|

پرنده آبي

حفظ حرمت رأي براي ما كه به راحتي و در آرامش مي‌توانيم به پاي صندوق برويم، شايد خواندن تجربيات همسايگان افغانمان كمتر باورپذير باشد؛ نمونه‌اش متني از خشنود خرمی، جواني كه طالبان بند انگشتان جوهري‌اش را قطع كرده كه اين روزها بازتاب بسياري داشته است. او نوشته است: «این داستان تخیلی نیست. زندگی و سرگذشت واقعی من از یک‌بار رأی‌دادن است. من در تمام مدت پنج سال، هیچ‌گاه کسی را به‌خاطر این اتفاق سرزنش نکردم. به دکتر غنی احترام مضاعف گذاشتم و هرگز برایش نقد غیرمنطقی سرهم نکردم. او پنج سال رئیس‌جمهور ما بود. کارکردهای مثبتش قابل ستایش است و کوتاهی‌های سیاسی‌اش شاید غیرقابل‌توجیه باشد. نه او را دشنام می‌دهم و نه از کسی تقاضای هزینه دو انگشت ازدست‌رفته‌ام را دارم. ولی با تمام این احوال، به‌خاطر مسئولیت ملی و دموکراتیک خود، امروز دوباره رفتم و رأی دادم. اینکه به چه‌کسی رأی دادم بحثش جدا، اما اگر طالب‌ها دستم را هم ببرند، از این حق مسلم خود کوتاهی نخواهم کرد، زیرا به دیدگاه من، رأی‌دادن همیشه به معنای پیروزکردن یک کاندیدا نیست، بلکه نشان‌دهنده سلیقه و درک سیاسی یک شهروند است. وقتی حکیم تورسن صدهزار رأی می‌گیرد، مفهومش این است که یک لک نفر شبیه تورسن قلندری فکر می‌کنند. رأی‌ندادن به اندیشه من قابل توجیه نیست، ولو که انتخابات از سوی خارجی‌ها سازماندهی شود یا ملغمات دیگر. هر کاندیدا آینه تمام کسانی است که به او رأی داده‌اند. رأی‌دادن ثابت ساختن وجود خویشتن است در مقابل زندگی سیاسی و شهروندی. راستش، این خاطره مرا رنج می‌دهد؛ دیگر آدم سالمی نیستم، از آکادمی نظامی به‌خاطر نقص عضو طرد شدم، تایپ‌کردن برایم دشوار است و از هر جهت (روحی و جسمی) آدم قبل از این حادثه نیستم؛ اما آزادی برای مردمم، هم‌وطنم، رفیقم، همکارانم و... قشنگ است، این مرا تسکین می‌دهد».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.