|

آیا کشتی هنوز ورزش اول ایران است؟

امید توفیقی-روزنامه‌نگار

رقابت‌های جهانی 2019 کشتی در نورسلطان قزاقستان فرصت خوبی است که از زاویه‌ای دیگر ورزش ملی کشورمان را رصد کنیم؛ زبان ریاضی و نقد کمّی، آسان‌ترین راهی است که همواره در ورزش ایران دستاویز موافقان و مخالفان تیم‌های مدیریتی و فنی قرار می‌گیرد، نگاهی که ریشه آن سیاه و سفید دیدن است و گویی این رویکرد غلط به بخشی از فرهنگ ما تبدیل شده است .در هر صورت این واقعیت زبان ریاضی را کسی نمی‌تواند انکار کند که در دو دوره اخیر مسابقات جهانی کشتی در اوزان ده‌گانه آزاد و فرنگی 40 نماینده از ایران روی تشک رفتند و سهم آنها فقط یک مدال طلا بود! این یعنی زنگ خطر برای کشتی ایران در المپیک 2020 توکیو. اساسا باید پرسید آیا کشتی هنوز هم ورزش اول ایران است؟ پاسخ به این سؤال را از همان ریاضی باید پیدا کرد که گرچه بیش از 60 درصد مدال‌های تاریخ ورزش ایران در بازی‌های المپیک را کشتی‌گیران تصاحب کرده‌اند، اما بر کسی پوشیده نیست که در پنج دوره اخیر بازی‌های المپیک یعنی از المپیک 2000 سیدنی به این سو، منهای المپیک 2016 لندن، کشتی از نظر مرغوبیت مدال هیچ‌گاه حرف اول ورزش ایران را نزده است! فارغ از هرگونه تعصب نسبت به تیم مدیریتی و فنی حال حاضر و سابق کشتی و ضمن احترام به تمام قهرمانان و ورزشکاران سابق و کنونی کشتی تأمل در چند نکته درباره این ورزش خالی از لطف نیست.

1. در حالی آمار رسمی تعداد کشتی‌گیران فعال در سطح کشور بیش از 110 هزار نفر است که این آمار از نظر کمی برای کشتی نگران‌کننده‌ است، چراکه باید توجه داشت این عدد نصف آمار ورزش المپیکی و مدال‌آور تکواندو و یک‌سوم ورزش‌های پایه و مدال‌آور ژیمناستیک و شنا بوده و می‌تواند گویای تغییر نگاه فرهنگی به کشتی باشد. 2. اگر معدود قهرمانان چندین نسل کشتی را فاکتور بگیریم، به زحمت می‌توان قهرمانی را یافت که فرزند خود را روانه تشک کشتی کرده باشد، وقتی خود قهرمانان از حضور فرزندانشان در کشتی ابا دارند، طبیعتا نباید انتظار داشت این ورزش خانوادگی باشد! 3. کشتی ورزش سخت و طاقت‌فرسایی است و برای رسیدن به قله افتخار آن باید مرارت زیادی کشید و لزوما هرکس مشقت بکشد، به قله افتخار نخواهد رسید و اگر هم به قله افتخار برسد، بهره مالی متناسب با مشقت‌هایش نخواهد داشت. 4. همین سخت و طاقت‌فرسا‌بودن کشتی، همواره کشتی‌گیران را در معرض انواع آسیب‌های ورزشی قرار می‌دهد و خانواده‌های امروز به‌راحتی زیر بار این موضوع نمی‌روند. 5. با توجه به پیشرفت بهداشت و از طرفی جنس ورزش کشتی، خانواده‌ها به زحمت رضایت می‌دهند فرزندشان در معرض بیماری‌های پوستی قرار بگیرند، حتی اگر باشگاه‌ها نهایت تلاش را برای حفظ مسائل بهداشتی داشته باشند. 6. کشتی‌گیر را مربی سازنده می‌سازد، مربیان بسیاری بوده و هستند که شاگردان آنها بارها بر سکوی افتخار مسابقات قاره‌ای جهانی و المپیک ایستاده‌اند؛ اما کسی آنها را ندیده، طبیعی است که آنها نیز انگیزه‌های خود را به‌تدریج از دست داده‌اند. 7. اگر سری به سالن مسابقات و تمرین ورزش‌هایی مثل تکواندو بیندازید، حضور پررنگ پدران و مادران در کنار فرزندانشان را به‌خوبی مشاهده می‌کنید و آنها دست‌کم با اطمینان خاطر فرزند خود را راهی این قبیل ورزش‌ها می‌کنند، درحالی‌که در کشتی هیچ‌گاه چنین شرایطی مهیا نبوده و نیست. 8. سطح فکر و فرهنگ مردم تغییر کرده است، دیگر نمی‌توان مانند گذشته کشتی را یگانه راه پهلوانی پنداشت و شعاردادن کارساز نیست؛ زندگی امروز این امکان را فراهم آورده است که نه‌تنها در ورزش که در هر زمینه دیگری باید مرام و مسلک پهلوانی داشت. 9. با وجود این بسیاری از مردم کشتی را طور دیگری دوست دارند و از دیدن مبارزات کشتی‌گیران به وجد می‌آیند و شاید این تنها نکته امیدبخشی باشد که می‌تواند کشتی را به اوج برگرداند! 10. با وجود نکاتی که بیان شد، هیچ‌کس از زمین‌خوردن کشتی خوشحال نخواهد شد و گرچه برخی نکات فوق و تغییر ذهنیت خانواده‌ها درباره کشتی کار بسیار سختی است، اما به نظر می‌رسد تیم جدید مدیریتی فدراسیون کشتی باید طرحی نو دراندازد و دلخوش به استقبال جسته و گریخته کشتی‌گیران در نقاط مختلف کشور نباشد و بخشی از انگیزه‌ها را به جوانان و خانواده‌ها را برای حضور در کشتی برگرداند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.