|

مقصد آخر: کَهک

مهرداد فلاح . نقاش

مقصد آخر، آرامستان عربشاهی (سعدالحکما) در روستای کهک قم بود. مسعود عربشاهی در آخرین روز تابستان 98 به خانه ابدی بدرقه شد و به‌این‌ترتیب، هنر ایران با یکی از دردانه‌های خود وداع کرد. از قم به طرف كاشان در حاشیه کویر، جاده‌ای قرار دارد که به طرف سلسله‌كوه «تخته پلنگ» می‌رود. از آنجا در مسیری طولانی با عبور از روستاهای سلم، خورآباد، سیرو و رجان، به باغ‌های كهك در دامنه‌ كوه می‌رسید؛ روستایی با قدمت بسیار، تبعیدگاه ملاصدرا و خلوتگاه درویشان و مردان معتكفی كه در زمان صفویه، شلوغی، تجارت و سیاست را در اصفهان تاب نیاورده و به آنجا كوچ كردند؛. مسعود عربشاهی اوقات زیادی از زندگی خود را در كودكی و نوجوانی در این منطقه سپری کرد. پدربزرگش در كَهك زندگی می‌كرد. طبیب بود و نزد مردم ده احترام بسیار داشت. عربشاهی غروب 31 شهریور 98 در این روستا برای ابد آرمید؛ درست یک‌سال‌واندی پس از رفتن صادق تبریزی. کسانی که تاریخ هنر مدرن ایران را دنبال کرده‌اند، حتما از دوستی دیرینه استاد تبریزی و مرحوم عربشاهی مطلع هستند. قطار زندگی مسعود عربشاهی و صادق تبریزی در سال ۱۳۳۵ در هنرستان هنرهای زیبا تلاقی پیدا کرد. از همان زمان این دو کاملا به هم وصل بودند، در سال ۱۳۳۸ صادق تبریزی در اداره کل سفالگری کشور روی یکی از آثارش کار کرد و خط را به‌جای تمام اقلام مورد استفاده در نقاشی، به کار برد و نقاشیخط را ابداع کرد. در ۲۰۰ سالی که گذشت، دو سبک از این مملکت در هنر بصری به وجود آمد؛ یکی نقاشیخط و دیگری سقاخانه. عربشاهی، صادق تبریزی، روحبخش، قندریز و ... میوه این جریان هستند. صادق تبریزی و مسعود عربشاهی بسیار موفق، بسیار دانا و یکی از ثروت‌های هنر نگارگری و مجسمه‌سازی و نقاشی و درکل، هنرهای تجسمی ایران بودند. از دوران کودکی و نوجوانی، تصویر مرد بلندقامتی در خاطرم مانده که به گالریِ متعلق به زنده‌یاد تبریزی، واقع در خیابان سمیه یا به منزل مرحوم تبریزی زیاد رفت‌وآمد می‌کرد. شاید به جرئت بتوانم بگویم آن دو بیشترین خاطرات مشترک را داشتند. امثال صادق تبریزی و مسعود عربشاهی به‌واقع نسل تکرارناشدنی غول‌های تاریخ نقاشی و مجسمه‌سازی مدرن ایران بودند که جای خالی آنها حالاحالاها پر نخواهد شد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.