|

متولي بايد حرمت نگه دارد

احمد طالبي‌نژاد

جناب آقاي علي نصيريان! هنرمند پيش‌کسوت سينما، تئاتر و تلويزيون، بزرگ آقاي عرصه بازيگري، حرف‌هاي شما درباره ناصر تقوايي، سينماگر نخبه ايران را در فضاي مجازي ديدم و به‌شدت حيرت‌زده شدم؛ چون نه من، بلکه ميليون‌ها ايراني همواره شما را به متانت، وقار و محترم‌بودن و خاله‌زنک‌نبودن مي‌شناسند. متأسفانه آنچه درباره تقوايي گفته‌ايد، مصداق روشن خاله‌زنکي است. شما گفته‌‌ايد تحت هيچ شرايطي ديگر با ناصر تقوايي کار نخواهيد کرد.

نيازي به شرط و شروط نيست، چون ديگر تقوايي توش و توان کارکردن ندارد؛ مگر اينکه معجزه‌اي رخ دهد. اين سينماگر يکه، در چند دهه اخير چنان در مضيقه قرار گرفته است که چيزي از او نمانده تا بتواند برگردد پشت دوربين. بهترين سال‌هاي عمرش يا به خانه‌نشيني گذشت يا صرف امر بي‌حاصل تدريس شد. بله کمي با شما و ديگران که مشکلات تقوايي را ناشي از مسائل شخصي مي‌دانند موافقم. اما اين مشکلات وقتي که همه در‌ها به روي آدمي بسته بماند، دوچندان خواهد شد. مصائب ناخدا خورشيد تمام نشده، مشکلات اي‌ايران پيش آمد. رومي و زنگي و بعد‌ها چاي تلخ را به بهانه‌هاي واهي از جمله کمال‌گرايي تقوايي خواباندند. مگر شانه‌هاي نحيف تقوايي چقدر توان دارد؟ آقاي نصيريان! در سال‌هاي گذشته لابد دوران بي‌کاري را تجربه کرده‌ايد و مي‌دانيد چه دشوار است دست خالي و آبروداري. مشکل اصلي تقوايي اما کمال‌گرايي اوست. شما يک تحربه با او داشته‌ايد. فيلم ماندگار ناخدا خورشيد که بايد بگويم هنوز هم بهترين نقش شما در سينماي چهار دهه اخير است. اگر تقوايي هم مثل برخي ديگر آسان مي‌گرفت تا بگذرد، ناخدا خورشيد به يکي از کمال‌يافته‌ترين آثار سينماي ايران بدل نمي‌شد. يادتان باشد که او با چنين نگرشي يک سريال جاودانه ساخته به نام دايي‌جان ناپلئون که تا چيزي به نام سينما در اين سرزمين حيات دارد، نام آن بر تارکش خواهد درخشيد. اثري در حد آثار چاپلين که تا چيزي به نام سينما در جهان هستي وجود دارد، خواهند ماند. اگر تقوايي ناتوان و اذيت‌‌کن بود، چنان که شما گفته‌ايد، چگونه است که در دايي‌جان ناپلئون مديريت يک قطار بازيگر برجسته را برعهده داشته و آنها هر کدام آن نقش‌ها را بهترين تجربه زندگي هنري‌شان مي‌دانند؟ مي‌دانيد که چند سال پيش گروهي به سراغ خانه دايي‌جان در خيابان لاله‌زار رفتند تا بخرند و به مجتمع تجاري تبديلش کنند؟ اما هنرمندان و حتي خود اهالي خيابان اجازه ندادند و عاقبت هم شهرداري آن را از صاحبانش -خانواده اتحاديه- خريد و در حال بازسازي براي تبديل‌شدن به يک مجتمع فرهنگي و هنري است. در کجاي تاريخ سينماي ايران شنيده و خوانده‌ايد که لوکيشن يک اثر سينمايي به چنان منزلتي برسد؟ اگر تقوايي هم اين سريال را به سرعت برق و باد مي‌ساخت، نتيجه‌اش مي‌شد شبيه انبوه سريال‌ها و فيلم‌هاي بي‌حاصلي که متأسفانه جناب‌عالي هم چندتايي از اينها را مرتکب شده‌ايد. به هر حال خيالتان راحت، تقوايي ديگر فيلم نخواهد ساخت، نمي‌تواند بسازد. اما او با نساختن چنان اعتباري کسب کرده که حسادت برخي هم‌قطارانش را هم برانگيخته است. شهادت مي‌دهم که سينماي ايران متأسفانه تقوايي را از دست داده است. مديران سينمايي، برخي از نزديکانش و البته خودش دست به دست هم دادند و او را ايزوله و ناتوان کردند. شما ديگر حرمت نگه داريد و توهين نکنيد! اين دور از جوانمردي است. بنده اگر جاي شما بودم، يا به ديدارش مي‌رفتم يا در رسانه‌ها چيزي مي‌نوشتم از بابت پوزش‌خواهي.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.