|

مرگ سرخ آنها، مرگ تدریجی ما

صادق صدقگو -دکترای مدیریت رسانه

در سطربه‌سطر نامه‌های پدرم از جبهه، «عشق» موج می‌زند و چاشنی پایانی همه آنها این است: «صادق را ببوسید».

این برای من یعنی: پدرم و بقیه هم‌رزمانش مردان آسمانی نبودند؛ انسان‌هایی زمینی بودند که مثل بقیه زندگی و لذت‌هایش را دوست داشتند. به خانواده عشق می‌ورزیدند، به حضور در کنار همسرانشان نیاز عاطفی شدید داشتند و دلشان برای فرزندانشان می‌تپید. اما «تریبون»‌ها روایت دیگری دارند و از واژه‌های شهید و شهادت دو تفسیر و تعبیر را در ذهن جامعه شکل داده‌اند؛ اولی مفهومی است غریب و مفهوم دیگر، قریب و آشناست. یک مفهوم همانی است که در جان مردم متجلی است؛ معنایی بالاتر از عشق که می‌توان آن را حتی در دل همین شهروندانی که ظاهرشان با الگوهای عرفی و رسمی هم‌خوانی ندارد و گاهی به بی‌هویتی محکومشان می‌کنیم، بیابیم. آنها به «فضیلت مجاهدت» باور دارند و واژه شهادت برایشان مفهومی قریب و آشناست. اما معنای دیگر از جنس نام و نان است که واژه‌ای غریب و بیگانه است؛ تعبیری که با سوءاستفاده و ریا تفسیر شده است. رفتارهایی که نه‌تنها جای ارزش و ضدارزش را عوض کرده که بر نوع برخورد و انتظارات مردم یا حتی نگاه‌ جامعه به ایثار و مجاهدت اثرگذار بوده است. تزویر برخی کاسبان و دلالان میدان عشق، گاهی چنان فضا را آلوده کرده است که گاهی عده‌ای با شنیدن واژگان مقدس، حالت تدافعی به خود می‌گیرند و احساس می‌کنند که گویا قرار است به این بهانه برای آنها محدودیتی ایجاد شود. گاهی این افراد فاصله ذهنی و روحی مردم را با دفاع مقدس و بازماندگان دوران حماسه افزایش داده‌اند. این فاصله، ماجراهایی را رقم زد که داغی بر دل داغدار بازماندگان شهدا نشاند و مصائب ناشی از فراق را کم‌رنگ‌ کرد؛ صدماتی که در نگاه به پدیده جنگ - یا دفاع - عمدتا مغفول مانده است. شهدا در حصار «دشمن»، ایستاده «مرگ سرخ» را در آغوش کشیدند و برخی مدعیان با تظاهر «مرگ تدریجی» را به خانواده‌های آنان هدیه داده‌اند. خانواده‌های شهدا در سال‌های آتش و خون با خدا معامله کردند و از ادای تکلیف طفره نرفتند. پس حکایات روزگاران جنگ، به روایت‌های جاری از زندگی و زمانه شهدا محدود و محصور نیست، چون حتی قبول قطع‌نامه هم برای ما پایان جنگ نبود و آغاز ماجراهایی دیگر بود: «هر سربازی در جیب‌هایش در موهایش و لای دکمه‌های یونیفرمش زنی را به میدان جنگ می‌برد آمار کشته‌های جنگ همیشه غلط بوده است هر گلوله دو نفر را از پا درمی‌آورد سرباز و دختری که در سینه‌اش می‌تپد...». 2 پی‌نوشت‌ها 1- اشاره به پیام امام خمینی (ره) به مناسبت قبول قطع‌نامه ۵۹۸ - صحیفه نور، جلد 21- صفحه93 2- مریم نظریان

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.