انفجار در جاده دزفول – اهواز
مینو بدیعی
از کابوسهای وهمانگیز شهر جنگزده با خانهها، خیابانها، ساختمانهای فروریخته، تیرهای چراغ فروافتاده بر متن زمینهای خاکی، انگار گذر میکردی. در خودروی پاترول قدیمی، گرمای کمرنگ آفتابی زمستانی که در خطه جنوب کشور، خوزستان، مثل همیشه یادآور دمای بالای هوا بود، هر دو همکار خانم را در داخل ماشین به چرتی ملایم کشانده بود. اما تو چشم به جاده داشتی و تمامی خاطرههای چند روز اقامت در پشت جبهه خوزستان، گویی مسلسلوار و فیلمگونه از جلوی چشمانت رد میشد. به خود میگفتی: «چه کسانی از این جاده گذشتهاند، بر دل دریاییشان چه گذشته است؟ کسی چه میداند، شاید عدهای شهید شدهاند و گروه بیشتری آواره شهرها و روستاهای دیگر، شاید کسانی مجروح شدهاند و...».
این افکار تو را با خود به کوچههای منهدمشده دزفول میبرد که ساعتی پیش دیده بودی ... نابودی آدمها، بناها با موشکهای ششمتری و 9متری، زیرزمینهای گردوغبارگرفته، دیوارهای فروریخته، دخترهای جوانی که به گلدانهای ترکخورده شمعدانی خانهشان آب میدادند، بازاری که شلوغ بود ... همه این افکار بر مغزت پیچ میخورد که ناگاه ... صدای انفجاری مهیب خودروي پاترول را مانند پر کاه از جا کند. نزدیک بود قلبت از قفسه سینهات بیرون بزند. متوحش به متن جاده خیره شدی ناگاه، در برابرت ستونی ضخیم از دود مانند قارچی عظیم در وسط جاده آشکار شد. همکار راننده در حالی که خودرو را کنار جاده پارک میکرد، فریاد کشید: پیاده شوید و کنار جاده سنگر بگیرید! «سنگر بگیریم»، این کلمه در گوشم طنین انداخت. سریع پیاده شدیم و به دستور همکار رانندهمان کنار جاده دراز کشیدیم. ثانیهای نگذشته بود که همکارم گفت: «برای چه دراز بکشیم، برویم و ببینیم چه خبر است!». جاده تا عمق بیش از هفت، هشت متر شکافته شده بود، بوی سوختگی، بوی دود همه جا پراکنده شده بود. جمعیت عظیمی که در آن موقع بعد از ظهر تا گوشهوکنار جاده، حضورشان بسیار عجیب بود، کنار آن شکاف بودند. چندین مأمور پلیس و افراد نظامی در لباسهای گوناگون سر مردم داد میزدند: «کنار بروید، کنار بروید». آنهایی که اجتماع کرده بودند، به حرف هیچکس گوش نمیکردند. در کنار جاده موتورسیکلتی خردشده و آنسوتر یک موتورسیکلت دیگر که فاصلهاش با آن یکی بسیار زیاد به نظر میرسید افتاده بود. هیچکس موتورسیکلتسواران را نمیدید. من از همکارم پرسیدم: «موتورسیکلتسوارها چه شدهاند؟». همکارم گفت: «موج انفجار آنها را پرتاب کرده است». به خود گفتم: «آن صدای وحشتناک انفجار که ما شنیدیم و این موج ناشی از آن...». آدمهایی که دوروبر بودند با سروصدای زیاد میگفتند: «جسد آن دو موتورسوار معلوم نیست کجا پرتاب شده». ناگاه صدای گریه و زاری در مسافتی نسبتا نزدیک شنیده شد. صداهای بلندی که انگار در دشت و جاده درهم شکسته طنین و پژواک هرچه بلندتری داشت. نجواهایی را در دور و برت میشنیدی: -«آخه اینجا نزدیک پایگاه هوایی دزفول است» -«لعنتیها، یکروز نمیشود بعد از ساعت یکونیم بعد از ظهرحمله نکنند» غرق در حرفها و نکتهها و صحنههای درهمتنیده روبهرویت بودی که صدایی تو را از این وادی به در آورد: «کی هستی؟ اینجا چه میکنی؟» - «خبرنگارم ، خبرنگارم ...» این صدای من بود که در آن همهمه انگار به گوش خودم هم نمیرسید. - «کارتت کو؟ کارت خبرنگاریات» مثل روباتی که به وسیله یک کنترل اداره میشود، دستم را به سمت کیفم بردم تا کارتم را بیرون بیاورم. ناگهان همکارم داد زد: «چقدر سادهای کارتت را میخواهی برای چی نشان بدهی». یکدفعه به خود آمدم و خود را در بین هیاهوی مردم گم کردم. برای یک لحظه تصور کردم بمب بر سر ما، بر سر خودرویی که از جاده بین دزفول - اهواز میگذشت، فرود آمده است و من در بین زمین و آسمان سرگردان هستم و در این پرواز بیانتها، مردمی را میبینم که همه زندگیشان را از دست دادهاند ... مردمی پاک و نجیب، مردمی آزاده که تنها خواستهشان رهایی و آزادگی است اما چه بر سرشان میآورند، جنگی ناخواسته را بر آنان تحمیل میکنند؛ مردمی که با خلوص نیت فرزندانشان را به جبههها میفرستند. مردمی که رنجها میکشند و زخمهایشان را انگار هیچ مرهمی نیست... . زمانی که به تهران بازگشتم، این داستان واقعی را برای هر که تعریف میکردم، لبخندی میزد: «راستی من هم مثل هزاران تن که در جنگی ناخواسته شهید شدند، آرامگاهی داشتم و...».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.