه تو هیچ نمی‌فهمی؛ خیلی بزرگ یعنی چقدر بزرگ، اما من به چشم دیدم، چشم‌هام که مثل حالا باباغوری و لوچ از مروارید نبود، چشم‌هام رنگ خورشید بود، رنگ خورشید شد، همان موقع که آمد روي زمین تا ریشه به دل خاک بدهد، ریشه داد و بعد با بال‌های بزرگش که قد همه چپ و راست‌ها و قد همه شمال و جنوب‌ها بود، با صدایی که اگر گوشت پر از باد نشده بود، حتما کر می‌شدی، خودش را کشید بالا و رفت در آنجا که حالا به آن می‌گويند آسمان... آسمان کجا بود اگر خورشید خودش را نمی‌کشید بالا... همه چیز از همان توبره خاکی شروع شد که خورشید دنباله‌اش را در آن گذاشت و رفت... . زمین، آسمان، بعد هم آن توبره خاک مانده شد کوه و تپه و در گودال‌ها که حالا زیاد شده‌اند، آن موقع یك گودال بود خیلی بزرگ... بعد هی خاک و سنگ نشست میانش و تقسیم شد... مثل نان داغ که می‌اندازی وسط سفره بچه‌ها و مادر تند تند چند‌تکه‌اش می‌کند تا شکم همه یك اندازه سیر شود... . در همان یك گودال خیلی بزرگ از رشته خورشید قطره قطره آب جمع شد و شد یك دریای خیلی بزرگ... بعدها چند تکه شد، اولش یکی بود... .

حالا تو هر چه به آن بند ریشه که در دل خاک است نزدیک‌تر باشی، زردتر و گرم‌تر و خونت داغ‌تر است... آن آب هم که حالا شده چند تکه هی به خوردت می‌رود و سبزتر می‌شوی... آن توبره خاک که قرمز بود و آسمان که آبی شد و چشم‌های من که زرد بود... تو حالا می‌گويی از سر این سه رنگ است که این‌همه رنگ دور و برم می‌بینم. شاید تو راست می‌گويی... اما همان موقع چیزی دیدم که حالا به آن می‌گويند مرغ.... به مرغ با هزار هزار بال و یال و یك تاج روي سرش... خودش گفت در گوشم که قبل از آنکه آن مرغ در آن آواز بخواند، فقط صدای باد بود... در گوشم آوازی خواند که با صدای باد قاتی شد.... این‌طور شد که این دور و اطراف، باد شد موسیقی، شد دعا... می‌توانی لب بگذاری در مسیر صدايش و برای هر جا خواستی یکی دو کلمه از گفته‌هاي آن مرغ را پچ‌پچ کنی و آن‌وقت باد خودش می‌داند پچ‌پچه‌هات را کجا ببرد... اصلا باد بود که این همه کلمه را راست و ریس کرد که حالا ما بتوانیم با آنها دلی از عزا در بیاوریم و رشته زنجیر کنیم و این‌همه قصه تاج کنیم و بگذاریم روي سرمان... این‌همه تاج که بگويی نگويی به تاج همان مرغ می‌ماند... اما مرغ چه گفت در گوشم؟ آن‌موقع هیچ نفهمیدم... فهمیدم، اما معنی... چه می‌دانستم یعنی چه... آوازهایی خواند که اگر در گوش هر کس بخوانی، همین حالا هم اگر در گوش هر کس بخوانی مست می‌شود و شیدا... عاشق می‌شود و مجنون... لیلا می‌شود و دلبری مي‌كند و هوش از سر می‌برد و اگر باد نباشد که هوش برده را برگرداند، می‌شود دیوان از گنجوی و حال دلت را همیشه عاشق می‌کند.... به من گفت تنت سرای امید است و دلت دشت پاک و سرت پر از نامه‌های پهلوانی و دستانت برکت و پاهايت ستون امید و زبانت گنجی که حالا شماها به آن می‌گويید گنج‌نامه پهلوانان... . بعد هم هی تخم طلا گذاشت در دامنم و بال زد تا پیش خود خورشید که در آسمان بود و دنباله‌اش را کاشته بود وسط شکم من... که حالا تو به آن می‌گويی ایران و آن‌موقع تخم طلاها فکر می‌کردند مادرشان است. فکر می‌کردند مادرشان هستم... فکر می‌کردم مادرم است... فکر می‌کنی... فکر می‌کنی... از اولش هم داستان عاشقی خاک و خورشید بود و باد و آب... حالا تو به آن می‌گويی سرزمین... می‌گويی مادر... می‌گويی وطن... از اولش داستان عاشقی بود این تخم طلا که حالا به آن می‌گويی ایران.... حکایت عاشقی چرا برنمی‌دارد... عشق است دیگر... ایران جان نپرس چرا... عشق سؤال و جواب نمی‌کند، مثل خورشید ریشه می‌کند وسط سینه‌ات، با هر نفس که بالا می‌کشی و هر دم که آواز می‌کنی، صدايت می‌کند... اصلا گوش کن به باد... آن روزها که نمی‌دانستی این باد آوازه‌خوان است، منتها با صدايش که پر از اسم آن مرغ است که خورشیدسوار بود، انگاری لالایی... انگاری دامنی که در سر به دنیا می‌آوری، یا درختی که پايش سر به زمین می‌گذاری، از اول هم حکایت عاشقی بود، از دورها همین بود... از دیرها همین بود... مابقی همه قصه است... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.