|

سینمای دیجیتال

«ابرسینما» با عنوان فرعی «فلسفه فیلم در عصر دیجیتال»، عنوان کتابی است از ویلیام براون که با ترجمه اکرم ورشوچی‌فرد و پیام زین‌العابدینی در نشر کتاب پارسه منتشر شده است. ویلیام براون دارای دکترای فلسفه در نظریه فیلم و سینمای دیجیتال است و به‌عنوان مدرس ارشد مطالعات سینمایی در دانشگاه روهامپتون لندن تدریس می‌کند. او همچنین به‌عنوان کارشناس و پژوهشگر در زمینه‌های فلسفه فیلم، نظریه فیلم، سینمای دیجیتال، نظریه شناختی فیلم، فیلم و فلسفه، سینمای فراملیتی، سینمای سه‌بُعدی، سینما و سیاست و تاریخ سینما به فعالیت می‌پردازد. آن‌طور که از عنوان فرعی این کتاب هم برمی‌آید، «ابرسینما» اثری است درباره سینمای دیجیتال معاصر. این کتاب می‌کوشد تا چارچوبی نظری ارائه کند تا بر این اساس بتوانیم فضاها و زمان‌های سینمای دیجیتال، و همچنین کاراکترهای این سینما را درک کنیم. ویلیام براون در این کتاب برخی از نظریه‌های اساسی که پیش از این درباره سینمای دیجیتال مطرح بوده‌اند را کنار گذاشته است. «ابرسینما» شامل پنج فصل است؛ فصل اول با عنوان «تسخیر و تحت سیطره درآوردن فضا در سینمای دیجیتال» به این موضوع می‌پردازد که تکنولوژی دیجیتال، مفهوم فضا را به‌گونه‌ای در سینما مطرح می‌کند که از مفهوم مطرح‌شده در سینمای آنالوگ متفاوت است: درحالی‌که محدودیت‌های اندازه حلقه‌های فیلم و حجم دوربین باعث شده تا روایت اصلی و سینمای آنالوگ به سوی برش (کات) روی آورد، اما ظاهرا سینمای دیجیتال بر مبنای پیوستگی و تداوم استوار است. فصل دوم کتاب با عنوان «ویژگی غیر- انسان‌محوری سینمای دیجیتال» به این موضوع می‌پردازد که کاراکترهای انسانی که در سینمای دیجیتال به تصویر کشیده می‌شوند همگی از هویت‌های ناپایدار برخوردار هستند که در عالی‌ترین حد خود به شکل تغییر چهره دیجیتال متجلی می‌شود. فصل سوم کتاب «از زمانمندی تا زمان در سینمای دیجیتال» نام دارد و به این موضوع می‌پردازد که شناخت کامل نقش تماشاگر تنها پس از درنظرگرفتن مقوله زمان در سینمای دیجیتال اتفاق می‌افتد. نویسنده در فصل چهارم کتاب، «مجموعه جهان-تماشاگر- فیلم»، این‌طور استدلال می‌کند که منطق دیجیتال که در این کتاب مطرح می‌شود نه‌تنها به‌عنوان چارچوبی برای درک سینمای دیجیتال بلکه به طور کلی‌تر به‌عنوان چارچوبی برای درک تجربه سینما نیز به کار می‌آید. فصل پایانی کتاب «نتیجه‌گیری با عشق» نام دارد و نویسنده در این فصل استدلال می‌کند که فضاها و زمان‌های غیرانسان‌محور سینمای دیجیتال همراه با حالت تخصصی‌شدن که تجربه سینما امکان آن را فراهم می‌کند، به درکی اکولوژیکی از جهان اشاره دارد: «به عبارتی، گرچه تصاویر دیجیتال از رابطه نمایه‌ای که تصاویر آنالوگ با جهان دارند، برخوردار نیستند، اما سینمای دیجیتال بر همان چیزی دلالت دارد که من آن را جای‌گرفتن- در- جهان می‌نامم؛ حسی مثل بودن با همدیگر و بودن همراه با جهان. از آنجا که ما همواره با همدیگر و با جهان بوده‌ایم، پس شاید یک ضرورت اخلاقی برای ما وجود دارد که بر اساس یک حسی رفتار کنیم که ژان لوک نانسی و مایکل هارت و آنتونیو نگری احتمالا آن را عشق می‌نامند». براون در کتابش می‌کوشد دستورالعملی جامع برای مطالعه سینمای معاصر در اختیار ما قرار دهد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.