|

نگاهي به فعاليت‌هاي هنري

فرانک آرتا

کدام تحول؟ با چه ابعادي؟‌
به‌تازگي با نزديک‌شدن به زمان برگزاري «جشنواره جهاني رشد» شاهد ارسال انواع خبر از سوي روابط‌عمومي محترم اين جشنواره هستيم. جشنواره رشد سال‌هاست که برگزار مي‌شود و در سال جاری هم قرار است چهل‌و‌نهمين دوره خود را برگزار کند؛ اما جالب است که تاکنون خروجي دقيق و مؤثر آن چندان مشخص نيست! شگفت‌انگيز اين است که جشنواره‌اي با اين‌همه قدمت، عنوان «بين‌المللي» را يدک مي‌کشد و تازه نشان «رشد» بر تارک خود دارد؛ اما از هيچ‌کدام از عناوينش طرفي نبسته است! مگر مي‌شود جشنواره‌‌اي ميوه‌اي ندهد و بعد برگزارکنندگان آن با کلي تحسين و ذکر خاطره به استقبالش بروند؟ مثلا در شهريور سال جاری نخستين نشست هم‌انديشي «در آستانه 50‌سالگي» جشنواره بين‌المللي فيلم رشد در موزه سينماي ايران برپا شد و طبق گزارش رسمي سايت جشنواره: «وحيد گلستان»، دبير جشنواره به میهمانان خوشامد گفت و ابعاد تحول همه‌جانبه!!!! در جشنواره فيلم‌هاي آموزشي و تربيتي را تشريح کرد و حاضران جلسه را به همياري براي تنظيم برنامه‌هاي عملي اين تحول دعوت کرد و در ادامه احمد وحدت، دبير 11 دوره جشنواره در سال‌هاي پيش از انقلاب ضمن بيان مستنداتي درباره پايه‌گذاري اين رويداد در ۴۶ سال پيش، به برخي ويژگي‌هاي تاريخي!!!!! آن نيز اشاره کرد. جالب توجه اين است که او يادآور شد اين جشنواره نخستين جشنواره سينمايي آن‌هم از نوع بين‌المللي!!!! در ايران است و...!!!!. چقدر خوب بود که در پايان اين هم‌انديشي مسئولان مربوطه دقيقا توضيح مي‌دادند که در اين جشنواره کدام تحول؟ و در چه ابعادي؟ عملي شده است که ما از آن بي‌خبريم!!!
به نام موبايل به کام فيلم‌سازي
پنجشنبه گذشته «امير تاجيک» که روزگاري به‌عنوان مدير جوان شبکه مستند سيما مشغول به کار بود و فيلم‌هاي فيلم‌سازان را رصد مي‌کرد، ‌مستند جديد خود با عنوان «سکوهاي امن افغانستان» را در «کافه افغانستاني‌ها»ي مقيم تهران رونمايي کرد. اين فيلم نيمه‌بلند که با موبايل ساخته شده، ‌بخشي از فضاي حاکم و فرهنگ افغانستانِ امروز را به تصوير مي‌کشد. هرچند که فيلم قرار است گزارشي از بازي فوتبال ليگ برتر افغانستان بدهد؛ اما قبل از آن جو حاکم بر زندگي مردم کابل را مورد توجه قرار مي‌دهد. نکته جالب اين است که متخصصان و کارشناسان فوتبال افغانستان، سريال‌هاي ايراني و مسائل و افراد ‌فوتبال ايران را به شکل دقيقي دنبال مي‌کنند؛ مثلا از عادل فردوسي‌پور يادي مي‌کنند و نگران هستند که چرا ديگر گزارش نمي‌کند! از زمان پخش فلان سريال خبر دارند و از برخي از هنرمندان، بازيگران و بازيکنان ايراني به نيکي ياد مي‌کنند. چنين فکت‌هايي در اين فيلم، توجه مخاطبان را به نکات کليدي جلب مي‌کند؛ اول اينکه افغانستان به‌عنوان کشوري که قبلا جزء خاک ايران بود و داراي اشتراکات وسيع فرهنگي است، مي‌تواند به قطب فرهنگي پخش محصولات فرهنگي-هنري ايران تبديل شود. البته قبلا چنين ارتباطاتي وجود داشته؛ ‌اما مي‌توان حيطه اين حرکات را به شکل تخصصي‌تر گسترش داد و مستندسازان ايراني درباره ظرفيت‌هاي بالقوه اين اشتراکات فيلم بسازند تا براساس آن تصميمات فرهنگي به‌‌روزتري اتخاذ شود و به‌نوعي به عطش مخاطبان افغانستاني پاسخ درخور و شايسته‌تري بدهند. نکته دوم اين است که با گسترش فناوري و کوچک‌تر‌شدن وسايل ارتباطي - ديگر از تلفن‌ها و دوربين‌هاي بزرگ تصويربرداري و... خبري نيست - مي‌توان فيلم‌هاي مؤثري ساخت و با اين رويکرد که رسانه، ‌پيام است، مي‌توان با کمترين هزينه، ‌فيلم‌های دغدغه‌مندی درست كرد. سوم اينکه گسترش فضاهاي مجازي، ‌ظرفيت‌هاي نويني براي پخش آثار را در اختيار فيلم‌سازان قرار داده و با توجه به اينکه «امپراتوري رسانه‌ها در شکل قديمي‌اش پايان يافته» به‌راحتي مي‌توان با آپلود يک فيلمِ موبايلي در فضاي کوچک سايبري، ‌حرکت مهمي را رقم زد. به عبارت ديگر فيلم‌سازان مجبور نيستند ساعت‌ها پشت درِ اتاق يک مدير به‌اصطلاح فرهنگي منتظر بمانند تا ايشان اذن ورود دهد! خبر خوب اين است که هر فيلم‌ساز دغدغه‌مند، پيگير و دلسوز ديگر «راحت‌تر» مي‌تواند با مخاطبان واقعي فيلم‌هايش ارتباط بگيرد و دست آخر اينکه مستند «سکوهاي امن افغانستان» در يک «کافه» رونمايي شد! پس مي‌توان فيلم‌ها را در فضاهاي ارزان اکران کرد... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.