در جستوجوی نویسندهای ناپدید
شرق: یک روزنامهنگار ادبی متوسط به نام حامد ناصرپور که عمر حرفهایاش در مطبوعات به کارهای پیشپاافتاده گذشته است ناگهان با سوژهای جذاب مواجه میشود؛ سوژهای که میتواند بعد از مدتها پلکیدن در حاشیه مطبوعات او را به شهرتی چشمگیر برساند. ماجرا از این قرار است که حامد که راوی رمان هم خود اوست، یک روز پیش از رفتن به دفتر روزنامه حین پرسهزدن در خیابان انقلاب، میان بساطیهای پیادهرو چشمش به نسخهای افستی از رمانی از نویسندهای قدیمی به نام جهانگیر فاتحی میافتد و رمان را میخرد. جهانگیر فاتحی نویسندهای است سالها غایب و ناپیدا که معروف است به اینکه به کسی رو نشان نمیدهد و با هیچ خبرنگاری مصاحبه نمیکند و اصلا کسی خبر چندانی از سرنوشتش و اینکه دقیقا کجاست و چه میکند ندارد. راوی بعد از خریدن کتاب به خیابان جمهوری میرود و سری به کافه نادری میزند. آنجا مینشیند و همینطور که شروع میکند به خواندن رمان جهانگیر فاتحی، مردی به نام احمد امیدوار سرِ میزش میآید. امیدوار به راوی میگوید که جهانگیر فاتحی را از نزدیک میشناسد و اگر راوی بخواهد میتواند ترتیب انجام مصاحبهای با او را بدهد. راوی این فرصت بادآورده را میچسبد و این ماجرا به همراه وقایعی دیگر که به نحوی با آن گره میخورد، داستان «پرده آهنین»، تازهترین رمان علی شروقی، را رقم میزند. «پرده آهنین» سومین رمان و چهارمین اثر داستانی علی شروقی است که اخیرا در نشر ثالث منتشر شده است. جعل، قلب حقیقت، سردرگمشدن در تشخیص اصل از بدل و گمشدنها و تغییر چهره و هویتدادنها از خلال تحولات تاریخی و اجتماعی از جمله مضامین محوری رمان «پرده آهنین» است. در این رمان همچنین گریزهایی به گذشته هست و فضای ادبی و سیاسی دهههای 40 و 50 در این گریزها ترسیم میشود که البته در بعضی از این گریزها هم با روایتهایی از سوی آدمهای داستان مواجه میشویم که در صحتشان میتوان تردید کرد. در این رمان بسیاری از موقعیتها و آدمها آنچه به ظاهر مینمایند نیستند و همین غافلگیریهایی را پدید میآورد. این پنهانکاری آنجا که به روابط آدمهای قصه مربوط است البته همیشه هم کاملا آگاهانه و فکرشده و از سر تقلبکاری نیست و گاهی هم برآمده از قواعد و قراردادهایی است که به عادت بدل شدهاند و حادثهای چهبسا نامنتظر لازم است که این عادت را بشکند. راوی رمان در جستوجوی جهانگیر فاتحی است و جهانگیر فاتحی هربار به بهانهای به او رو نشان نمیدهد و همین رو نشانندادن، حالوهوایی معمایی به رمان میدهد. جستوجوی راوی اما او را دستخوش تحولات و کشف احساسات تازهای در درون خود میکند و شاید هم به بیان درستتر کشف احساساتی که در درون او بوده، اما او از وجودشان خبر نداشته است. «پرده آهنین» همچنین از خلال روایت داستان جستوجوی راوی برای دستیافتن به نویسندهای ناپدید، با رویکردی انتقادی و طنزآمیز تصویری از روزگاری که داستان رمان در آن اتفاق میافتد به دست میدهد. آنچه در ادامه میخوانید قسمتی است از این رمان: «از امیدوار پرسیدم: واقعا میشود دیدش؟ گفت: البته که میشود، بخواهی سهسوت میتوانم ترتیبش را برایت بدهم. گفتم: مصاحبه چی؟ مصاحبه هم میکند؟ دستهای تپلش را به نشانه تردید و استفهام برد بالا و محکم کوبید روی میز و گفت: مصاحبه را نمیدانم، شاید، اما مطمئن نیستم... گفتم: اگر بشود که عالی است. چشمکی زد و گفت: اگر جورش کنم آنوقت سختیِ کارِ خبرنگاری به من هم تعلق میگیرد؟ پشتبندش قاهقاه خندید و گفت: شوخی میکنم. گفتم: شما جورش کن، سختی کارت را خودم میدهم. گفت: باید ببینم، خودم هم راستش بدم نمیآید وادارش کنم مصاحبه کند، حیف است آدمی با اینهمه نبوغ مصاحبه نکند و نگذارد نسل الان از تجربیاتش استفاده کنند. گفتم: بله واقعا. گفت: تو چهقدر از روزنامه میگیری بابتش؟ هرچه تو گرفتی یکسومش مال من، خوب است؟ گفتم: قبول. کف دستش را گرفت جلوم و گفت: بزن قدش. زدم. گفت: پیشپرداخت نمیدهی؟ و باز قاهقاه خندید. گفتم: آمدیم و گفت نه؟ گفت: صد تومان اگر داری به من قرض بده، اگر قبول نکرد که پس میدهم، کرد هم که همین باشد پیشپرداخت برای شروع کار؟ دندانگردیاش زد توی ذوقم، اما دیدم میارزد بابت مصاحبه با جهانگیر فاتحی که تا همین چندثانیه پیش هیچکس از جایش و از مرده یا زندهبودنش هم درستوحسابی خبر نداشت، آدم مبلغی هم بسلفد. گفتم: پول نقد صدتومان همراهم نیست، باید از عابربانک بگیرم. با چهرهای سرشار از استغنای طبع گفت: هیچ عجلهای نیست. پا شدم بروم پول قهوه را حساب کنم، گفت: بگذار حساب کنم. گفتم: حساب میکنم. گفت: قربان دستت. که یعنی پول قهوهاش هم رفت تو پاچهام».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.