شكلات پدربزرگ
محمدرضا نیکنژاد-آموزگار
دیروقت بود و کمی خسته بودم. خواستم گشتی در فضای مجازی بزنم و بخوابم. دیدم که سهند در صفحه اینستاگرامش مدرک مهندسیاش را به اشتراک گذاشته و از سختیهای زیاد و سنگاندازیها و زخم زبانهای برخیها گفته و از اینکه بالاخره توانسته درسش را به پایان برساند. زیر عکس مدرکش نوشتم: «بسیار خوشحالم کردی. بهت تبریک میگم و برایت بهترینها را آرزو میکنم». نوشت: «باز هم از شما بابت همه چی تشکر میکنم. در اون مدرسه لعنتی جزء یکی دو تا معلمی بودید که من رو باور داشتید. منی که همیشه نمرههای مستمر و انضباطم کم بود! بهخاطر اینکه بله قربانگو نبودم، اذیتم میکردند. هیچوقت از یاد نمیبرم حرف ناظم اون مدرسه رو! رفتم پیشش و گفتم: میخوام نامنویسی کنم دانشگاه، گفت برو حالا تجدیدیهاتو بده، دانشگاه پیشکش! حالا دوتا مدرک دانشگاهی دارم. یه فوقدیپلم عمران و یه لیسانس معماری». پشتبند این حرفها عکس یک شکلات را برایم فرستاد و نوشت: «این شکلات رو که میبینم یاد شما و پدربزرگ خدا بیامرزم میفتم». پرسیدم موضوع این شکلات چیه؟ نوشت: «سال 78 پدربزرگم فوت کرد؛ همیشه از این شکلاتها به من میداد.
سال آخر دبیرستان که با شما درس داشتیم کنکور آزمایشی میدادم. با تقلب دو، سه بار رتبه یک کشور شدم. شما روز تقدیر از من این شکلات رو بهم دادید. من یاد پدر بزرگم افتادم! از تقلبم شرمسار شدم و با اینکه خیلی مغرور بودم سر کلاس گریهام گرفت. از اون روز قول دادم که دیگه در هیچ جای زندگیام تقلب نکنم و تا الان این کار رو کردم؛ به همین خاطر یاد شما افتادم». بغض کردم و اشک در چشمانم جمع شد. نوشتم: «عجب حکایتی! آدم گاهی کارهایی میکنه که از پیامدهای مثبت و منفیش بیخبره. سهند جان باز خوشحالترم کردی! برایت بهترینها را آرزو میکنم و...». سهند درمقایسهبا دانشآموزان دیگر درشتهیکل، خوشتیپ و با سینهای ستبر بود. به اقتضای ورزشش که بوکس بود و البته جسارت ذاتی و تربیتیاش، خود را سرکوب نمیکرد و در خیلی از موقعیتها از باورهای سیاسی، اجتماعی و حتی موقعیت آموزشیاش دفاع میکرد. این رفتارها به مذاق بسیاری از معلمان و کادر مدرسه خوش نمیآمد. در همان زمانها بود که پدرش نیز فوت کرد و او را که فرزند ارشد خانواده بود، بیش از پیش تحت فشار و استرس قرار داد. البته موضع من در برابر این بچهها همیشه احترام بوده و دستبرقضا بیشتر وقتها از آنها احترام دیدهام؛ اما همه اینچنین نبودند. برای نمونه، سهند روزی تلفنی از جفای دستاندرکاران مدرسه چنین میگفت: در آن سالها مقام دوم بوکس استان تهران را بهدست آورده بودم. از من پرسید که فکر میکنید نمره ورزشم چند شد؟ با سکوت من ادامه داد، 12! شوربختانه در بسیاری از موارد ما بهعنوان پدر و مادرها، معلمها، دستاندرکاران فرهنگی، اجتماعی، انتظامی و... درک درستی از دوران جوانی و نوجوانی نداریم. از گامهای رشد، از پرکاری هرمونهای گوناگون بدن و نوسانهای شدید آنها در دوران نوجوانی و جوانی بیخبریم و گاه رفتارهای طبیعی جوانان و نوجوانان را سرکشی و بیتربیتی و پررویی میدانیم! اینها ممکن است بزرگترین آسیبها را به یک انسان و آیندهاش بزند. گمانی نیست که ساختار آموزشی، از دبستان تا دانشگاه و البته رسانهها و نهادهای اجتماعی و... در این بیخبری و ناآگاهی بسیار بسیار مقصرند... . تازگیها سهند در صفحه اینستاگرامش عکسهایی از ساختمان محل کارش به اشتراک میگذارد و از مدیریت شوقبرانگیز و مهربانانهاش درمقابل کارگران ایرانی و افغانستانی مینویسد و... سهند نمونهای از جواناني است که با همه نامهربانیهایی که دیده خوشبختانه توانسته است به جایگاه بسیار خوبی دست پیدا کند. اما آیا همه جوانان با ویژگیهای سهند به چنین شرایطی دست خواهند یافت!؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.