|

مجتبی ولی‌پور، ستاره تیم ملی شیرجه ایران در آسیا:

از زندگی‌ام زده‌ام تا سهمیه المپیک بگیرم

رقابت‌های شیرجه قهرمانی 2019 آسیا در حالی به تازگی با میزبانی هند برگزار شد که تیم ملی ایران عملکرد قابل‌قبولی داشت و توانست صاحب پنج مدال نقره و دو برنز شود؛ مدال‌هایی که بخش عمده آنها به لطف حضور مجتبی ولی‌پور، بهترین شیرجه‌‌رو حال حاضر کشور (سه نقره و دو برنز) به دست آمد. نکته درخور توجه درخشش ولی‌پور در این رویداد معتبر اینجاست که او در غیاب شهنام نظرپور، هم‌تیمی قدیمی‌اش که در یک دهه اخیر زوج موفقی در تیم ملی شیرجه بودند، به این عناوین رسید. نایب‌قهرمان شیرجه آسیا دراین‌باره به «شرق» می‌گوید: «با توجه به اینکه هدف اصلی من حضور در رقابت‌های انتخابی المپیک 2020 و گرفتن سهمیه این بازی‌هاست، برنامه‌ای برای شرکت در رقابت‌های قهرمانی آسیا نداشتم، اما چون دیدم سطح مسابقات خوب است، تصمیمم عوض شد. با وجود اینکه مشغول انجام تمرینات بدن‌سازی بودم، فکرش را نمی‌کردم بتوانم این‌قدر خوب نتیجه بگیرم، اما خداراشکر همه‌چیز خوب پیش رفت. اگر شهنام نظرپور همراهم بود، حتما می‌توانستیم مدال طلا هم بگیریم. من در 10 سال گذشته مدام با شهنام در مسابقات بودم و با او می‌پریدم. الان یک‌سالی است که ایشان مربی شده‌اند و من هم با نفرات جوان و تازه‌کار در بخش تیمی مسابقه می‌دهم. البته باید بگویم ناداوری در این مسابقات هم خیلی مشهود بود؛ مثلا در ماده تخته سه متر نفر اول بودم. بعد که حرکت آخرم را زدم، ناگهان دیدم چهارم شدم! ناداوری‌ها آن‌قدر مشهود بود که نیازی به گفتن نبود. باز هم خداراشکر، چون هیچ‌کس هنوز چهار مدال ندارد». هدف اصلی ولی‌پور گرفتن سهمیه بازی‌های المپیک است؛ اتفاقی که تاکنون در شیرجه ایران رخ نداده و اگر به وقوع بپیوندد، تاریخی خواهد بود. او در مورد میزان آمادگی و شانسش برای کسب سهمیه المپیک 2020 توکیو توضیح می‌دهد: «حضور در المپیک واقعا کار سختی است. من چهار ماه است که تمریناتم را برای گرفتن سهمیه المپیک شروع کرده‌ام. الان شرایط به‌گونه‌ای شده که شیرجه‌روها فقط حرکات سنگین می‌زنند. من هم دارم این حرکاتم را فیکس می‌کنم. درکل بین 33 تا 34 نفر سهمیه المپیک را می‌گیرند که تا به الان 16 نفر این سهمیه را گرفته‌اند. مسابقاتی که من می‌خواهم برای آن آماده شوم، تیرماه سال آینده است. البته تا آن زمان باز هم مسابقه انتخابی المپیک داریم، اما سطح آن خیلی بالاست و فقط نفرات اول سهمیه را می‌گیرند. کار در این مسابقات برای من خیلی دشوار است. من هم دارم تمرین می‌کنم تا ببینم آنجا چه می‌شود. من از همه‌چیزم زده‌ام. از خوردوخوراک و خواب و زندگی‌ام زده‌ام تا فقط بتوانم سهمیه المپیک را بگیرم. واقعا زندگی را برای خودم حرام کرده‌ام. هیچ‌کس کارهایی را که من می‌کنم انجام نمی‌دهد. من 82 کیلوگرم بودم که با رژیم الان شده‌ام 73 کیلو. تمام اینها برای این است که واقعا بتوانم سهمیه المپیک را بگیرم». ولی‌پور هرچند معتقد است مسئولان فدراسیون شنا، شیرجه و واترپلو نگاه المپیکی به رشته تخصصی او دارند، اما می‌گوید مسئولان ورزش کشور باید بیشتر از اینها ورزش‌های آبی را مورد حمایت قرار دهند، چراکه در مقایسه با سایر کشورها، به‌خصوص رقبای آسیایی‌شان خیلی عقب هستند: «فدراسیون تا آنجا که بتواند ما را حمایت می‌کند. با آقای رضوانی، رئیس فدراسیون، صحبت کرده‌ام که اگر بشود در این فاصله 9 ماهه مرا به یکی از کشورهای خارجی بفرستند تا آنجا تمرین کنم. ضمن اینکه در یکی، دو مسابقه تدارکاتی در سطح جهانی هم شرکت کنم تا شرایط بهتری پیدا کنم. ما مسابقات آسیایی را دیده‌ایم و الان دیگر وقت آن رسیده که رقابت‌های جهانی را ببینیم. اینکه من بروم دو هفته در فلان کشور تمرین کنم به دردم نمی‌خورد. حداقل باید در یک بازه زمانی دوماهه به یکی از کمپ‌های خوب دنیا بروم و با بهترین‌های این رشته تمرین مشترک کنم تا بتوانم خودم را به بهترین‌های این رشته نزدیک کنم. ما اگر یک سهمیه المپیک بیاوریم به نفع شیرجه است و می‌تواند این رشته را متحول کند. شیرجه رشته‌ای است که دنگ‌وفنگش زیاد است. سخت‌افزار می‌خواهد. نوع مسابقه‌دادنش با سایر رشته‌ها فرق دارد؛ مثلا 65 نفر در رشته سه متر شرکت می‌کنند و برای اینکه تو بتوانی یک حرکت بزنی، باید 45 دقیقه صبر کنی. پس باید حمایت شویم. بااین‌حال من قید همه‌چیز را زده‌ام تا سهمیه را به دست بیاورم».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.